Είναι μόνος του ένας κόσμος ολόκληρος. Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Queens College του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ποιητής με ευκρινές στίγμα και ευγενή στίχο, στυλοβάτης του ΣΥΡΙΖΑ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ανήσυχος πολίτης με αριστερό πρόσημο και ανιδιοτελή διάθεση. Φιλόξενος και γενναιόδωρος, πρόθυμος πάντα να συνδράμει από τους φοιτητές του και την ελληνική κοινότητα της Νέας Υόρκης μέχρι τον σαστισμένο πρωτόφερνο στην πόλη των θαυμάτων που ζει τα τελευταία αρκετά χρόνια. Ο Νίκος Αλεξίου γίνεται πάντα η αφορμή. Να ξαναβρεθούν φίλοι, να διαβαστεί ένα βιβλίο, να συζητηθεί μια επιστημονική μελέτη, να ειπωθεί η πολιτική διαφωνία, να μιληθεί το ανείπωτο.
Έτσι και προχθές το βράδυ στο Φίλιον. Ο Νίκος έδωσε πάλι την αφορμή να θυμηθούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε ιστορίες παλιές και καινούργιες, να σιγοτραγουδήσουμε. Πάνω απ' όλα να ακούσουμε την ποίησή του, από τα "Κυκλικά τραύματα" και την "Αστόρια". Μια ποίηση μεστή κι ευαίσθητη, στην οποία το τραύμα της μετανάστευσης γίνεται πρόσχημα για μια κατάδυση στον εσώτερο κόσμο του ξένου και αφορμή για στοχασμό πάνω στην ερημία του σύγχρονου ανθρώπου.
Η γλυκύτατη Ιωάννα Καρατζαφέρη δίπλα του, με ιστορίες παλιές και λόγια γλυκά, ο υπέροχος Κωνσταντίνος Τζούμας να διαβάζει τους στίχους με το μοναδικό του στιλ, ο κοσμοπολίτης Γιώργος Χουλιάρας λαλίστατος, ο Θέμης Ροδαμίτης με την μπαγκέτα της διοργάνωσης. Και η Γιώτα Βέη με την κρυστάλλινη φωνή της να δίνει τον μουσικό τόνο της βραδιάς. Αθόρυβα ο Γιάννης Κατωμερής τραβούσε φωτογραφίες και η Μαρία επίσης. Γέμισε στίχους και γλύκα η βραδιά. Έτσι όπως μας έχει συνηθίσει ο Νίκος Αλεξίου, είτε μας γράφει από ένα καφέ του Μανχάταν, είτε τον συναντούμε σε ένα καφέ της Αθήνας.
Π.Κρ.
