Γεννημένη στο Ρίο Ντε Τζανέιρο η Barbara Mendes κληρονόμησε το ταλέντο της μητέρας της μα και του παππού της (αντίστοιχα της γνωστής τραγουδίστριας Marisa Rossi και του πατέρα της τελευταίας ο οποίος ήταν Ιταλός οπερετικός ερμηνευτής που μετανάστευσε στην Βραζιλία!) και ασχολήθηκε από πολύ μικρή ηλικία με την μουσική της χώρας της και γενικότερα με το latin. Πολύ νέα μετοίκισε στη Νέα Υόρκη όπου σπούδασε και μελέτησε την jazz και γενικότερα την αφροαμερικανική μουσική παράδοση (gospel και soul). Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να κατέχει εξίσου καλά αυτούς τους δύο πολύ διαφορετικούς μουσικούς κόσμους και προφανώς να θεωρείται μια από τις καλύτερες και πλέον ολοκληρωμένες Βραζιλιάνες ερμηνεύτριες της νεότερης γενεάς. Επισκέπτεται τακτικότατα την χώρα μας από το 2000 και πριν έρθει για έναν ακόμα κύκλο εμφανίσεων (από εχθές μέχρι και την Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου) στο «Half Note Jazz Club» μας μίλησε για το τι προσπαθεί να εκφράσει μέσα από την μουσική της αλλά φυσικά και για την σχέση της με την Ελλάδα και γιατί την αγαπά τόσο πολύ!
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Πάντα αναρωτιόμουν για το επώνυμο σας, εννοώ ότι γνωρίζω μεν ότι δεν έχετε καμία σχέση με τον Sergio Mendes αλλά πώς αισθάνεστε για το ότι έχετε το ίδιο επώνυμο με έναν θρύλο της βραζιλιάνικης μουσικής όταν μάλιστα και η μητέρα σας ήταν αρκετά γνωστή τραγουδίστρια;
Ο Sergio Mendes αποτελεί σημαντική αναφορά διεθνώς όσον αφορά στην world music αλλά και στην jazz οπότε σίγουρα αποτελεί πλεονέκτημα το να είμαι συνεπώνυμη του, είναι σχεδόν πηγή έμπνευσης. Δεν είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί του αλλά πάντα παρακολουθούσα το έργο του. Οσο για το ότι η μητέρα μου ήταν τραγουδίστρια προφανώς και δεν μπορούσε παρά να με κάνει να μεγαλώσω...μέσα στην μουσική!
Δείξατε το ενδιαφέρον σας για την μουσική και φυσικά και το ταλέντο σας σε αυτήν από πολύ μικρή ηλικία αλλά αρχίσατε την επαγγελματική ενασχόληση σας μαζί της μάλλον λίγο καθυστερημένα. Γιατί συνέβη αυτό;
Στην πραγματικότητα δεν ξεκίνησα αργά καθώς ήμουν σχεδόν επαγγελματίας από πολύ μικρή, παίζοντας με μπάντες σε clubs και ηχογραφώντας jingles (τραγούδια για διαφημίσεις). Στα δέκα οκτώ αποφάσισα να σπουδάσω νομικά αλλά όντας παράλληλα πάντα μέλος κάποιας ερασιτεχνικής μπάντας. Ήμουν μόλις είκοσι τριών όταν πήγα στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσω μουσική οπότε και θεωρώ ότι άρχισε η επαγγελματική μου καριέρα αλλά και μέχρι τότε ήμουν πάντα αναμεμειγμένη με τον ένα τρόπο ή τον άλλο με την μουσική.
<
Ξεκινήσατε φυσικά με μουσική από την χώρα σας και γενικά με το latin ιδίωμα αλλά αργότερα σπουδάσατε και ασχοληθήκατε και με άλλα και κυρίως βέβαια με την jazz. Αν λοιπόν έπρεπε να επιλέξετε ένα μόνο ανάμεσα στην latin και την jazz ποιο θα ήταν αυτό;
Θα σε δυσαρεστήσω ίσως αλλά κανένα από τα δύο μα μια επιμειξία τους! Για εμένα η μουσική είναι μια συνεχής επιμειξία με νέες εμπειρίες, καινούργιες γνώσεις και μια συνδιαλλαγή με ομοτέχνους αλλά και άλλα μουσικά είδη.
Θεωρείτε τον Eumir Deodato κάτι σαν μέντορα σας στην μουσική; Πώς είναι αλήθεια να δουλεύεις μαζί με μια τέτοια σχεδόν μυθική φυσιογνωμία;
Αναμφίβολα ναι, έγινε και μέντορας και πολύ καλός μου φίλος. Ήμουν πολύ νέα και άπειρη όταν μετοίκισα στη Νέα Υόρκη και κατά κάποιο τρόπο μου έδειξε τα σωστά βήματα που έπρεπε να κάνω, με βοήθησε να πάρω πολλές αποφάσεις, με σύστησε σε πολλούς ανθρώπους από τον χώρο της μουσικής και τέλος απλά μου δίδαξε πολλά για αυτήν. Το πολύ όμορφο soundtrack της ταινίας «Bossa Nova» ήταν μία μόνον από τις αρκετές θαυμάσιες συνεργασίες μας.
Έχετε περάσει σχεδόν όσο χρόνο στην Βραζιλία και στην Αμερική και ειδικά στη Νέα Υόρκη, ζώντας, σπουδάζοντας και δουλεύοντας εκεί. Αισθάνεστε λοιπόν και στις δύο χώρες το ίδιο οικεία, είναι σαν αμφότερες να είναι γενέθλιος τόπος για εσάς; Και με την ευκαιρία, τι σας αρέσει αλλά και τι δεν σας αρέσει πιο πολύ στις ΗΠΑ;
Είναι λίγο αστείο που με ρωτάς αυτό γιατί πριν λίγες ημέρες μιλώντας με μια φίλη μου συνειδητοποίησα ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Ρίο Ντε Τζανέιρο για εμένα είναι ότι στο δεύτερο βρίσκονται η οικογένεια και η κόρη μου. Τι δεν μου αρέσει στην Αμερική; Το ότι ακριβώς η οικογένεια και η κόρη μου δεν είναι εκεί! (γέλια) Κατά τα άλλα την λατρεύω!
Από την άλλη δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη χώρα εκτός από τις δύο που προαναφέραμε στην οποία να έχετε εμφανιστεί ζωντανά τόσο πολύ όσο στην δική μας! Πώς και γιατί συνέβη αυτό και, όπως και αν έχει, πώς βλέπετε την Ελλάδα, είστε γοητευμένη από αυτήν ή ακόμα και νιώθετε ότι έχετε πλέον κάποιο σύνδεσμο μαζί της;
Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συνέβη ανάμεσα σε εμένα και την Ελλάδα και άρχισε τόσο απροσδόκητα! Εμφανιζόμουν σε ένα jazz club στη Νέα Υόρκη και ένας Έλληνας διοργανωτής συναυλιών με πλησίασε δείχνοντας ενδιαφέρον να με φέρει στην χώρα σας για να παίξω στο «half Note Jazz Club». Θυμάμαι ότι τον ρώτησα αν το ελληνικό κοινό ήταν εξοικειωμένο με την βραζιλιάνικη μουσική και μου απάντησε κατηγορηματικά «όχι». Αυτό συνιστούσε μια μεγάλη πρόκληση για εμένα, για να μην αναφέρω και ότι το να επισκεφθούν την Ελλάδα είναι ένα όνειρο για τους περισσότερους, η ομορφιά μα και η Ιστορία της είναι απλά απίστευτες! Αυτό ήταν που με έκανε να έρθω για πρώτη φορά και ένιωσα ότι μπορούσα να επικοινωνήσω με το ακροατήριο αν και δεν καταλάβαιναν καθόλου τι τραγουδούσα, η βραζιλιάνικη μουσική είναι εξαιρετικά πολυρυθμική και αυτό, σε συνδυασμό με την ποικιλία των αρμονιών και των μελωδιών της, την κάνει να διαθέτει πάρα πολύ ενέργεια αλλά και να μπορεί να αγγίξει τον κόσμο εύκολα. Στο ελληνικό κοινό αρέσει πολύ ο ρυθμός και εκδηλώνεται με πολύ ένθερμο τρόπο όταν του δοθεί η ευκαιρία.
Και το «Half Note Jazz Club»; Έχετε παίξει τόσες φορές σε αυτό τον χώρο ώστε υποθέτω ότι πια θα τον αισθάνεστε σχεδόν σαν σπίτι σας...
Ακριβώς έτσι είναι, σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου! Μου αρέσουν οι «δονήσεις» του χώρου, η ατμόσφαιρα του, οι υπεύθυνοι του, ακόμα και ο ηχολήπτης. Οι Έλληνες στην αρχή μπορεί να σου φανούν ψυχροί (κάτι μας θυμίζει αυτό...σ. σ.) αλλά όταν τους απευθυνθείς σωστά και τους «ζεστάνεις» είναι θαυμάσιο ακροατήριο, στη διάρκεια αυτών των χρόνων έχω πλέον αποκτήσει και φίλους στην Ελλάδα!
Θα λέγατε λοιπόν ότι Βραζιλιάνοι και Έλληνες έχουν ένα αρκετά κοινό ταμπεραμέντο, ειδικό στον τρόπο που ανταποκρίνονται αλλά και εκφράζονται μέσα από την μουσική;
Όχι ακριβώς κοινό αλλά αν κοιτάξεις βαθιά θα βρεις κάποιες ομοιότητες, σε αμφοτέρους τους λαούς μας αρέσει να διασκεδάζουμε και επίσης διαθέτουμε και οι δύο πολύ πάθος. Η διαφορά είναι ότι εσείς οι Έλληνες έχετε να αντιμετωπίσετε και έναν σκληρό χειμώνα ενώ εμείς όχι! (γέλια)
Θα υπάρξει κάτι διαφορετικό σε αυτές τις εμφανίσεις σας από άλλες που έχετε πραγματοποιήσει στο παρελθόν στο «Half Note Jazz Club»;
Πιστεύω ότι μετά από τόσα χρόνια έχω ωριμάσει ως ερμηνεύτρια και μουσικός αλλά ξέρω ότι η φωτιά είναι ακόμα εκεί. Μου αρέσει να συγκινώ το ακροατήριο, μου αρέσει η μουσική, μου αρέσει να τραγουδώ, ένας θεωρώ καλός συνδυασμός παραγόντων. Θα με συνοδεύουν τρεις εξαιρετικοί μουσικοί και έτσι είμαστε έτοιμοι...να σας πάρουμε την ανάσα!
Τι να περιμένουν λοιπόν όσοι/ες έρθουν να παρακολουθήσουν τις συναυλίες σας;
Φωτιά, πάθος και πολύ καλή μουσική!
Τέλος έχετε κάτι να πείτε στους Έλληνες που αγαπούν την φωνή και την μουσική σας, ακόμα και εκείνους που δεν θα καταφέρουν να σας δουν αυτή την φορά;
Είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη με την χώρα σας και τους ανθρώπους της και ελπίζω να μπορώ να έρχομαι τουλάχιστον άλλα δέκα πέντε χρόνια για να σας παίζω καλή μουσική! Θα είναι πολύ μεγάλη χαρά για εμένα να δω όσους περισσότερους από εσάς είναι δυνατόν από κοντά και αυτή τη φορά!
Και σε μιαν Αθήνα που ακόμα χαμογελάει μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα (και με τις Απόκριες επιπλέον να αρχίζουν!) δεν μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερη συναυλιακή πρόταση για αυτό το Σαββατοκύριακο από το να αποδεχτείτε την πρόσκληση της Barbara Mendes…
