"Η επιθεώρησις είναι επίκαιρος, ένα είδος εφημερίδος καθημερινής", έγραφε στα 1915 ο Γεώργιος Τσοκόπουλος. Και πώς συμπυκνώνεις άραγε σε μία παράσταση πάνω από εκατό χρόνια αλλεπάλληλων κυμάτων επικαιρότητας, σε αυτό το "μεικτό, αλλά νόμιμο είδος", που φιλτράρει συνεχώς τη δημοσιογραφική καταγραφή; Πάντως η παράσταση που είδαμε την Τρίτη το βράδυ στο ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης" με τίτλο Επί+Επί (Επιθεώρηση - Επικαιρότητα) με τη Μάνια Παπαδημητρίου, παράσταση που "έκλεισε" τη σχετική διημερίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ, τα κατάφερε. Ένα είδος που ήρθε στην Ελλάδα σχεδόν ταυτόχρονα με τον "ατυχή" πόλεμο του 1897, που συντρόφεψε ευφρόσυνα γενιές και γενιές, που άντεξε απέναντι στις κατηγορίες για ελαφρότητα...
"Ζώντας τα πρώτα παιδικά μας χρόνια στη δεκαετία του '70 και μετά", λέει η Μάνια Παπαδημητρίου, "εμείς που συνθέσαμε την παράσταση, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε, να διαβάσουμε πληροφορίες για την επιθεώρηση ανακατωμένες με μελωδίες που αν και έρχονταν από το πολύ βαθύ παρελθόν, μπερδεύτηκαν μέσα στο υποσυνείδητό μας με το παρόν το δικό μας"... Εμείς θαυμάσαμε όχι μόνο τη Μάνια Παπαδημητρίου αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, για την ευρύτητα της υποκριτικής γκάμας και την άνεση με την οποία "διέτρεξαν" την ιστορία της εν Ελλάδι επιθεώρησης: Η Μαριαστέλλα Τζανουδάκη στο τραγούδι, ο Άρης Γραικούσης στο πιάνο, ο Θοδωρής Λυκουρόπουλος (βιολί), ο Αγαπητός Μανδαλιός (απαγγελία), η Μαριέττα Σγουρδαίου (επιθεωρησιακό νούμερο) και η Ευσταθία.
Κ.Τ.
