Επί δεκαετίες ο Λάκης Παπαδόπουλος, πάντα με τον «αθόρυβο» και σεμνό του τρόπο, χαράσσει μια δική του, όχι ακριβώς εναλλακτική, αλλά σίγουρα... έκκεντρη ως προς το mainstream πορεία στο ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι, ένας τραγουδοποιός και ερμηνευτής ο οποίος, με την ιδιαίτερη οπτική που αντιμετωπίζει τα πάντα γύρω του, ακόμα και την ίδια τη ζωή, και το συχνά θυμόσοφο, «υπόγεια» σκωπτικό χιούμορ του, έχει ήδη αφήσει πίσω του πολλά περισσότερα αξιόλογα τραγούδια από όσα μπορεί να υποθέσει κανείς. Καθώς ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει σχεδόν ταυτόχρονα δύο (!) δίσκους, έναν με νέο υλικό που έχει τον τίτλο Παιχνίδια Αγάπης και το Make In Japan με διασκευές ισπανικών, γαλλικών, ιταλικών, αμερικανικών και ιαπωνικών (!) τραγουδιών, από την προηγούμενη Τετάρτη και για όλες του Ιανουαρίου -μέχρι και τις 28 του μήνα- πραγματοποιεί τέσσερις εμφανίσεις στο «Half Note Jazz Club» με διαφορετικό προσκεκλημένο σε κάθε μια. Δύο πολύ καλές αιτίες δηλαδή για μια σύντομη μα και απολαυστική συζήτηση μαζί του!
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Είναι η αγάπη παιχνίδι τελικά, όπως έμμεσα υποστηρίζετε στον τίτλο του καινούργιου δίσκου σας; Τι ακριβώς είναι το "Make In Japan" και τι σας κάνει να το κυκλοφορήσετε σχεδόν ταυτόχρονα με το κανονικό album σας;
Έπεσα σε μια παρέα από (πολύ) επώνυμα μεγάλα παιδιά που τους είχε λείψει το παιχνίδι και έτσι, όταν τους πρότεινα κυνηγητό, κρυφτό, βόλους, «φτου ξελευθερία», μακριά γαϊδούρα και μήλα, τους είδα πρόθυμους να παίξουν μαζί μου. Η Μαρινέλλα δεν μαζευόταν, ο συμμαθητής μου ο Τερζής την καταβρήκε, του σκανταλιάρη Πάριου ήταν η καλύτερή του και η Αρλέτα με βλέμμα απλανές παρακολουθούσε τον Σαββόπουλο με τον Χατζή να βηματίζουν χαμογελαστοί. Οι νεότεροι Πασχαλίδης, Μουζουράκης, Δεληβοριάς και Θεοδωρίδου από την εξέδρα πρόσεχαν τον Παπακωνσταντίνου που έκανε μονόζυγο για να μην πέσει κάτω. Τώρα, για το Make In Japan, αυτό το παράξενο CD, είμαι σε διαπραγματεύσεις με τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, ο οποίος θέλει να τραγουδήσει και αυτός το "Σουκιγιάκι", αν και δεν πρόκειται φυσικά να του κάνω την χάρη καθώς εγώ το ερμηνεύω καλύτερα. Και όπως όλοι γνωρίζουν. προσωπικά ποτέ... δεν αστειεύομαι!
* Αφορμή γι' αυτό τον κύκλο εμφανίσεων στο «Half Note Jazz Club» είναι η κυκλοφορία των δύο συγκεκριμένων δίσκων; Και αντίστοιχα, το περιεχόμενό τους θα προέρχεται κυρίως από αυτούς ή όχι απαραίτητα;
Αφορμή είναι η πληθωρική κυρία Ρένα με το κοφτερό βλέμμα, η όμορφη Ρένα που ό,τι της παίξω το δέχεται... Αυτές οι εμφανίσεις είναι κάτι τελείως διαφορετικό και θα περιλαμβάνουν τα πάντα.
* Εξακολουθείτε να είστε και να νιώθετε ο Λάκης Με Τα Ψηλά Ρεβέρ ή αυτή είναι πλέον για εσάς απλώς μια περσόνα από το παρελθόν;
Όλοι ξέρετε ποια είναι η περσόνα... Τίποτε άλλο από εμένα τον ίδιο, τον εαυτό μου!!
* Η επιλογή σας να προσκαλέσετε σε αυτές τις εμφανίσεις τον Νίκο Ζιώγαλα, ίσως και τον Χρήστο Δάντη, είναι βέβαια κατανοητή, τι σας έκανε όμως να κάνετε το ίδιο και με τον Δώρο Δημοσθένους και τον (τραγουδιστή των Onirama) Θοδωρή Μαραντίνη, με τους οποίους όχι μόνον δεν έχετε ξανασυνεργαστεί αλλά και δεν θα έλεγε κανείς ότι έχετε ιδιαίτερα πολλά κοινά μουσικά στοιχεία;
Όποιος παρακολουθεί τη δουλειά μου γνωρίζει ότι όλα αυτά τα χρόνια έχω συνεργαστεί με οποιονδήποτε εκτιμώ το ταλέντο του, ανεξάρτητα από το αν τον γνωρίζω ήδη ή όχι. Δεν θα ξεχάσω πέρυσι στο σπίτι του Δώρου στη Λεμεσσό όπου έκανα μία από τις καλύτερες Πρωτοχρονιές της ζωής μου. Εκτός των άλλων, και οι τέσσερις συμμετέχουν επίσης στο Make In Japan και οι επιδόσεις τους είναι εκπληκτικές!
* Σας δυσαρεστεί ή σας φοβίζει το γεγονός ότι αυτές οι εμφανίσεις συμπίπτουν με μια προεκλογική περίοδο;
Εμείς το είχαμε κανονίσει από πριν... Αν άλλοι βιάστηκαν να κάνουν εκλογές, δεν φταίω εγώ!
* Αισιοδοξείτε ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο με τις επερχόμενες εκλογές; Υπάρχει κάποιο κόμμα το οποίο θα θέλατε να δείτε να τις κερδίζει και, ανεξάρτητα από αυτό, τι ελπίζετε και τι περιμένετε, ως πολίτης, αλλά και ως μουσικός, από τη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει;
Λυπάμαι γιατί δεν έχουμε μια μηχανή να κόβει δολάρια όπως οι Αμερικανοί... Αυτό που θέλω είναι ησυχία και προπαντός ενότητα, να είμαστε όλοι σαν μια γροθιά. Δεν ξέρω ποιο κόμμα θα επικρατήσει, αλλά, όποιο και αν είναι, πρέπει να κυβερνήσει αφήνοντας στην άκρη το κομματικό ή προσωπικό συμφέρον -τα προβλήματα είναι τεράστια, όλοι το ξέρουμε- και προσπαθώντας για το καλύτερο. Προσοχή μην διασπαστούμε, είμαστε λίγοι και πολλοί εποφθαλμιούν το πιο προνομιούχο οικόπεδο της γης που λέγεται Ελλάδα. Τέλος, ως προς την προσωπική μου άποψη, ας υπενθυμίσω το προφητικό τραγούδι μου «Σκληρά Παιχνίδια» που κυκλοφόρησε πριν έξι χρόνια...
Και ακριβώς σε καιρούς που τα παιχνίδια που παίζονται είναι τόσο σκληρά, ακόμα και απάνθρωπα, το «υποψιασμένο» και καταλυτικό χιούμορ δημιουργών όπως ο Λάκης Παπαδόπουλος είναι όχι απλώς ευπρόσδεκτο, αλλά ίσως και απαραίτητο...
