Μια νέα γενιά καλλιτεχνών, που δημιουργούν τα τελευταία χρόνια μικρά αριστουργήματα μέσα σε μοναχικά δωμάτια, συντροφιά με έναν υπολογιστή, βγαίνουν αθόρυβα στο φως των διεθνών και εγχώριων φεστιβάλ, συσσωρεύοντας βραβεία και θερμές κριτικές κοινού και ειδικών. Εκτός από τα φεστιβάλ που τονώνουν και προωθούν την καλλιτεχνική δημιουργία και δράση, κανένας άλλος κρατικός φορέας πολιτισμού δεν ενισχύει, όπως είναι υποχρεωμένος, όλους αυτούς τους νεαρούς κινηματογραφιστές και δημιουργούς ταινιών animation.
Ο Νίκος Κέλλης, που η μικρού μήκους ταινία του "Drag me", βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας, μιλάει στην "Αυγή" για τις "μικρές εκρηκτικές ενέργειες από νέους καλλιτέχνες που δρουν μόνοι τους και κινούνται με το δισάκι τους στον ώμο". Και ο επίσης βραβευμένος σκηνοθέτης του "Noir Project" Γρηγόρης Βαρδαρινός δεν διστάζει να ομολογήσει πως "η επίσημη πολιτεία είναι απούσα και αδιάφορη απέναντί μας. Έτσι η υλοποίηση μιας ταινίας μάς εξαντλεί οικονομικά και ψυχολογικά". Και οι δύο σκηνοθέτες συμμετέχουν αυτές τις ημέρες με τις ταινίες τους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων της Σύρου "animasyros 7.0".
Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση
Νίκος Κέλλης "Το φιλμάκι μου δεν απέχει πολύ από τον Καραγκιόζη"
"Δεν είχα σκεφτεί να ασχοληθώ με το animation" ομολογεί ο σκηνοθέτης. "Τέλειωσα το Χημικό, έψαχνα για δουλειά και έβλεπα παντού αγγελίες για γραφίστες. Επηρεασμένος και από τον Τιμ Μπάρτον, έφυγα για το Κάρντιφ της Αγγλίας, όπου σπούδασα stop motion με κούκλες. Στη συνέχεια μόνος μου άρχισα να μαθαίνω computer animation. Κάθε είδος έχει διαφορετική τεχνοτροπία, εγώ ακολουθώ το παραδοσιακό ζωγραφιστό animation όπου κάθε καρέ, κάθε εικόνα είναι ζωγραφισμένα στο χέρι".
* Μοιάζει λίγο με τον Καραγκιόζη;
Δεν απέχει και πολύ, έχεις μια φιγούρα που τα κομμάτια της μοιάζουν "σπασμένα", όπως του Καραγκιόζη. Τα κουνάς και τραβάς φωτογραφίες. Εγώ αυτό το έκανα στο computer, καθώς σου δίνει μεγαλύτερες δυνατότητες. Επέστρεψα από την Αγγλία το 2007, έκανα κάποιες δουλειές animation για το History Channel, αγχώθηκα όμως με την κρίση και έδωσα εξετάσεις για την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, όπου δεν πέρασα. Έχασα δύο χρόνια από τη ζωή μου. Μόλις τέλειωσα με τις εξετάσεις έκανα το φιλμάκι.
* Πώς εμπνευστήκατε την ιστορία;
Με προσέγγισε ένας φίλος από τα Γιάννενα που έχει μια ερασιτεχνική δισκογραφική εταιρεία, για ένα δισκάκι όπου ένα συγκρότημα είχε γράψει τη μουσική. Έτσι ξεκίνησε, σαν music video, αλλά άργησα να το τελειώσω, το τραγούδι κυκλοφόρησε και μου έμεινε το ταινιάκι. Έτσι, μια και βγήκε και αφηγηματικό, άρχισα να το στέλνω σε φεστιβάλ μικρού μήκους. Το σενάριο είναι λίγο προσχηματικό, βασίστηκε στους στίχους του τραγουδιού που μιλάει για μια κοπέλα που σκοτώνει. Δεν έχει λόγια, μόνο μουσική και ήχους και διαρκεί τεσσερισήμισι λεπτά.
* Σε ποια φεστιβάλ έχει συμμετάσχει το φιλμ;
Πήγε στο Παρίσι, όπου πήρε ένα βραβείο, στις Αζόρες, όπου έλαβε βραβείο κοινού και σε άλλα τριάντα φεστιβάλ.
* Εκτός από τα φεστιβάλ που τονώνουν την καλλιτεχνική δημιουργία, υπάρχει κάτι άλλο που λειτουργεί ως φορέας ενίσχυσης για εσάς ή κινείστε ατομικά και μοναχικά;
Υπάρχουν μικρές εκρηκτικές ενέργειες από νέους καλλιτέχνες που δρουν μόνοι τους και κινούνται με το δισάκι τους στον ώμο. Θα ήθελα να συνεργαστώ με ανθρώπους που ως ειδικοί μπορούν να "τρέχουν" τις ταινίες μας και το φεστιβάλ animasyros 7.0, όπου βρισκόμαστε πολλοί αυτές τις ημέρες, διαθέτει τέτοιες περιπτώσεις εξαιρετικών επαγγελματιών.
Γρηγόρης Βαρδαρινός: "Προσπάθησα να συνδυάσω τον ρεαλισμό της ελληνικής πραγματικότητας με την ατμόσφαιρα του φιλμ νουαρ"
Νέος σκηνοθέτης, απόφοιτος του Edinburgh College of Art, ο Γρηγόρης Βαρδαρινός κέρδισε τις εντυπώσεις από την αρχή, όταν με τη διπλωματική του, τη μικρού μήκους μαύρη κωμωδία "Talking Piranhas" έθεσε υποψηφιότητα για τα BAFTA Scotland New Talent Award 2010 in Fiction. Πρόσφατα επανεμφανίστηκε με τη μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας "Noir Project" που πραγματεύεται την ενδοοικογενειακή βία και έκανε πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ Δράμας, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Νάουσας, στις Νύχτες Πρεμιέρας και τώρα στο διαγωνιστικό του 7ου Διεθνούς Φεστιβάλ Animation της Σύρου. Στο "Noir Project" ο 16χρονος Ιάκωβος αποφασίζει να σώσει τη μητέρα του από τα νύχια του μέθυσου, χαρτοπαίχτη πατέρα του, ο οποίος την κακοποιεί συστηματικά.
* Ποιος ο στόχος σας μέσα από το θέμα και τον τρόπο αφήγησης;
Η ταινία πέρα από την καλλιτεχνική της πρόταση, στόχευσε στη δραστηριοποίηση της κοινωνίας απέναντι στην ενδοοικογενειακή βία, η οποία αυξάνεται ραγδαία.
* Τι προσπαθήσατε να καταδείξετε με τον συνδυασμό ηθοποιού και animation;
Προσπάθησα να συνδυάσω τον ρεαλισμό της ελληνικής πραγματικότητας με την ατμόσφαιρα του κλασικού φιλμ νουαρ του Χόλιγουντ. Το animation αποτελεί την παράλληλη δράση της ταινίας και οι χαρακτήρες του είναι τα alter ego των πρωταγωνιστών.
* Πως είναι να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα;
Πρόκειται για ιστορία προσωπικής υπόθεσης κάποιων φίλων και συνεργατών. Η επίσημη πολιτεία είναι απούσα και αδιάφορη απέναντί μας. Η υλοποίηση της ταινίας με εξάντλησε οικονομικά και ψυχολογικά.
