Μια ταινία που μοιάζει περισσότερο με θέατρο εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο νεαρός σκηνοθέτης Στάθης Αθανασίου, μέσου μιας καινοτόμου παραγωγής, αλλά και της κοινωνικής χρηματοδότησης (crowdfunding). Τίτλος της ταινίας "Α". Με μία ηθοποιό, έναν χορό τεσσάρων γυναικών σε χορογραφία Αποστολίας Παπαδαμάκη, και ζωντανά επί σκηνής το Κουαρτέτο Εγχόρδων υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Γασπαράτου, ο οποίος έχει συνθέσει τη μουσική.
"Η 'Α' εμπνέεται από έναν αρχαίο μύθο, τον οποίο ξαναδιαβάζει σήμερα" εξηγεί στην "Αυγή" ο Στάθης Αθανασίου. "Το μέρος που αρχικά δημιουργήθηκε για να παρουσιάζονται οι αναγνώσεις των μύθων είναι το θέατρο της κλασικής τραγωδίας. Την εποχή του Σοφοκλή, υπήρχαν στη σκηνή δυο υποκριτές, ο χορός και η ορχήστρα. Η δικιά μας εκδοχή κρατά επί σκηνής τον χορό, την ορχήστρα και τον ένα υποκριτή και αντικαθιστά τον δεύτερο με μια κινηματογραφική ταινία. Αυτή είναι η 'Α'".
Η ηθοποιός της παράστασης Σεραφίτα Γρηγοριάδου αναπτύσσει τη δική της εκδοχή: "Η 'Α' της ταινίας και η 'Α' τους παράστασης είναι δύο διαφορετικές διαδρομές, με κοινή αφετηρία. Η πρώτη είναι μια γυναίκα που κινείται από την απάθεια στην πράξη, που αφήνεται στη μνήμη να την κατακλύσει, που ξαναβρίσκει τους κομμένους δεσμούς αίματος με τους αγαπημένους τους και που εν τέλει καταλήγει να κάνει την υπέρβαση, θάβοντας τον αγαπημένο της νεκρό. Η 'Α' της παράστασης, από την άλλη, κινείται σε ένα χώρο ενδοσκοπικό. Έχει συμφιλιωθεί με το παρελθόν, έχει αποδεχθεί τα συναισθήματα και τα τραύματά τους. Το πατρικό σπίτι, το παιδικό δωμάτιο, τα πρώτα γενέθλια, οι γονείς που έχουν πεθάνει, ο αδελφός που δεν υπάρχει πια, είναι ο σκηνικός χώρος που εξερευνά. Βρισκόμαστε μαζί τους σε ένα επέκεινα, ένα φαντασιακό χώρο, όπου όλα έχουν συμβεί και όλα είναι παρόντα την ίδια στιγμή. Στην παράσταση, οι δυο 'Α' συνδιαλέγονται μεταξύ οθόνης και σκηνής, και με την παρουσία των τριών performer του χορού ολοκληρώνουν το τοπίο συνείδησης της ηρωίδας. Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον για έναν ηθοποιό να βρίσκεται επάνω στη σκηνή, μαζί με τον κινηματογραφημένο εαυτό του".
Όσον αφορά τη χρηματοδότηση από το κοινό (crowdfunding), ο σκηνοθέτης υποστηρίζει ότι "εκτός της εύρεσης μέρους ή όλου του προϋπολογισμού της παραγωγής, η διαδικασία έχει πολλαπλά οφέλη για τον δημιουργό, αλλά και για το κοινό. Αναγκάζεσαι ως δημιουργός να βγεις και να ψάξεις έναν-έναν το κοινό σου, να εξηγήσεις τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις, γιατί, πώς, πότε... τα πάντα. Έτσι λοιπόν ξεκινάς, πριν καν υπάρξει το έργο, να χτίζεις μια προσωπική σχέση με το κοινό, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο και μεσολαβητή".
