Καθισμένη στην πρώτη σειρά των θέσεων της επιβλητικής Αίθουσας Τελετών του Πολυτεχνείου, στον χώρο δηλαδή που δίνει τη μια από τις μεγάλες της μάχες, αυτή της εκπαίδευσης, η Ελένη Πορτάλιου άκουγε. Άκουγε όλα όσα αποθησαύρισαν από την πρώτη ποιητική της συλλογή Ίχνη ζωής η πανεπιστημιακός Πέπη Ρηγοπούλου, η ιστορικός-σκηνοθέτιδα Έλενα Πατρικίου και ο Παρασκευάς Καρασούλος, ποιητής και εκδότης της "Μικρής Άρκτου", από την οποία κυκλοφορεί το βιβλίο της. Άκουγε την Μαρία Κανελλοπούλου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, να απαγγέλλει με τον ξεχωριστό τρόπο της. Συγκινημένη πολύ ήταν η Ελένη και κάποιες στιγμές δακρυσμένη. Καθισμένη ανάμεσα στους δεκάδες φίλους, συντρόφους, φοιτητές, ή απλούς πολίτες που παρακολουθούν και εμπνέονται από τη δράση της. Δεν μίλησε, άκουγε μόνο.
Τα Ίχνη Ζωής "προέκυψαν ως μια εσωτερική ανάγκη που γεννήθηκε το 2012", μας έλεγε η Ελένη Πορτάλιου, μετά το τέλος της εκδήλωσης πια, γράφτηκαν ανάμεσα στον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 και εκδόθηκαν αποτυπώνοντας μια βαθιά ανάγκη επικοινωνίας για τα ουσιώδη που επισκιάζονται από τη βαναυσότητα της εποχής.
Παρουσιάζοντας αυτά τα Ίχνη ζωής οι ομιλητές σκιαγράφησαν τον τρόπο με τον οποίο η πολυσχιδής αγωνιστική διαδρομή της Ελένης Πορτάλιου μετουσιώνεται στην τέχνη της ποίησης.
"Αυτό ακριβώς συμβολίζουν τα ποιήματά της, τον ενιαίο και αδιάσπαστο χαρακτήρα μιας ζωής που θέλησε να είναι ποιητική παραμένοντας βαθιά πολιτική", επισήμανε ο Παρασκευάς Καρασούλος προσθέτοντας επίσης ότι "η ποιητική της πολιτικής λοιπόν, αυτό το αίτημα που καταγράφεται στα ποιήματα της Ελένης Πορτάλιου, με συγκίνησε βαθύτατα γιατί περιγράφει ένα εσωτερικό ταξίδι που εξηγεί τις πολιτικές επιλογές της, τις στάσεις και αντιστάσεις της αλλά και το πείσμα, και τη θλίψη, μιας ευαίσθητης συνείδησης".
Η Έλενα Πατρικίου αναλύοντας τους βασικούς θεματικούς άξονες και μεταφορές στην ποίηση της Ελένης Πορτάλιου έκανε συσχετίσεις με τις θεματικές της νεωτερικής ποίησης, αλλά και τις συσσωματώσεις με την πολιτική και κοινωνική της δράση. Ο θάνατος, η μνήμη, η αναχώρηση, ο χωρισμός είναι θεματικές που ανιχνεύονται έντονα στην ποίησή της, αλλά η κυρίαρχη μεταφορά στο έργο της είναι τα σπίτια. "Τα σπίτια στοιχειώνουν την ποίησή της, όχι όμως ως συνέπεια της επαγγελματικής της ιδιότητας", αλλά "ως μεταφορές της ατομικής και συλλογικής μνήμης". Επεσήμανε παράλληλα ότι στα Ίχνη ζωής ανιχνεύονται αφετηριακά κάποια κοινά στοιχεία με τη γενιά της ήττας όμως στην περίπτωση της Ελένης Πορτάλιου παρατηρούμε μια "μετακίνηση από το παρελθόν στο παρόν, που διευρύνει την προοπτική της και ξεφεύγει από τη στενή ανάπλαση των εικόνων εκείνης της γενιάς", για να καταλήξει ότι "μέσα από τα ποιήματά της αναδύεται μια ζωή που ισορροπεί πάνω σε απώλειες και επιθυμίες".
Ποιητική και ευαίσθητη η προσέγγιση της Πέπης Ρηγοπούλου. Η πανεπιστημιακός επισήμανε ότι η Ελένη Πορτάλιου "μετουσιώνει την εμπειρία σε ποιητικό έργο, αυτό είναι το δώρο που κάνει στον εαυτό της".
