"Από την ανάγνωση του βιβλίου της Διδώς Σωτηρίου 'Ηλέκτρα' αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή και το μαρτύριο της Ηλέκτρας Αποστόλου θα μπορούσε να είναι το όχημα για ένα χρονικό της Κατοχής" εξηγούσε χθες η Μάρω Δούκα, για το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου που κυκλοφόρησε τώρα, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της, σε νέα έκδοση από τον Κέδρο, καταγράφοντας τη ζωή, την πολιτική και αντιστασιακή δράση και το τραγικό τέλος της γυναίκας που με τη θυσία της αναδείχτηκε σε εμβληματικό σύμβολο έμπνευσης για τις μεταπολεμικές γενιές κι έρχεται να προσδώσει το δικό της ειδικό βάρος στους σημερινούς αγώνες. Δίπλα της ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος της Έλλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη, ανιψιός και μεγαλωμένος από τη Διδώ στα πέτρινα χρόνια της φυλακής για τη μητέρα του, περιέγραφε πώς γράφτηκε το βιβλίο και ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης έδινε το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο έδρασε και δολοφονήθηκε η Ηλέκτρα Αποστόλου.
Εβδομήντα χρόνια μετράνε από εκείνο το πρωινό της 26ης Ιουλίου 1944, που το πτώμα μιας άγνωστης γυναίκας μεταφέρεται στο νεκροτομείο. Σύμφωνα με το συνοδευτικό έγγραφο, ήταν ένα από τα πολλά θύματα του "σφαγείου" που λειτουργούσε επί Κατοχής στο επιταγμένο ξενοδοχείο "Κρυστάλ". Η ιατροδικαστική έκθεση πιστοποιούσε ότι το σώμα της γυναίκας έφερε εγκαύματα και είχε υποστεί φρικτές παραμορφώσεις και κακώσεις από χτυπήματα. Η δολοφονημένη γυναίκα είχε συλληφθεί το πρωί της προηγούμενης ημέρας στη διασταύρωση των οδών Ιθάκης και Γ' Σεπτεμβρίου από γκεσταπίτες. Η Αντίσταση είχε χάσει ένα από τα πιο ευγενικά και μαχητικά στελέχη της.
"Ναι, είναι όχημα η μονογραφία για την Αποστόλου προκειμένου να αναδειχτεί ο αγώνας του ελληνικού λαού στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Όχημα ή και πρόσχημα για να αναδειχτεί ανάγλυφα η η προσωπικότητα, το ήθος, το σθένος της Ηλέκτρας, που προχωρούσε με σταθερά βήματα στον μεγάλο δρόμο της αντίστασης και της κοινωνικής δικαιοσύνης όταν οι ελπίδες ήταν ακόμη ολόκληρες και τα ραγίσματα δυσδιάκριτα" συνέχισε η Μάρω Δούκα αντιστοιχίζοντας τις σελίδες του βιβλίου της Διδώς με τον βίο και τον μαρτυρικό θάνατο της Ηλέκτρας.
"Η Διδώ δεν άντεχε το στυλ του κομματικού στελέχους. Το ανοιχτό πνεύμα της Ηλέκτρας προφανώς ήταν αυτό που έκανε τη Διδώ να απολαμβάνει την παρέα της" έλεγε ο Νίκος Μπελογιάννης ενθυμούμενος παράλληλα τις συνθήκες στις οποίες γράφτηκε το βιβλίο. "Είχαν ήδη καταγραφεί οι θετικές αντιδράσεις από την κυκλοφορία του πρώτου της μυθιστορήματος 'Οι Νεκροί Περιμένουν', οπότε αποφάσισε να γράψει για την Ηλέκτρα, δίνοντας τις ειδήσεις και τα γεγονότα με μυθιστορηματικό τρόπο". Η Διδώ ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο για τη φίλη της, το 1960, στο διαμέρισμα της οδού Κοδριγκτώνος, που αργότερα δώρισε στην Εταιρεία Συγγραφέων. Το ολοκλήρωσε στο "ορμητήριο" της Αίγινας, στο δωμάτιο που είχε νοικιάσει την άνοιξη της ίδιας χρονιάς στο νησί, για να περάσει το καλοκαίρι με το "παιδί".
Από την πλευρά του, ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης συνέθεσε τον ιστορικό καμβά εντός του οποίου έδρασε η Ηλέκτρα Αποστόλου. Μίλησε για το κρίσιμο 1943, έτος-καμπή για το αντιστασιακό κίνημα, με τις μαζικές διαδηλώσεις να τρομάζουν το καθεστώς και τη μεγάλη καταστολή του αριστερού κινήματος, οριοθετώντας σ' αυτά τα γεγονότα την αφετηρία του εμφυλίου. Τότε ξεκίνησαν οι μάχες ανάμεσα σε ΕΑΜίτες και τα Σώματα Ασφαλείας της κυβέρνησης Ράλλη, χωρίς ενημέρωση ή έγκριση των Γερμανών. "Η σύλληψη της Αποστόλου από την Ειδική Ασφάλεια ήταν πολύ μεγάλο πλήγμα για το αριστερό κίνημα. Η Ηλέκτρα ήταν εξέχον στέλεχος κυρίως, ήταν υπεύθυνη για τη διαφώτιση, συντόνιζε το τεράστιο δίκτυο του παράνομου Τύπου στην Αθήνα, που ήταν και ο μόνος τρόπος να αποδομηθεί ο λόγος των Γερμανών και των δωσιλόγων" είπε αναφερόμενος παράλληλα στο "τεράστιο κίνημα αντεκδικήσεων που ξεκίνησε η ΟΠΛΑ" και αποτυπωνόταν στα πτώματα με τα καρτελάκια "Ηλέκτρα Νο 1", "Ηλέκτρα Νο 2" κ.ο.κ.
