Ρημαγμένες βάρκες, ξύλινα απομεινάρια που επιπλέουν, σπασμένα ξύλα σε καρνάγια, πάνω στην άμμο ή τους βράχους, υλικά φθαρμένα, σύμβολα ενός χρόνου που φεύγει και μιας ζωής που φθίνει... Γύρω τους, μοναδικό σημάδι αέναης παρουσίας, το νερό, η ακατάλυτη θάλασσα, στοιχείο που χωρίζει και ταυτόχρονα συνδέει.
Σε αυτά τα Θαλασσινά ξύλα επικεντρώνεται η πρόσφατη δουλειά του Σωτήρη Σόρογκα, μια ενότητα που με αυτόν τον τίτλο παρουσιάζεται έως το τέλος Ιουλίου στην γκαλερί Citronne στον Πόρο.
Αποδίδοντας με μια περιορισμένη χρωματική παλέτα, που κινείται ανάμεσα στο μαύρο, το γκρι και το καφέ της σκουριάς, τα άχρηστα και φθαρμένα θραύσματα, τοποθετημένα εμφατικά σε μεγάλους καμβάδες, στο κέντρο, ο καλλιτέχνης τα αφήνει να αντιπαρατεθούν με το απαστράπτον λευκό φόντο. Ίχνη από γαλάζιο, ανάμεσα στα αντικείμενα και το φόντο, έρχονται να θυμίσουν την παρουσία της θάλασσας.
Απεικονίζοντας με σχεδόν φωτογραφικό ρεαλισμό τα ξύλινα θραύσματα, προσθέτει στην εικόνα μία υφή ντοκουμέντου, την οποία εντείνει η χρήση άκρως περιγραφικών τίτλων (π.χ. Ξύλινη τροχαλία στο καρνάγιο Ιερισσού). Τα στοιχεία αυτά αντιπαρατίθενται στην ποιητική υφή των έργων, μετατρέποντας τα απεικονιζόμενα σε σύμβολα, που λειτουργούν ως αναφορές στο πέρασμα του χρόνου, ακόμα και στον θάνατο, έτσι όπως προβάλλει πίσω από τη μελαγχολική ακινησία τους.
Οι μεγάλων διαστάσεων καμβάδες που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος μετατρέπουν τα Ξύλα του σε μνημειακά αντικείμενα, που ίστανται μέσα σε βαθιά σιωπή, μορφοποιώντας την αίσθηση μελαγχολίας που μεταδίδεται στον θεατή...
«Σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν...» πρωταγωνιστούν στην τελευταία αυτή δουλειά του καλλιτέχνη, σηματοδοτώντας έναν κύκλο που επιστρέφει στην αρχή του: τον Γιώργο Σεφέρη, στον οποίο ανήκει ο στίχος ("Μυθιστόρημα, Ι'") και στον οποίο ήταν αφιερωμένη η πρώτη έκθεση του Σ. Σόρογκα, το 1972.
Η έκθεση Θαλασσινά ξύλα, που επιμελείται η ιστορικός τέχνης Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη και εντάσσεται στο εικαστικό τρίπτυχο με γενικό θέμα "Εντυπώματα στον χρόνο" (είχε προηγηθεί η έκθεση του Κώστα Βαρώτσου, ενώ θα ακολουθήσει, τον Αύγουστο, αυτή του Κωνσταντίνου Ξενάκη), θα παραμείνει ανοιχτή στο κοινό έως τις 30 Ιουλίου.
