Ακούγεται τουλάχιστον παράταιρο σε μια εποχή που η συμμετοχικότητα είναι το ζητούμενο σε όλους τους τομείς να υπάρχουν ακόμα υποστηρικτές συγκεντρωτικών μοντέλων στη λειτουργία κομμάτων. Πολύ περισσότερο αν μιλάμε για ένα σύγχρονο δημοκρατικό, ανοιχτό, αριστερό κόμμα που πρέπει να επιδιώκει διαδικασίες λήψης αποφάσεων πιο δημοκρατικές, πιο συμμετοχικές.
Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η πρόταση Τσίπρα και με αυτήν «διέβη τον Ρουβίκωνα». Γι’ αυτό βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στα μέλη και τους ψηφοφόρους, ενώ ενόχλησε όσους επικαλούνται τις «παραδόσεις» της Αριστεράς και εν γένει τους... συγκλητικούς.
Αυτές τις «παραδόσεις» όμως πρέπει να απαρνηθούν τα νέα στελέχη, τα στελέχη της γενιάς του Τσίπρα, εάν θέλουν να αποφύγουν το κληρονομικό νόσημα της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, της παιδικής προγηρίας, το σύνδρομο προώρου γήρατος Hutchinson-Gilford, για να μην επαναληφθεί η Ιστορία ως φαρσοκωμωδία στο κομματικό πεδίο.
Τι κόμμα και τι Αριστερά θέλουμε
Η απόδοση στην κομμουνιστογενή Αριστερά στοιχείων μεσσιανισμού και επαναστατικής Αποκάλυψης σε ένα απροσδιόριστο μέλλον προσέδωσε σε αυτήν μεταφυσικά χαρακτηριστικά και το απαραίτητο κομματικό ιερατείο, την κομματική γραφειοκρατία.
Που εκτελώντας και χρέη Ιεράς Εξέτασης βλέπει παντού εσωκομματικούς «αντιπάλους» και «ύποπτους» κι ανακαλύπτει τα περίφημα πιστοποιητικά αριστεροσύνης.
Η αποτυχία αυτού του τύπου κομμάτων με τους «πεφωτισμένους» θέτει και την ανάγκη αναγνώρισης της πολιτικής και θεωρητικής ανεπάρκειας, αλλά κυρίως την ανάγκη για νέες θεωρητικές νοηµατοδοτήσεις με ιστορική συνείδηση και κριτικό αναστοχασµό.
Αυτόν τον τύπο του κόμματος - μπαμπούσκα, με τη μια τάση μέσα στην άλλη, νοσταλγούν ορισμένοι να διατηρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, σαν ένα κομματικό κουφάρι. Με πρόσχημα την κομματική και ιδεολογική καθαρότητα, με επετηρίδες και αριστερόμετρα, δραπετεύουν από τον ορθολογισμό και την εποχή μας, διασφαλίζοντας ρόλο για τον εαυτό τους.
Από τον «ανθρωποκεντρισμό» στον «πλανητοκεντρισμό»
Μια Αριστερά στην Ελλάδα με τη φορτισμένη Ιστορία, που απευθύνεται στο θυμικό και στο συναίσθημα, οδηγείται εύκολα στον βερμπαλισμό. Χωρίς στρατηγική και πολιτική, με απλουστεύσεις κι ασυνάρτητο πολιτικό τακτικισμό.
Δύο είναι οι μεγάλες διαφορές της Αριστεράς της περιόδου του Τσίπρα με την πριν. Η κομμουνιστογενής Αριστερά στην Ελλάδα βρισκόταν σε μια εξαρτημένη πολιτικά και ιδεολογικά σχέση με διεθνή κέντρα και επί Τσίπρα ο αριστερός βερμπαλισμός δοκιμάστηκε σε κυβερνητικές ευθύνες, που οδήγησαν όμως στην παραδοχή «αυταπατών».
Επίσης, και πολύ σημαντικό, ο Τσίπρας, απαλλαγμένος, ως πρόσωπο, από τα βαρίδια του παρελθόντος της Αριστεράς, συνέβαλε στην επούλωση του ρήγματος της δημοκρατικής παράταξης, με αποτέλεσμα την εκλογική ενίσχυση, που οδήγησε στην κυβέρνηση.
Για να ολοκληρωθεί με επιτυχία το εγχείρημα της διεύρυνσης, αλλά και της «βίαιης ωρίμανσης», ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει σε θεωρητικό επίπεδο να περάσει από τον «ανθρωποκεντρισμό» του 20ού αιώνα στον «πλανητοκεντρισμό» του 21ου, που τον εμπεριέχει και μπορεί να τον υπηρετήσει, ενάντια στην εμπορευματική λογική του νεοφιλελευθερισμού. Ενάντια και στην εμπορευματική λογική της πολιτικής, όπως κυνικά εκφράζεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, γιατί, όπως τόνισε και ο Αλ. Τσίπρας, «το να φύγει αυτή η κυβέρνηση είναι ζήτημα ζωής, είναι ζήτημα επιβίωσης, είναι ζήτημα δημοκρατίας». Αlea jacta est, ο κύβος ερρίφθη!
* Ο Γιάννης Παπαγρηγορίου είναι μέλος της Ο.Μ. εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης
*Όλα τα κείμενα του προσυνεδριακού διαλόγου αναρτώνται στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και το left.gr
