25 Μαΐου 2020 με το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη να ζει και να μην κινείται υπό τη σκιά της πανδημίας του κορονοϊού. Στις ΗΠΑ η κατάσταση είναι χειρότερη από αλλού καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ, στην πρώτη προεδρία του, ουσιαστικά δεν δέχεται την ύπαρξη της πανδημίας και τα υγειονομικά μέτρα εφαρμόζονται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και είναι ελλιπή ενώ συμπληρώνονται με ανεκδιήγητες «οδηγίες προφύλαξης» από τον ίδιο τον Τραμπ. Παράλληλα είναι σε εξέλιξη μια πάρα πολύ φορτισμένη και δύσκολη προεκλογική περίοδος με τον αμερικανικό λαό διχασμένο και με μέλη της εκεί Antifa συχνά να συγκρούονται ενόπλως με οπαδούς του Τραμπ.
Παρόλα αυτά τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα συνέβαινε εκείνο το πρωινό σε έναν δρόμο της Μινεάπολης. Η αστυνομία που είχε κληθεί από τον υπάλληλο ενός καταστήματος ο οποίος πίστεψε ότι ο Αφροαμερικανός George Floyd είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ένα πλαστό χαρτονόμισμα τον έβγαλε από το αυτοκίνητο ενός φίλου του και τον ακινητοποίησε ρίχνοντας τον στον δρόμο και φορώντας του χειροπέδες με τα χέρια πίσω από την πλάτη. Ένας από τους αστυνομικούς, ο λευκός Derek Chauvin, έβαλε το γόνατο του στον λαιμό του στερώντας του τον αέρα. Τα τελευταία λόγια που κατάφερε να ψελλίσει, κυριολεκτικά με έναν επιθανάτιο ρόγχο, ο George Floyd ήταν «δεν μπορώ να αναπνεύσω» και μετά η ασφυξία σταμάτησε την ζωή του στα σαράντα έξι χρόνια του, ένα ακόμα θύμα της ανεξέλεγκτης καταστολής, της αυθαίρετης κάθε μορφής εξουσίας και της ωμής βίας που αυτή εφαρμόζει, διαχρονικά και παντού, δίχως έλεος.
Ταραχές ξέσπασαν αμέσως με συγκρούσεις ανάμεσα στην αφροαμερικανική κοινότητα και την αστυνομία, πρώτα στην Μινεάπολη και μετά και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ και, αν και σταμάτησαν μετά την σύλληψη του Derek Chauvin για δολοφονία εκ προμελέτης, σίγουρα ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του Τραμπ στις εκλογές που έγιναν το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Κατά τραγική ειρωνεία όμως και στην δεύτερη προεδρία του εξακολουθεί να «στοιχειώνει» την Μινεάπολη και το αντίστροφο καθώς το περυσινό φθινόπωρο πράκτορες της περιβόητης ICE δολοφόνησαν εκεί άλλους δύο ανθρώπους που δεν είχαν καν το βεβαρημένο ποινικό μητρώο του George Floyd. Το τελευταίο δεν εμπόδισε βέβαια την δολοφονία του να τον καταστήσει πανανθρώπινο σύμβολο της ολέθριας απανταχού κρατικής, άρα θεσμοθετημένης, βίας, της περιφρόνησης της ύψιστης αξίας, της ανθρώπινης ζωής.
Ο εξαίρετος ερμηνευτής Θανάσης Βούτσας έγραψε ένα τραγούδι για την δολοφονία του George Floyd. Προσκάλεσε για να το ερμηνεύσει την Μαρία Φαραντούρη που τον έχει τιμήσει αρκετές φορές με συνεργασίες τους. Ο τίτλος του είναι «Σιγή 8’46’’», όσο δηλαδή διήρκεσε η επιθανάτια αγωνία του George Floyd και, όχι συμπωματικά, ο Θανάσης Βούτσας και η κορυφαία ερμηνεύτρια το αφιερώνουν σε ένα άλλο θύμα της αυθαίρετης ωμής βίας, τον Ζακ Κωστόπουλο. Με τον βαθύ λυρισμό που πάντα την διακρίνει η Μαρία Φαραντούρη το απογειώνει μετατρέποντας το σε ένα νικητήριο θρήνο, όσο οξύμωρο και αν είναι αυτό.
Το «Σιγή 8’46’’» περιλαμβάνεται στο πρώτο προσωπικό album του Θανάση Βούτσα «ΚΡΑΚ» που κυκλοφόρησε το περυσινό φθινόπωρο και στο οποίο μας αποκαλύφθηκε και ως δημιουργός αφού έχει γράψει την μουσική και τους στίχους όλων των τραγουδιών. Είναι ένας όμορφος δίσκος με κυρίως ακουστικά ηχοχρώματα που την παραγωγή και τις περισσότερες ενορχηστρώσεις του υπογράφει ο Νίκος Ζούδιαρης. Το «Σιγή 8’46’’» νομοτελειακά είναι η κορυφαία στιγμή του. Στο βίντεο του τραγουδιού που κυκλοφορεί σήμερα ο Θανάσης Βούτσας και η Μαρία Φαραντούρη αναδεικνύουν για μίαν ακόμα φορά μίαν ύστατη σιωπή που δεν θα έπρεπε να έχει υπάρξει με την ευχή να μην επαναληφθεί ποτέ και για κανέναν άλλο άνθρωπο.
