Με το "σπαθί" του ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως πρώτη δύναμη. Με πρώτο των πρώτων τον Μανώλη Γλέζο, οι έξι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπούν κάτι από το καλύτερο δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας. Τα κοινωνικά κινήματα, την προοδευτική διανόηση, τη μαχόμενη δημοσιογραφία κ.λπ. Η δουλειά τους στο Ε.Κ. στο πλαίσιο και του ενισχυμένου ΚΕΑ θα είναι πολύτιμη και για τα εθνικά συμφέροντα και για τους λαούς, ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού Νότου.
Θα ήταν ωστόσο παράλειψη αν δεν σημειώναμε μια απουσία αθόρυβη, αλλά σημαντική, που αποτελεί ένα μείον. Αναφέρομαι στην απουσία του μοναδικού μας ευρωβουλευτή που τα προηγούμενα χρόνια έδωσε μάχες ενάντια στη μνημονιακή λαίλαπα και μας εκπροσώπησε επάξια, συνεχίζοντας την παράδοση Αλαβάνου, Παπαγιαννάκη, Παπαδημούλη. Δυστυχώς αποδεικνύεται ότι και μέσα στις γραμμές μας, αλλά και στην ευρύτερη μάζα των ψηφοφόρων μας, η επιρροή των media είναι πολλές φορές καθοριστική. Σε κάθε περίπτωση η απουσία του μοναδικού μας ευρωβουλευτή δεν σχετίζεται με την αποδοκιμασία του από τους ψηφοφόρους, που άλλωστε τον επαίνεσαν τόσες φορές.
Ο Ν. Χουντής είχε έργο, δεν είχε ''λαμπερή'' παρουσία (στα κανάλια)! Αλλά τι κόμμα είναι αυτό που δεν καταφέρνει να εκλέξει τα βασικά του ατού στην Ευρωβουλή ή οπουδήποτε αλλού; Θυμάμαι σε παλαιότερες ευρωεκλογές τις γιγαντοαφίσσες με τα πρόσωπα των Αλαβάνου - Παπαγιαννάκη σαν το ισχυρό επιχείρημα για ψήφο στον ΣΥΝ. Τότε, με τα χαμηλά ποσοστά, φροντίζαμε ν' αξιοποιούμε όλο το στελεχικό δυναμικό μας, ανεξαρτήτως απόψεων. Τώρα μας περισσεύει ένας Χουντής;
