Μήπως είναι τώρα η ώρα να πέσουν οι μύθοι; Όλοι αυτοί οι μύθοι που μας στοιχειώνουν εδώ και καιρό. Οι οποίοι έχουν συστηματικά και μεθοδευμένα επιστρατευτεί, προκειμένου να βγει το άσπρο μαύρο. Εν πλήρει επιγνώσει, ασφαλώς, των εμπνευστών και των διακινητών τους ότι, απλώς, παραπλανούν τον λαό. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους σχέδια. Ή, επιεικέστερα, έτσι, για να μην υιοθετήσουμε σεναριολογία εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων, προκειμένου να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στις επιθυμίες τους...
Ας δούμε λοιπόν, με την οφειλόμενη προσοχή, κάποιους απ' αυτούς τους κυρίαρχους μύθους.
Μύθος πρώτος. Η Ελλάδα θα είχε σοβαρό πρόβλημα, έτσι και γινόταν ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός. Eκτός των άλλων, και επειδή δεν θα μπορούσε να σταθεί με στοιχειώδη επάρκεια απέναντι στα ιερά τέρατα της ευρωπαϊκής ελίτ. Πολύ λιγότερο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτά τα ιερά τέρατα. Ε, λοιπόν, το ευρωπαϊκό debate, που όλοι είδαμε ή όλοι μάθαμε γι' αυτό, απέδειξε ότι ο Τσίπρας μπορεί και παραμπορεί να σταθεί απέναντί τους. Και να κερδίσει τις εντυπώσεις. Και βέβαια, όχι μονάχα τις εντυπώσεις.
Μύθος δεύτερος. Άλλα λέει ο Τσίπρας μέσα και άλλα έξω. Διαφορετικά απευθύνεται στο εθνικό και διαφορετικά στο διεθνές ακροατήριο, διαφορετικότερα ακόμη στους ξένους επισήμους. Αυτό κι αν διακινήθηκε, με επιμονή στα όρια της εμμονής, από τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ, προεξάρχοντος, επ' αυτού, του ΚΚΕ. Ε, λοιπόν, το debate απέδειξε περίτρανα ότι με την ίδια γλώσσα μιλάει ο Τσίπρας παντού. Και μέσα κι έξω και παντού. Με τη γλώσσα της διεκδικούσης, για λογαριασμό των λαών, ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Μύθος τρίτος. Ο Τσίπρας στο debate υπερασπίστηκε τον Παπανδρέου, αλλά και τον Μπερλουσκόνι. Ισχυρισμός, που εγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Δεδομένου ότι ούτε κατά διάνοια ο Τσίπρας υπερασπίστηκε τον Παπανδρέου, ούτε βεβαίως τον Μπερλουσκόνι. Υπερασπίστηκε απλώς το δικαίωμα των λαών να έχουν τους πρωθυπουργούς και τις κυβερνήσεις που επιθυμούν. Και να μην μπορούν ευρωνταβατζήδες τύπου Μέρκελ, Σαρκοζί ή και Μπαρόζο να τους αποκαθηλώνουν κατά το δοκούν.
Μύθος τέταρτος. Ο Τσίπρας υιοθέτησε τώρα, στο ευρω-debate, το δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Ενώ τότε, το φθινόπωρο του 2011, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ταχθεί εναντίον του, αποκαλώντας το πολιτικό τρυκ. Ε, λοιπόν, ουδέποτε υπερασπίστηκε το δημοψήφισμα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπερασπίστηκε το δικαίωμα των εκλεγμένων πρωθυπουργών της χώρας να προχωρούν στην επιλογή του δημοψηφίσματος. Και να μην είναι σε θέση οι ευρωνταβατζήδες, που λέγαμε, να τους το ακυρώνουν, έτσι, με τσαμπουκά. Υπερασπίστηκε, μ' άλλα λόγια, την ακεραιότητα της δημοκρατίας, υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια της χώρας.
Αξίζει, σ' αυτό το σημείο, να θυμηθούμε κάτι που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο και -περιέργως;- ασχολίαστο. Πως όταν ο εκ των συνομιλητών του Αλέξη Τσίπρα στο debate, ο ευρωφιλελεύθερος Γκυ Φέρχοφσταντ, του έδωσε πάσα, λέγοντας πως οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ είναι που οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έκανε πως δεν το άκουσε, απέφυγε να το αξιοποιήσει για εσωτερική κατανάλωση. Δεν θέλησε, προφανέστατα, να δώσει το δικαίωμα στους ξένους να επεμβαίνουν στα εσωτερικά μας. Εν ονόματι της αξιοπρέπειας της χώρας. Σε πλήρη αντίθεση με την τακτική των άλλων, που σπεύδουν περιχαρείς ν' αξιοποιήσουν την όποια αντι-ΣΥΡΙΖΑ απρεπή παρέμβαση του οποιουδήποτε ξένου. Με τελευταία, και πολύ χαρακτηριστική ασφαλώς, την πολιτική ασχημία του ευρωδεξιού Ζαν Πολ Γιούνκερ.
Μύθος πέμπτος. Πρόκειται για τη μείζονα μυθολογική κατασκευή, με χαρακτηριστικά «colpo grosso», του κυβερνητικού μπλοκ και των απολογητών της πολιτικής του. Επί της οποίας ξεσαλώνουν κυριολεκτικά, έως και σήμερα, τα συστημικά μέσα. Στο παρά τρίχα τη γλυτώσαμε και δεν μας διώξανε κλωτσηδόν από την Ευρωζώνη, τότε, το 2011, υποστηρίζουν οι περί ων ο λόγος. Και το χρωστάμε, εννοείται, στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο, που κάνανε πέτρα την καρδιά τους, και θυσιαστήκανε για πάρτη μας. Επικαλούνται δε, διαστρέφοντάς τες, τις αποκαλύψεις των Financial Times, κάνουν σημαία το λεγόμενο «σχέδιο Ζ» και ό,τι άλλο τέλος πάντων τους έρχεται στο κεφάλι. Συνοδευόμενα όλ' αυτά από τρομολαγνικά σενάρια ανατριχίλας, για τα δεινά που επρόκειτο να επιπέσουν επί της κεφαλής μας, εάν προβάλλαμε την παραμικρή αντίσταση. Και συνδέοντάς τα βεβαίως με τα ζητούμενα του παρόντος, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με την κορύφωση της επιχείρησης παραπλάνησης. Δεδομένου ότι, με βάση όλες, χωρίς εξαίρεση, τις αποκαλύψεις, προκύπτει η παραδοχή (ακόμη κι από τον ίδιο τον Σόιμπλε, ο οποίος δημοσίως διέψευσε ότι εισηγήθηκε ποτέ τα σχετικά), πως έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ισοδυναμούσε με κατάρρευση της Ευρωζώνης. Κι ας κατήρτιζαν -κατά καθήκον- όσα σχέδια ήθελαν οι ευρωτεχνοκράτες, εκείνοι που πάντως δεν παίρνουν τις αποφάσεις. Ε, και δεν είναι βεβαίως λογικό να υποθέσει ο οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος πως οι ευρωπαϊκές κεφαλές θα ρισκάριζαν εν ψυχρώ τη διάλυση της Ευρωζώνης.
Πρόκειται για κάποιες μόνο από τις όψεις της συστηματικής, της σκόπιμης, της μεθοδευμένης επιχείρησης παραπλάνησης, αλλά και κατατρομοκράτησης των πολιτών. Καλό είναι λοιπόν, τώρα πια, να πέφτουν ένας - ένας οι μύθοι. Έτσι, για να πάμε με καθαρό μυαλό σήμερα στην κάλπη. Το χρωστάμε πρώτα-πρώτα στους εαυτούς μας...
