Σάββατο απόγεμα, 17 του Μάη, κάθησα να πιω καφέ στο συμπαθητικό μαγαζάκι «Πινέζα», Σολωμού και Μπόταση στα Εξάρχεια. Απέναντι στη γωνία, ένας κάδος ξέχειλος με σκουπίδια. Σε λίγο πέρασε ένας με καροτσάκι Σκλαβενίτη, έμοιαζε Πακιστανός. Είχε κι άλλα πράγματα στο καρότσι, προφανώς χρήσιμα για σκραπ. Με τα γάντια κι ένα μακρύ γάντζο ψάρεψε επιδέξια από τον κάδο ένα μεγάλο πλαστικό εξάρτημα με μέταλλα κι άρχισε υπομονετικά να τα ξεχωρίζει. Χρειάστηκε περίπου είκοσι λεπτά. Όταν τελείωσε, έβαλε τα μέταλλα στο καρότσι, άφησε το πλαστικό και προχώρησε.
Σε λίγο πέρασε ένα απορριμματοφόρο του δήμου, ανεβαίνοντας τη Σολωμού. Αγνόησε τον ξέχειλο κάδο και προχώρησε.
Αναρωτήθηκα, πώς θα μπορούσαμε να κινητοποιήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους -τους αυτοσχέδιους ανακυκλωτές- που τώρα δουλεύουν για τους σκραπατζήδες;
Πόσο λίγο μεροκάματο θα βγάζουν για τόση δουλειά! Αν είχαν άδειες, θα μπορούσε να γίνει κοινωνικός συνεταιρισμός; Θα μας δολοφονούσε άραγε κάποια μαφία των σκουπιδιών; Θα μας υποστήριζε μια προοδευτική δημοτική διοίκηση;
Αντί για τη μαζική διοχέτευση σύμμεικτων σκουπιδιών σε κάποια ιδιωτικά εργοστάσια, θα ήταν αυτό ένα βήμα προς την ανακύκλωση; Ποιες εμπειρίες υπάρχουν άραγε στο εξωτερικό; Πολλά ερωτήματα φαίνεται να χρειάζονται επεξεργασία και απαντήσεις.
Διονύσης Διβάρης
Δικηγόρος
