Ο Μακχήθ, επικός ήρωας της Όπερας της Πεντάρας και του μεταγενέστερου Μυθιστορήματος της Πεντάρας του Μπρεχτ, ο Mack the Knife ή Mackie Messer του πασίγνωστου τραγουδιού των Μπρεχτ και Βάιλ, πρωτοπόρος επαγγελματίας ληστής και δολοφόνος, νουθετεί τον υφιστάμενό του Γκρουτς:
"Γκρουτς, είστε παλιός διαρρήκτης. Το επάγγελμά σας είναι οι διαρρήξεις. Δεν σκοπεύω να πω πως είναι στην ουσία του ξεπερασμένο. Αυτό θα ήταν υπερβολικό. Όχι στην ουσία του, Γκρουτς, αλλά στη μορφή του έχει μείνει πίσω. Είστε μικροβιοτέχνες, κι αυτό τα λέει όλα. Αυτή είναι μια τάξη που χάνεται. Τι είναι ένα αντικλείδι μπροστά σε μια μετοχή; Τι είναι η διάρρηξη σε μια τράπεζα μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας; Τι, αγαπητέ μου Γκρουτς, είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου μπροστά στο να τον πάρει κανείς με το μεροκάματο;
Κοιτάξτε: μόλις πριν από μερικά χρόνια κλέψαμε έναν ολόκληρο δρόμο, ήταν από ξύλινα τούβλα, τα ξηλώσαμε και τα πήραμε. Νομίζαμε πως είχαμε κάνει κάτι σπουδαίο. Στην πραγματικότητα ήταν άσκοπη δουλειά και βάλαμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να φροντίσει κανείς λιγάκι σαν Δημοτικό Συμβούλιο για το πώς θα μοιραστούν οι εργολαβίες.
Μια άλλη φορά πούλησα ένα σπίτι που δεν ήταν δικό μου. Έτυχε να είναι άδειο εκείνον τον καιρό. Ψιλοδουλειές! Αληθινή ανηθικότητα, δηλαδή: περιττή προτίμηση παράνομων δρόμων και μέσων! Εκεί που έφτανε να χτίσεις με τίποτε λεφτά μια σειρά ετοιμόρροπες μονοκατοικίες, να τις πουλήσεις με δόσεις και να περιμένεις ώσπου οι αγοραστές να μην έχουν να πληρώσουν. Τότε παίρνεις τα σπίτια πίσω και μπορείς να το ξανακάνεις πολλές φορές. Και χωρίς να 'χει καμιά δουλειά η αστυνομία!
Πρέπει κανείς να δουλεύει νόμιμα. Έχει το ίδιο γούστο! Η ωμή βία έχει χρεοκοπήσει. Δεν στέλνεις πια τον δολοφόνο όταν μπορείς να στείλεις τον δικαστικό κλητήρα. Πρέπει να οικοδομούμε, όχι να γκρεμίζουμε, που θα πει ότι πρέπει οικοδομώντας να κάνουμε την μπάζα μας" (Μ. Μπρεχτ, Το μυθιστόρημα της πεντάρας, μετάφραση Δ. Διβάρη, Κλασικά Παπύρου, 1971, τόμος Β', σ. 50-51).
Ο Μακχήθ διαβιούσε στο Λονδίνο την εποχή της ακμής της βρετανικής αυτοκρατορίας, τότε που το πρωτογενές πλεόνασμα έρεε άφθονο και η αυτοκρατορία διαμόρφωνε τον κόσμο προκειμένου να εξασφαλίζει κερδοφόρο έξοδο στις αγορές. Εσαεί.
Με τέτοια διαπιστευτήρια, οι νουθεσίες Μακχήθ διέσχισαν τη Μάγχη, έφτασαν στα δικά μας άγια χώματα και γαλανά πελάγη, προσαρμόστηκαν κατά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, εξειδικεύθηκαν στη Δικτατορία και αναδείχθηκαν στα αυτονόητα της χρυσής εποχής του Εκσυγχρονισμού. Τόσο αυτονόητα ώστε να μην αξίζουν καν μνεία. Για την ενιαία σκέψη, κάθε κριτική στο σκεπτικό Μακχήθ συνιστούσε βάρβαρο αναχρονισμό. Των πάντα οπισθοδρομικών και πάντα κακόβουλων αριστερών. Του ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε.
Σήμερα τα πράγματα βαίνουν πλησίστια προς το καλύτερο. Γιατί οι προτάσεις Μακχήθ δεν περιβάλλονται πλέον από την αύρα της παρανομίας. Αντίθετα, τις βλέπουμε να υλοποιούνται μπροστά στα μάτια μας με πάσα ειλικρίνεια, με πάσα δημοσιότητα, με υπερηφάνεια και χωρίς προκατάληψη. Αιτούμενο, βέβαια, η ανάπτυξη: "Πρέπει να οικοδομούμε". Που θα πει: "Πρέπει να κάνουμε την μπάζα μας".
Και το συμπέρασμα; Ψηφίστε σήμερα και ψηφίστε σωστά.
