Η φράση "αυτό θα ήταν τρομακτικό", με την οποία αντέδρασε ο Τίμοθι Γκάιτνερ, πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, όταν ο Σόιμπλε -σε αντίθεση με όσα έλεγε η Μέρκελ- του εκμυστηρεύτηκε τον Ιούλιο του 2012 ότι ήταν έτοιμος να θυσιάσει την Ελλάδα προκειμένου να συνετίσει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, δείχνει ανάγλυφα τη διαφορά σκέψης μεταξύ Ουάσιγκτον και Βερολίνου για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τον ψυχολογικό πόλεμο των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τον Παπανδρέου στις Κάννες ούτε με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και τρόικας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις ο ψυχολογικός πόλεμος και οι απειλητικές δηλώσεις είναι μέρος της διαπραγμάτευσης και πρέπει να διαγνώσεις πού αρχίζει η μπλόφα και πού τελειώνει η απειλή. Στην περίπτωση όμως της συνομιλίας Γκάιτνερ - Σόιμπλε δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Στις ΗΠΑ η κρίση των επισφαλών δανείων αντιμετωπίστηκε με την παρέμβαση του Δημοσίου και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (FED), ενώ στην Ευρωζώνη επιβλήθηκε μια πολιτική τιμωρητικής λιτότητας στους "τζίτζηκες" του Νότου, με κορυφαία περίπτωση το "πειραματόζωον Ελλάς".
Η Ευρωζώνη αντιμετώπιζε την κρίση με τη "ρητορική της Παλαιάς Διαθήκης", λέει χαρακτηριστικά ο Γκάιτνερ θέλοντας να καταδείξει ότι οι Γερμανοί ήταν κολλημένοι στον τιμωρητικό προτεσταντισμό. Μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Τρισέ, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας την εποχή της κρίσης, επέμενε κυνικά προς τους Έλληνες: "Αν δεν σας αρέσει η λιτότητα, τότε μη ζητάτε βοήθεια"! Είναι ο ίδιος που διαφωνούσε με το κούρεμα του ελληνικού χρέους και προειδοποιούσε ανοήτως τον Σόιμπλε ότι διακινδυνεύει μια καταστροφή χειρότερη από εκείνη του '30 αν η απομείωση φτάσει στο 50%. Ενώ δύο χρόνια νωρίτερα έφτασε στον... Θεό το επιτόκιο παρέμβασης της ΕΚΤ για να χτυπήσει -υποτίθεται- τον πληθωρισμό.
Ο απόλυτος παραλογισμός. Η Ευρώπη κινδύνευε να βυθιστεί στην ύφεση και αυτός ακρίβαινε το χρήμα! Έπρεπε να έρθει ο Ντράγκι για να μηδενίσει τα επιτόκια, να αγοράσει χρέος και να δώσει απεριόριστη ρευστότητα προκειμένου να μην "πέσει" η Ιταλία και μαζί με αυτήν ολόκληρη η Ευρωζώνη. Και μετά από αυτό όμως συνεχίστηκε η εμμονή στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της τιμωρητικής λιτότητας.
Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες αποδείχτηκαν Χούβερ, όταν η Ιστορία τούς καλούσε να γίνουν Ρούσβελτ...
