Συνάντησα στην Πανεπιστημίου παλιό φίλο από το άτυπο, αλλά μεγάλο «κόμμα» των ανένταχτων αριστερών.
Αμοιβαία «τι γίνεται; χαθήκαμε, βρε αδερφέ» κ.λπ. Καταλήξαμε σε καφενείο. Οικογένεια, οικονομικά, υγεία, φίλοι, τα θέματα εξαντλήθηκαν. Συνεχίσαμε για τα πολιτικά.
Αυτός: Μα γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τόσα αυτογκόλ με τους υποψήφιούς του; Ήταν πράγμα αυτή η επιπολαιότητα με τη Σουλεϊμάν; να μην πω για Καρυπίδη και τη μουρμούρα για τον Βουδούρη.
Εγώ: Καλά, στο ζήτημα της Σουλεϊμάν όμως διόρθωσε.
Αυτός: Ναι, αλλά η ζημιά με την «ενιαία μειονότητα» έμεινε, το ίδιο και η ρετσινιά περί «Μακεδονίας». Και να σου πώ κάτι άλλο, τον Νέστορα της Αριστεράς, τον Μανώλη Γλέζο, θα τον ήθελα εδώ, να μας φωτίζει με την πείρα και τη σοφία του, όχι να πάει άνθρωπος που καβατζάρησε τα ΄90 στην ερημιά του Στρασβούργου.
Εγώ: Μμμ... Γίνονται λάθη, αλλά καμία σχέση με τις μνημονιακές αθλιότητες της συγκυβέρνησης.
Αυτός: Και καλά οι υποψηφιότητες. Έπρεπε προεκλογικά να ανακινηθεί το θέμα του νομίσματος; Τι είναι αυτά τα περί φετίχ και τα δημοψηφίσματα και τόσα άλλα; Δεν καταλαβαίνεις πως όταν θέτεις συνεχώς το ζήτημα «ευρώ-δραχμή» δημιουργείς καχυποψία;
Εγώ: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ταχθεί σαφώς υπέρ του ευρώ. Σου θυμίζω ότι ο Τσίπρας είχε πει πως θα ήταν καταστροφή αν βγαίναμε από αυτό.
Αυτός: Εντάξει, αλλά αν επαναλαμβάνεις συνέχεια διάφορα ενδεχόμενα «σχέδια Β», κάνεις τον άλλο να αμφιβάλλει για τις προθέσεις σου, να αναρωτιέται «μήπως τα ξεροκοπανάνε για να συνηθίσουμε στην ιδέα επιστροφής στη δραχμή;»
Εγώ: Μήπως δίνεις πολλή σημασία στις μονταζιέρες της Νουδού και των καναλιών;
Αυτός: Εγώ όχι, αλλά πολλοί επηρεάζονται και στο κάτω - κάτω να καταγγέλλεις βέβαια τις μονταζιέρες, μα είναι ανάγκη και να τις ταΐζεις;
Εγώ: Άκου να δεις, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα ευρείας εσωτερικής δημοκρατίας και γι' αυτό πέτυχε. Σιγά μην ξαναγυρίσουμε στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και οι μειοψηφίες να φιμώνονται. Άσε τη μούγκα στο μαντρί για άλλους...
Αυτός: Να μη χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον χαρακτήρα του, αλλά η πολιτική είναι «η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» και χρειάζεται ωριμότητα για το πότε λέμε κάτι και με ποιον τρόπο. Σε προεκλογική περίοδο είμαστε, όχι σε προσυνεδριακή.
Εγώ: Ώριμα είναι τα φρούτα που πέφτουν... Εντάξει όμως, θα τα πω αυτά σε φίλους, ίσως και να τα γράψω.
Αυτός: Γράφ 'τα!
