Πολλοί θα πρέπει να έχασαν τον ύπνο τους το βράδυ της περασμένης Κυριακής, μετά τη συνέντευξη του κ. Μπαλτάκου στη "Real News" και την πρότασή του για συνένωση της Ν.Δ. με τη Χρυσή Αυγή - και όχι μόνο. «Αν ενωθούμε», είπε, «θα κυβερνάμε για 50 χρόνια. Αλλιώς θα κυβερνά η Αριστερά». Η Δεξιά, ισχυρίστηκε, πλεονεκτεί, καθώς, με τους δικούς του υπολογισμούς, το άθροισμα Ν.Δ., Χρυσής Αυγής και Ανεξάρτητων Ελλήνων φτάνει το 46%.
Η δήλωση δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από έκφραση αχαλίνωτης υπεραισιοδοξίας, αν η συνέχειά της δεν έμοιαζε με ανοιχτή πρόκληση προς το κόμμα στο οποίο ο κ. Μπαλτάκος εξακολουθεί να ομνύει πίστη, αλλά, κυρίως, προς τον ίδιο τον αρχηγό του. Ο άνθρωπος που φροντίζει διαρκώς να υπενθυμίζει ότι με τον κ. Σαμαρά τον συνδέει πολύχρονη φιλία συνέχισε λέγοντας ότι «Αν μετά τις ευρωεκλογές συνεχίσει η στροφή της Ν.Δ. προς έναν κεντρώο κόμμα, που θα σημαίνει τον δικό μου αποκλεισμό από μία τέτοια Ν.Δ., τότε θα τα σκεφτώ όλα», και υπογράμμισε με νόημα πως δέχθηκε τηλεφωνήματα από υπουργούς και βουλευτές, «ακόμα και από ένστολους», που του δήλωναν «είμαστε μαζί σου, μπες μπροστά», παρακινώντας τον να προχωρήσει ακόμα και στην ίδρυση νέου κόμματος, ενδεχόμενο που, όπως είπε ο ίδιος, δεν το απέκλεισε.
Η φράση «στροφή της Ν.Δ. προς έναν κεντρώο χώρο» απευθύνεται άμεσα στον κ. Σαμαρά και στοχεύει την εύλογη ευαισθησία του προς οτιδήποτε μπορεί να διαταράξει τη σύμπνοια του κύκλου των ανθρώπων που τον κρατούν στη θέση του. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν είναι ο μόνος που θα έπρεπε να ανησυχεί - αν αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να ήταν ήδη ανήμερος, πράγμα που θα έχριζε άλλης προσέγγισης... Ο κ. Μπαλτάκος προφανώς έχει επίγνωση του πού κατευθύνει τις βολές του, όμως είναι εξίσου προφανής η αδιαφορία του για τα βαθύτερα αίτια και το πραγματικό μέγεθος της κρίσης που ταλανίζει τη Δεξιά. Κι αυτό είναι κάτι που -στον βαθμό που οι εμμονες του χαρακτηρίζουν ολόκληρο το πρωθυπουργικό περιβάλλον- θα πρέπει, λογικά, να θορυβεί την ευρύτερη συντηρητική παράταξη. Οι αναταράξεις που προκαλεί ένας άνθρωπος με ειδικό βάρος, ρόλο και επιρροές, όπως ο κ. Μπαλτάκος, μπορεί, μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, να εξελιχθούν σε πονοκέφαλο για όσους μέσα στη Δεξιά αναζητούν ίσως έναν κοινό τόπο συνάντησης των δυνάμεων που θα ενδιαφέρονταν για τη σύμπηξη μιας «νέας Δεξιάς» με στοιχειώδη κοινωνική ανταπόκριση και χωρίς ιδεοληψίες, δηλαδή κοντύτερα στο «κέντρο» που τόσο απεχθάνεται η λογική Μπαλτάκου.
Ο κ. Σαμαράς θα βρεθεί σύντομα ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά που δεν έχει τα ηγετικά προσόντα να διαχειριστεί. Τα συντηρητικά αντανακλαστικά του δεν αρκούν ούτε καν για τη συγκράτηση της Δεξιάς στην εξουσία - της μοναδικής αυτής έγνοιας του κ. Μπαλτάκου. Αυτά τα φοβικά αντανακλαστικά που ο έμπιστος φίλος του προσπαθεί να αφυπνίσει όταν καλεί σε συσπείρωση μέσα στα όρια μια ακραιφνούς Δεξιάς, χωρίς ερωτοτροπίες με δυνάμεις και πρόσωπα πέρα από αυτήν. Δυστυχώς για τον ίδιο, ο κ. Σαμαράς δεν κατέχει την τέχνη να αποθησαυρίζει πολιτικό κεφάλαιο, πράγμα που ίσως θα του πρόσφερε εναλλακτικές επιλογές. Ένα ΠΑΣΟΚ του έχει απομείνει κι αυτό σε κατάσταση εξαέρωσης, την παραμονή των εθνικών εκλογών θα το έχει αφανίσει η πόλωση, δεν θα κάνει ούτε για δεκανίκι. Πράγμα που ανοίγει άλλη μια θέση στον κατάλογο των ανησυχούντων απ' την περίφημη συνέντευξη: ο αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και οιονεί πρωθυπουργός κ. Βενιζέλος θα πρέπει να έχασε κι αυτός τον ύπνο του το βράδυ της Κυριακής - ίσως μάλιστα να μείνει άυπνος μέχρι τις εκλογές, αν έχει υπόνοιες ότι ο κ. Σαμαράς μπορεί και να ήταν εξαρχής ενήμερος για τη συνέντευξη...
