Η έξοδος στις αγορές ήταν προσυμφωνημένη διαδικασία με τους αναδόχους, ενώ για τους δανειστές δεν υπήρχε ρίσκο λόγω της υπαγωγής του ομολόγου στο αγγλικό δίκαιο. Αντιθέτως, το κέρδος τους θα είναι υψηλό. Το ότι η κυβέρνηση στην Αθήνα δανείστηκε με επιτόκιο κοντά στο 5%, την ώρα που ο εναρμονισμένος πληθωρισμός είναι στο -1,5%, ασφαλώς επιβαρύνει το δημόσιο χρέος και δεν ενδείκνυται για αμετροεπείς πανηγυρισμούς.
Η κυβέρνηση απαντά πως το υψηλό κόστος δανεισμού αντισταθμίζεται από τον επίσης υψηλό συμβολισμό της εξόδου στις αγορές και πως τα χρήματα θα διατεθούν για την ανάπτυξη. Είναι αξιοσημείωτο το ότι οι κυβερνητικοί παράγοντες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το ιδεολόγημα που διατυμπάνιζαν: "Ανάπτυξη δεν γίνεται με δανεικά". Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή. Όλοι γνωρίζουν πως η λεγόμενη "χρυσή" μεταπολεμική περίοδος των δυτικών χωρών στηρίχθηκε και στον εύκολο δανεισμό με αρνητικά πραγματικά επιτόκια.
Η κυβέρνηση, που είχε πληγεί από το σκάνδαλο Μπαλτάκου, ενέταξε την προσυμφωνημένη αυτή έξοδο στις αγορές στην πολιτική της προπαγάνδα ενόψει των ευρωεκλογών. Και αν ο Μπαλτάκος επιτάχυνε τη μερική έξοδο στις αγορές, η εκλογική μάχη είναι πολύ πιθανό να γίνει αφορμή για μία ακόμη προσυμφωνημένη, ίσως λιγότερο ακριβή αυτή τη φορά, έξοδο στις αγορές, την οποία η κυβέρνηση θα εκμεταλλευθεί στην τελική ευθεία προς τις κάλπες για να υποστηρίξει ότι δεν θα υπογράψει νέο Μνημόνιο.
Εκείνο που κυρίως παίζεται στις ευρωεκλογές είναι το πώς θα κινηθεί το, περίπου 15%, των αναποφάσιστων. Μια μεγάλη μερίδα είναι πιθανόν να αξιολογήσει θετικά τη μερική έξοδο στις αγορές, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις επιπτώσεις των Μνημονίων διαρκείας στην κοινωνία ή τη νέα αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών. Σε αυτό ελπίζει το σύστημα Σαμαρά, που έχει προετοιμάσει βήμα-βήμα την αντεπίθεσή του στην πορεία προς τις κάλπες. Ορισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ νόμιζαν ότι αυτή η μάχη θα είναι περίπατος, ενώ τώρα βλέπουν ότι, εκτός της αντεπίθεσης του συστήματος Σαμαρά, έχουν να αντιμετωπίσουν και ένα υπαρκτό πρόβλημα στα αριστερά από την επίθεση του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ενός μιντιακού πυλώνα, που απαξιώνουν διαρκώς τον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζοντάς τον ως αφομοιωμένο από το σύστημα!
Η έξοδος στις αγορές και οι πανηγυρισμοί δείχνουν ότι το σύστημα Σαμαρά, αν και κλυδωνίστηκε το προηγούμενο διάστημα, διαθέτει αρκετές εφεδρείες για να αντισταθμίσει τις απώλειες και να κρύψει τις επικαιροποιημένες εκδοχές του Μνημονίου. Οι αμετροεπείς πανηγυρισμοί του, όμως, δίνουν επιχειρήματα στους δανειστές να αρνηθούν την πραγματική απομείωση του χρέους και να αρκεστούν σε μετακύλισή του σε βάθος χρόνου (σ.σ.: βλέπε τη γερμανική πρόταση 50-50-50), ενώ ταυτόχρονα είναι ορατός ο κίνδυνος να δεθεί η χώρα με μια συμφωνία με χαρακτηριστικά αποικίας χρέους.
Αλλά και το "θαύμα" του πρωτογενούς πλεονάσματος, πριν από το καθορισμένο χρονοδιάγραμμα, επίσης αδυνατίζει την ελληνική θέση, ενώ συνθλίβει ταυτόχρονα και την οικονομία. Αν η χώρα εμφανίζεται να πετυχαίνει πρωτογενές πλεόνασμα με ύφεση 4% πέρυσι, γιατί δεν θα επιτύχει το ίδιο φέτος, με αναιμική ανάπτυξη; Η στρατηγική του συστήματος Σαμαρά εξασθενεί τα διαπραγματευτικά ατού της χώρας, συνθλίβοντας ταυτόχρονα τους πολίτες, προκειμένου μαζί με τους δανειστές να εμφανίσουν ως επιτυχές το "ελληνικό πείραμα".
Αυτό είναι και το πραγματικό νόημα της επίσκεψης Μέρκελ στην Αθήνα. Σαμαράς - Βενιζέλος δένουν τη χώρα στο άρμα της Μέρκελ, ενώ -δήθεν- διαφωνούν με την πολιτική της, την οποία στην πραγματικότητα εφαρμόζουν σαν καλοί μαθητές. Μαζική ανεργία, φθηνή και επισφαλής εργασία, άδικη φορολογία, φυγή υψηλού μορφωτικού κεφαλαίου, συνεχώς μειούμενες συντάξεις και περιουσιακές αξίες, εκθεμελίωση του κοινωνικού κράτους και υποβάθμιση των δημοσίων αγαθών, είναι τα "επιτεύγματα" αυτού του μοντέλου.
