Τον Ιούνιο του 2010, όταν οι αποκαλύψεις (πολλές από τις οποίες ήταν προϊόν βίντεο και ακουστικών υποκλοπών) για τον βίο και την πολιτεία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι (μπούνγκα - μπούνγκα, επαφές με τη Μαφία, φοροκλοπές) διαδέχονταν η μία την άλλη, ο Καβαλιέρε, για να αποφύγει τις δικαστικές καταδίκες του, επιχείρησε να περάσει νόμο με τον οποίο απαγόρευε τη χρήση τους από τη δικαστική έρευνα και την αναπαραγωγή τους από τα ΜΜΕ ως προϊόντων εγκλήματος που παραβίαζαν τα προσωπικά του δεδομένα.
Οι αντιδράσεις του δικαστικού σώματος, των ΜΜΕ αλλά και των πολιτών υπήρξαν άμεσες και έντονες. Ο διευθυντής της εφημερίδας La Repubblica Ezio Mauro έγραφε: "(...) Είναι μια πράξη αυθαιρεσίας της κυβέρνησης σε ένα θεμελιώδες δικαίωμα των πολιτών -αυτό του να πληροφορείται-, το οποίο είναι συνυφασμένο με εκείνο των δημοσιογράφων να πληροφορούν. Αν ο νόμος περάσει στη Βουλή (είχε εγκριθεί από τη Γερουσία), η κυβέρνηση θα είναι αυτή που θα αποφασίζει την ποσότητα και την ποιότητα των 'ευαίσθητων' ειδήσεων που επιτρέπεται να μαθαίνουν οι πολίτες (...)".
Για το ίδιο θέμα είχε παρέμβει και ο Stefano Rodota, από τους εγκυρότερους Ευρωπαίους νομικούς σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Rodota είναι ένας από τους συγγραφείς της Ευρωπαϊκής Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και πρόεδρος της ομάδας συντονιστών των Ευρωπαίων Συνηγόρων του Πολίτη από το 1998 έως το 2002. Ο Rodota δεν μάσησε τα λόγια του: σε άρθρο του, με τίτλο "Όταν χρησιμοποιούν την προστασία του ιδιωτικού για να υπερασπιστούν την εξουσία", μεταξύ άλλων γράφει για τον νόμο - φίμωτρο:
"(...) Η ιδιωτική ζωή όσων είναι δημόσια πρόσωπα ή δημόσιοι λειτουργοί είναι σεβαστή όταν η είδηση ή τα συμβάντα δεν έχουν καμία σχέση με τον δημόσιο ρόλο τους ή με τη δημόσια ζωή τους (...). Στη δημοκρατία δεν αρκούν οι θεσμικοί έλεγχοι (κοινοβουλευτικοί, δικαστικοί), είναι απαραίτητη η διαφάνεια. Και γι' αυτό το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει υπογραμμίσει με έμφαση ότι η θεμελιώδης αυτή δημοκρατική ανάγκη καθιστά νόμιμη τη δημοσίευση ειδήσεων προστατευόμενων από μυστικότητα (...). Η privacy (η προστασία των προσωπικών δεδομένων) αναγνωρίζει διάφορα επίπεδα προστασίας. (...)".
Δηλαδή προσωπικά δεδομένα των πολιτών και προσωπικά δεδομένα αυτών που ασκούν εξουσία βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα, αφού στη δημοκρατία οι κυβερνώντες είναι αυτοί που οφείλουν να είναι διαφανείς απέναντι στους πολίτες και όχι αντίστροφα. Το αντίθετο είναι χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Αναμένω με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις των Ελλήνων έγκριτων και έγκυρων νομικών, δημοσιογράφων, διευθυντών ΜΜΕ και ανεξάρτητων δικαστικών.
