Η υπόθεση Μπαλτάκου δεν έχει κλείσει, αντιθέτως έχει ακόμη μεγάλη "ουρά". Όσο κι αν προσπαθεί το σύστημα Σαμαρά να υποβαθμίσει την "αδελφική" συνομιλία του πρώην στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού με τον Κασιδιάρη, πρόκειται για σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Δεν είναι μόνο ότι ο άνθρωπος που ήταν "δεξί χέρι" του πρωθυπουργού, συνομιλούσε παρασκηνιακά με τα στελέχη της Χρυσής Αυγής είναι πρώτα απ' όλα το ίδιο το περιεχόμενο της συνομιλίας αυτής, η οποία βγήκε στο φως της δημοσιότητας.
Ο Μπαλτάκος, χωρίς να δέχεται ίχνος πίεσης ή περιορισμού της ελευθερίας του, αποκαλύπτει ότι το σύστημα Σαμαρά, με προεξάρχοντες τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, μηχανορραφεί εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων. Αυτή η παραθεσμική λειτουργία είναι το μείζον πρόβλημα, πολύ μεγαλύτερο από τις επαφές και την εκλεκτική συγγένεια του Μπαλτάκου με τη Χρυσή Αυγή.
Το ότι δηλαδή ο Μπαλτάκος, ως οργανικό μέρος του συστήματος Σαμαρά, προωθούσε την ακροδεξιά ατζέντα είναι μια πολιτική κατηγορία. Το μείζον όμως δεν είναι αυτό. Αν πιστέψουμε τα όσα αποκαλύπτει αβίαστα ο Μπαλτάκος στο βίντεο με τον Κασιδιάρη, το μείζον είναι ότι το σύστημα Σαμαρά εμφανίζεται να εξυφαίνει ένα ολόκληρο σχέδιο εναντίον της Χρυσής Αυγής με απώτερο στόχο την επικράτησή του επί της Αριστεράς.
Στην πρώτη περίπτωση, αυτήν της ακροδεξιάς ατζέντας, έχουμε μια μεμπτή πολιτική επιλογή, κατακριτέα μεν αλλά πολιτική επιλογή. Στη δεύτερη περίπτωση, του σχεδίου εναντίον των αντιπάλων του, έχουμε να κάνουμε με μια παραθεσμική λειτουργία στην ουσία πρόκειται για παρακράτος. Επομένως πρόκειται για πολιτικό έγκλημα και το ενδεχόμενο αυτό έπρεπε να είχε αρχίσει να διερευνάται τόσο από τη Βουλή όσο και από τη Δικαιοσύνη.
Η "σιωπή ασυρμάτου" επί δύο ημέρες από το πρωθυπουργικό περιβάλλον και η μη αποπομπή Μπαλτάκου, ο οποίος δήλωσε ότι παραιτήθηκε λόγω του θορύβου που προκάλεσε η δημοσιοποίηση του βίντεο, υποδηλώνουν ότι το Μαξίμου γνωρίζει τόσο για το σχέδιο όσο και για τις επαφές με τη Χρυσή Αυγή. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αν δηλαδή ο Μπαλτάκος είχε υπερβεί τις αρμοδιότητές του ή είχε αυτονομηθεί ή αν έλεγε ασύστολα ψεύδη, η αποπομπή του θα ήταν άμεση και τα όσα αποκαλύπτονται από το στόμα του πρώην γενικού γραμματέα θα ήταν αντικείμενο έρευνας της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για ένοχη σιωπή ή και για τον φόβο ότι υπάρχουν κι άλλες απρόβλεπτες αποκαλύψεις;
Το σύστημα Σαμαρά διακατέχεται από μακιαβελισμό, δεν φοβάται δηλαδή να χρησιμοποιήσει ακόμη και αθέμιτα, παραθεσμικά μέσα, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την παραμονή του στη διακυβέρνηση της χώρας. Επειδή όμως είναι δύσκολο να ξεφύγει κανείς από την κακή του φήμη, είναι ακόμη πιο δύσκολο να αποφύγει "ατυχήματα", ιδιαίτερα όταν συναγελάζεται με νεοναζί. Αν για το σύστημα Σαμαρά ισχύει το ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αυτό ισχύει διπλά για τους "πληγωμένους" νοσταλγούς του Χίτλερ. Η στρατηγική της έντασης στο τέλος "πνίγει" τους εμπνευστές της.
Αν όμως η βορβορώδης αυτή υπόθεση πρέπει να διαλευκανθεί άμεσα για να αποδοθούν πολιτικές και τυχόν ποινικές ευθύνες, άλλο τόσο είναι σωστό το ότι πρέπει να τεθεί ενώπιον του νόμου η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, προκειμένου να διερευνηθούν συγκεκριμένες εγκληματικές πράξεις και να αποδοθεί -αν στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες- Δικαιοσύνη.
Η δημοκρατία δεν μπορεί να ολιγωρεί απέναντι στους δεδηλωμένους εχθρούς της. Θα είναι όμως ανάπηρη αν χρησιμοποιεί μεθόδους και μέσα που μετέρχονται όσοι επιδιώκουν να την κατασπαράξουν.
