Τις περισσότερες φορές, η κυβέρνηση προσπαθεί με ενδύσει τον πολιτικό της λόγο με ιδεολογικά στοιχεία προκειμένου να πείσει για τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που επιδιώκει. Έτσι, για παράδειγμα, αναφέρεται πολύ συχνά στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, την ίδια στιγμή που κάνει τα πάντα για να τη χειραγωγήσει. Ή αναφέρεται σε αποκρατικοποιήσεις και ανάπτυξη, την ίδια στιγμή που ψηφίζει μέτρα ύφεσης. Αλλά ας πιάσουμε το νήμα του τελευταίου ζητήματος λίγο πιο ιστορικά και θεωρητικά, ξεκινώντας τον συλλογισμό μας από μια ερώτηση: Πώς γίνονταν μέχρι σήμερα η χρηματοδότηση των κομμάτων, τουλάχιστον των μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν, και πως πληρώνονταν όλες αυτές οι δυσθεώρητες δαπάνες από τους εκατοντάδες συμβούλους που περίμεναν στον προθάλαμο της εξουσίας έως τις μαύρες προεκλογικές δαπάνες και τα δυσθεώρητα πάγια έξοδα; Από τέσσερις πηγές.
Η πρώτη και σημαντικότερη δεν είναι άλλη βέβαια από τις προμήθειες από τα έργα και τις συμβάσεις που η εκάστοτε κυβέρνηση υπόγραφε για τους ημετέρους εργολάβους ή εθνικούς προμηθευτές. Η δεύτερη πηγή ήταν ο τραπεζικός δανεισμός με τα αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε σήμερα και τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν τα κόμματα στις τράπεζες. Η τρίτη πηγή είναι οι μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα. Νομίζω πως όλοι ξέρουμε τι έχει συμβεί εκεί και κανείς πολίτης δεν θεωρεί πως όλα αυτά έγιναν από έναν ή από δύο ανθρώπους.
Οι τρεις αυτές πηγές, παράνομης βέβαια, χρηματοδότησης των κομμάτων έχουν σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, σχεδόν εκλείψει. Έχει μείνει ωστόσο η τέταρτη πηγή, που τείνει να αντικαταστήσει τις άλλες τρεις και δεν είναι άλλη από τις αποκρατικοποιήσεις. Αυτή την τέταρτη, και μάλιστα ιδεολογικά ενδεδυμένη πηγή, την εισήγαγε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα με την αποκρατικοποίηση της τσιμεντοβιομηχανίας Ηρακλής. Από τότε έχει γίνει της μόδας και όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν, δεξιές ή σοσιαλδημοκρατικές, συνέδεαν λίγο πολύ τις πολιτικές της ανάπτυξης με τις αποκρατικοποιήσεις και τη μεταφορά πόρων στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ωστόσο, όπως φάνηκε και από την κρίση που βιώνουμε και παρ' ότι είμαστε η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις λιγότερες δημόσιες επιχειρήσεις, ούτε ανάπτυξη ήρθε ούτε οι επιχειρήσεις που αποκρατικοποιήθηκαν έγιναν κάτι περισσότερο ή καλύτερο από αυτό που ήταν πριν.
Ας δούμε τα Ναυπηγεία, το Αεροδρόμιο, το Λιμάνι του Πειραιά, τον ΟΤΕ, την Ολυμπιακή, τον ΟΠΑΠ, την Εμπορική Τράπεζα κ.λπ. Όλες αυτές οι επιχειρήσεις συρρικνώθηκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έκαναν εθελούσιες εξόδους, έκοψαν μισθούς, μείωσαν τις επενδύσεις τους, αύξησαν τα τιμολόγιά τους κ.λπ. Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ κακού δημόσιου και καλού ιδιώτη παραμένει και μάλιστα βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία των ιδεολογικών αναλύσεων και των δεξιών κομμάτων, και της Κεντροαριστεράς. Τι συμβαίνει άραγε; Είναι όλοι τους τόσο ανιστόρητοι και αδαείς. Βεβαίως και όχι.
Το ίδιο αφήγημα αφορά και το παλιό αεροδρόμιο στο Ελληνικό, την έκταση των 6.000 στρεμμάτων στην καρδιά της Αθήνας. Και εδώ ο τρόπος διαχείρισης αυτού του περιουσιακού στοιχείου από το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι εξίσου σκανδαλώδης και τραγικός. Αρχικά άφησαν για σχεδόν μια δεκαετία τον χώρο να απαξιωθεί και κάθε λογής φορείς και μικροσυμφέροντα να αποσπάσουν μικρές παραχωρήσεις που χρειάστηκαν χρόνια για να ξεκαθαρίσουν. Κατόπιν, συνέστησαν μια δημόσια επιχείρηση, την Ελληνικόν Α.Ε., η οποία, προχωρώντας μεθοδικά και αποτελεσματικά έφτιαξε ένα βιώσιμο σχέδιο ανάπτυξης της έκτασης, και κατά συνέπεια της Αττικής, που θα μεγιστοποιούσε το δημόσιο συμφέρον και τα περιβαλλοντικά οφέλη.
Και τέλος, παρακάμπτοντας πλήρως ότ,ι είχε συμβεί μέχρι σήμερα, αφού δεν εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους του στημένου διαγωνισμού, χάρισαν την έκταση στον Όμιλο Λάτση, όπως είχαν χαρίσει και το Golden Hall στο Μαρούσι, με έναν απαράδεκτο διαγωνισμό με έναν διαγωνιζόμενο και μια υπόσχεση ότι αν δεν φωνάξει δυνατά όλη η εγχώρια εργολαβία και μιντιοκρατία θα φάει ένα κομματάκι από αυτό το περιουσιακό στοιχείο του Ελληνικού Δημοσίου. Τώρα, μπορούμε όλοι να φανταστούμε τα κίνητρα γι' αυτό το σκάνδαλο.
Ωστόσο, θεωρώντας ότι όλη αυτή η αναξιοπρέπεια και διαφθορά έχει ημερομηνία λήξης τις ευρωεκλογές, η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς που θα έρθει πολύ σύντομα να κυβερνήσει πρέπει να έχει ένα σχέδιο ανάπτυξης όλων αυτών των περιουσιακών στοιχείων που θα περιέλθουν πίσω στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Για την έκταση του Ελληνικού, για παράδειγμα, η απάντηση δεν είναι ένα ουτοπικό, πανάκριβο και αχρείαστο πάρκο 6.000 στρεμμάτων, αλλά ανάπτυξη του χώρου, μεγιστοποίηση του δημοσίου συμφέροντος με πολλούς μικρούς διαγωνισμούς παραχώρησης, νέες, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος της χώρας και βέβαια περιβαλλοντική αναβάθμιση.
Ο κόσμος περιμένει από την Αριστερά να πετύχει αυτούς τους στόχους μαζί και όχι κάποιους από αυτούς. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως πάνω απ' όλα μια δημοκρατική ανακατάληψη των θεσμών και δεν εννοώ βέβαια τη χειραγώγηση των θεσμών που εννοούσε ο κύριος Μπαλτάκος ότι διαπράττει ο κύριος Σαμαράς, αλλά τη δημοκρατική χειραφέτησή τους. Η κρίση στη χώρα θα λήξει όταν μπει ένα τέλος στα λαμόγια, τη διαφθορά και τους ολιγάρχες και όχι όταν βγούμε στις αγορές για να μπορούν να δανείζονται ξανά οι ολιγάρχες στο όνομα του ελληνικού λαού.
