Πιστεύω ότι ο κ. Μπαλτάκος προσέφερε μια μεγάλη υπηρεσία στη χώρα. Και μάλιστα σε μια ιστορική στιγμή που αποφασίζεται ποιο θα είναι το μέλλον της: στα επίπεδα της κοινωνίας, της οικονομίας και της Δημοκρατίας. Αποκάλυψε ποιες είναι οι στρατηγικές επιλογές, οι συμμαχίες των κυρίαρχων πολιτικών, οικονομικών και μιντιακών ομάδων. Και πόσο φοβούνται (και καλά κάνουν) τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η "αποκάλυψη" (βάζω τη λέξη εντός εισαγωγικών γιατί όλοι γνώριζαν) ότι ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου συνομιλούσε πυκνά - συχνά με τον εκπρόσωπο του ναζιστικού κόμματος, τον οποίο και ενημέρωνε για τις κινήσεις του πρωθυπουργού, σε άλλες εποχές και σε άλλες χώρες θα είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό: ο πρωθυπουργός θα είχε παραιτηθεί.
Το κεντροαριστερό κόμμα θα είχε φύγει από την κυβέρνηση, θα είχαν προκηρυχθεί εκλογές. Αυτά σε μια κανονική χώρα της Ευρώπης, όπου πρωθυπουργοί παραιτούνται για πολύ μικρότερα σκάνδαλα. Εδώ όχι μόνον δεν συνέβη τίποτα, αλλά οργανώθηκε λίγες ώρες μετά το βίντεο μια επιχείρηση συγκάλυψης. Το τραγικό δε είναι ότι σε αυτή την επιχείρηση πρωταγωνίστησαν έγκυροι δημοσιογράφοι, έγκυρα μίντια, σοβαροί αναλυτές και σοβαροί πολιτικοί. Και τα επίθετα "έγκυροι" και "σοβαροί" τα χρησιμοποιώ χωρίς κανένα ίχνος ειρωνείας.
Και αυτό ακριβώς είναι το αποκαλυπτικό, το ανησυχητικό, το επικίνδυνο.
Ότι ακόμη και αυτοί είναι έτοιμοι να ταυτιστούν με τα σούργελα και τα λαμόγια της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, προκειμένου να "κόψουν τον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ".
Ο κ. Μπαλτάκος δεν είναι ένα "τυχαίο ατύχημα", μια μεμονωμένη ανωμαλία στην πολιτική ζωή της χώρας. Είναι η αποκάλυψη του πόσο χαμηλά έχει πέσει η πολιτική αυτής της χώρας και οι λειτουργοί της. Και η επιχειρούμενη συγκάλυψη, το ξέπλυμα του κ. Σαμαρά με επιχειρήματα "σας διαβεβαιώ προσωπικά ότι είναι αντιφασίστας" και "ο κ. Μπαλτάκος ενεργούσε εν αγνοία του" το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να οδηγούν τη χώρα σε καταστάσεις πολιτικής ανωμαλίας, που θυμίζουν σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας μας.
Όταν το παρακράτος βρισκόταν στην καρδιά του κράτους. Ακόμη, όμως, και τότε ο πρωθυπουργός της Δεξιάς είχε την ευθιξία να παραιτηθεί, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και τις ευθύνες του.
Δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η (αν)ιερά συμμαχία που έχει υπογραφεί από τις κυρίαρχες οικονομικοπολιτικές ομάδες για την πολιτική, την εργασία, την κοινωνία, τη Δημοκρατία. Ούτε για το τι είναι έτοιμες να κάνουν για να πετύχουν τον στόχο τους.
Πολλοί προσπαθούν να αποδραματοποιήσουν και να ωραιοποιήσουν την ακροδεξιά συνιστώσα του Μαξίμου. Την παρουσιάζουν μάλιστα ως νομοτελειακή. Και προσπαθούν να μας καθησυχάσουν ότι ο κ. Σαμαράς είναι ένας αστός, φιλελεύθερος, Ευρωπαίος πολιτικός.
Εγγύηση μάλιστα, λένε, για απότομες δεξιές στροφές εκ μέρους του είναι η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και η συμμαχία του με την Κεντροαριστερά.
Ο κ. Μπαλτάκος τους διαψεύδει. Αυτή η καθησυχαστική εικόνα είναι ψευδής και παραπλανητική. Όσοι υποστηρίζουν ότι δεν τους ενδιαφέρει το χρώμα της γάτας (άσπρο ή μαύρο), αρκεί να πιάνει τα ποντίκια, αφήνουν τα μαύρα ποντίκια να χορεύουν ανενόχλητα.
