Ας υποθέσουμε ότι ο Μπαλτάκος είχε αυτονομηθεί, όπως αρέσκονται να υποστηρίζουν οι "θεσμοί" της ενημέρωσης κατ' επιταγήν του Μαξίμου. Αν όμως ο πρώην γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου καταχράστηκε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού, γιατί δεν αποπέμφθηκε από τη θέση του και αρκέστηκε ο ίδιος να βγάλει ανακοίνωση ότι λυπάται για τον θόρυβο που προκάλεσε; Ο άνθρωπος που θεωρείται "το δεξί του χέρι" και έχει σημαντικό θεσμικό ρόλο ως γραμματέας της κυβέρνησης, εμφανίζει τον πρωθυπουργό να μηχανορραφεί μαζί με δύο υπουργούς με στόχο τους πολιτικούς του αντιπάλους. Γνωρίζει ο κ. Σαμαράς κάτι που δεν ξέρουμε εμείς και αντιδρά με αυτόν τον χλιαρό τρόπο;
Οι ίδιοι θεσμοί της ενημέρωσης υποστηρίζουν ακόμη πως η ανάθεση ειδικής αποστολής, εκτός δημοσιότητας, είναι σύνηθες στην πολιτική. Σωστά, όμως εδώ δεν έχουμε την προετοιμασία μιας επίσκεψης του πρωθυπουργού σε μια χώρα ούτε τη διαμεσολάβηση για ένα σημαντικό θέμα. Δεν έχουμε δηλαδή την προετοιμασία ενός γεγονότος που θα λάβει, αργά ή γρήγορα, θεσμική μορφή, π.χ. μια διακρατική συμφωνία ή μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός κ.ο.κ. Εδώ έχουμε έναν θεσμικό παράγοντα, συνεργάτη του πρωθυπουργού, να αποκαλύπτει μια παραθεσμική λειτουργία ενός ολόκληρου συστήματος με στόχο το (μικρο)πολιτικό όφελος. Και αυτός ο παράγοντας δεν αποπέμπεται καν, αλλά παραιτείται λόγω του θορύβου...
"Έπαιξα επικίνδυνο παιχνίδι για το καλό της παράταξης και της χώρας" ομολογεί ο Μπαλτάκος, ενώ, όχι τυχαία, απαντά "δεν θυμάμαι" στην ερώτηση τι συζήτησε τις άλλες φορές με τα στελέχη της Χ.Α. με τα οποία συναντήθηκε. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν και άλλες καταγεγραμμένες συνομιλίες, οι οποίες, επίσης, μπορεί να εκθέτουν τον πρωθυπουργό ή άλλους κυβερνητικούς παράγοντες; Σχετίζεται, άραγε, αυτό το πιθανό ενδεχόμενο με τη "σιγή ασυρμάτου" από το Μαξίμου και τη μη αποπομπή του Μπαλτάκου;
Υπάρχει, όμως, ένα επιπλέον στοιχείο το οποίο δείχνει ανάγλυφα την πρόθεση του συστήματος Σαμαρά να κλείσουν στόματα: η απαξίωση του βίντεο ως αποδεικτικού υλικού επειδή είναι προϊόν υποκλοπής. Όμως το δικαίωμα που θεραπεύεται με την υποκλοπή, δηλαδή ο κίνδυνος απώλειας της ελευθερίας, είναι αξιολογικά σημαντικότερος από την ίδια την υποκλοπή αν αυτή δεν γίνεται με στόχο τον εκβιασμό. Άλλωστε αυτό υποδηλώνεται και από το γεγονός ότι δεν μηνύθηκαν τα μέσα ενημέρωσης, παρότι δημοσιοποίησαν και αξιοποίησαν το προϊόν υποκλοπής.
