Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν την 24ωρη απεργία που προκήρυξε η ΓΣΕΕ κατά πλειοψηφία και ακολούθησε η ΑΔΕΔΥ. Δυστυχώς, όμως, για μία ακόμα φορά παρατηρούμε τους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ να μην οργανώνουν την κινητοποίηση. Και δεν σταματούν εδώ: πεισμωμένοι για το ότι η απόφαση για απεργία πάρθηκε από τις υπόλοιπες παρατάξεις, αμφισβητούν ανοικτά και δημόσια τη χρησιμότητά της, φτάνοντας στο σημείο να ποντάρουν στην αποτυχία της. Δεν ξέρω αν υπερισχύει η ανάγκη τους να στηριχτεί ο κατ' αυτούς μονόδρομος της δικομματικής κυβέρνησης που τρίζει ή το ότι θεωρούν τα συνδικάτα τσιφλίκι τους. Σημασία για τους εργαζόμενους έχει αφενός να βγάλουν συμπεράσματα για τους «ηγέτες» τους και αφετέρου να αποκρούσουν τη νέα επίθεση που ενορχηστρώνουν κυβέρνηση - τρόικα στα δικαιώματά τους μετά τις ευρωεκλογές.
Καταρχάς, ας συμφωνήσουμε σε κάτι: οι επιθέσεις σε όσα μέχρι σήμερα θεωρούμε κεκτημένα δεν πρόκειται να σταματήσουν. Δεν σταμάτησαν το 2010 μετά την υπαγωγή μας στο Μνημόνιο, δεν σταμάτησαν το 2011 με το Μεσοπρόθεσμο, δεν πτοήθηκαν το 2012 με τα αποτελέσματα των εκλογών, δεν τελειώνουν ούτε σήμερα με το υποτιθέμενο και περιβόητο πια πρωτογενές πλεόνασμα. Είναι πολιτικές που ήρθαν για να μείνουν και σταδιακά να επιδεινώνουν τις εργασιακές συνθήκες. Είναι πολιτικές που αφανίζουν τη μεσαία τάξη και οδηγούν με μεγάλη ταχύτητα στη φτωχοποίηση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού.
Αλλά τι έρχεται στις εργασιακές σχέσεις και μας κρύβουν τα μεγάλα ΜΜΕ;
* Πλήρης απελευθέρωση της ενοικίασης εργαζομένων. Πλέον, οι επιχειρήσεις που το επιθυμούν θα μπορούν να νοικιάζουν εργαζόμενους ακόμη και αν αυτοί καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Αυτό θα επιτρέψει στους εργοδότες να πιέσουν τους «μόνιμους» για περαιτέρω περικοπές.
Στην ίδια κατεύθυνση θα λειτουργήσει και η κατάργηση των τριετιών για τους μακροχρόνια άνεργους.
* Μείωση εργοδοτικών εισφορών με το βάρος της διάσωσης των ήδη επιβαρυμένων λόγω PSI ταμείων να πέφτει μελλοντικά στους ώμους συνταξιούχων και εργαζομένων. Το παραπάνω συνδυάζεται με ότι το κράτος δεν εγγυάται για τις συντάξεις πέρα από το ποσό των 360 ευρώ.
* Παρεμπόδιση απεργιών. Συζητάται η δυσχέρανση της προκήρυξης απεργιών, αφού γι' αυτές θα πρέπει να αποφασίζει το σύνολο των εργαζομένων μιας επιχείρησης. Και αν αυτή, τελικά, περάσει, να προσκρούει στην επαναθέσπιση της ανταπεργίας (lockout) από πλευρά εργοδοσίας.
* Απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων.
Και θα ρωτήσει κάποιος, τι μπορούμε να κάνουμε; Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να το πιστέψουμε. Να περάσουμε από την απάθεια στην ενεργό συμμετοχή, καταρχάς με το να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε τον διπλανό μας. Να σταματήσει η λογική της ανάθεσης. Κανείς δεν θα μας σώσει αν δεν συσπειρωθούμε πρώτα εμείς. Να περάσουμε από την εποχή της διαχείρισης της ήττας των συνδικάτων που προβάλλει η ηγεσία της ΓΣΕΕ, στην εποχή της οργάνωσης της νίκης. Που δεν μπορεί να είναι άλλη από τον τερματισμό των μνημονιακών πολιτικών και την απομάκρυνση των ντόπιων εκφραστών τους.
Την Τετάρτη 9 Απριλίου, στην 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, κάνουμε το πρώτο βήμα. Συμμετέχουμε μαζικά, χειραφετούμαστε από ανεπαρκείς συνδικαλιστικές ηγεσίες, και στέλνουμε το μήνυμα ότι είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε ένα τέλος στα Μνημόνια και να παλέψουμε όσο χρειαστεί. Μέχρι την τελική νίκη.
* Ο Γιώργος Παραλής είναι αν. γραμματέας Ν.Π. ΣΥΕΤΕ Ν. Χαλκιδικής
