Υπάρχει μια αντι-ρωσική εμπάθεια, που με το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης ανήλθε πια στην επιφάνεια. Είναι μια εμπάθεια δύσκολα αποκρυπτόμενη και διάχυτη στους κύκλους των κυρίαρχων ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και στο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα που συνιστά το βαθύ κράτος των ΗΠΑ. Αποτελεί στην ουσία το στρατηγικό αποθεματικό κεφάλαιο που στηρίζει σταθερά και διαχρονικά την υπόδουλη στα δυτικά γεωπολιτικά συμφέροντα στάση των νεόκοπων ανατολικοευρωπαϊκών καθεστώτων, κεφάλαιο που τώρα επιλέγεται να αξιοποιηθεί ανοικτά υπέρ εκείνων των δυνάμεων που η συνείδηση της ανθρωπότητας έχει κατατάξει στους υπαρξιακούς της εχθρούς. Στην ουσία, η επίσημη Δύση (χριστιανοδημοκρατική ή σοσιαλρεφορμιστική) συνεργεί στην αποδόμηση του ηθικού και πολιτικού μηνύματος του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, αποδέχεται την αναίρεση του ιστορικού νοήματος τόσο της στρατιωτικής νίκης των Συμμάχων και ιδιαίτερα της Σοβιετικής Ένωσης κατά του ναζιστικού Κτήνους, όσο και του συμβολικού φορτίου που εκφράζουν για τη συλλογική μας περί δικαιοσύνης φαντασία οι αγχόνες της Νυρεμβέργης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Ουκρανοί εθνοτρομοκράτες υπήρξαν οι πιστότεροι (μαζί με τους φονιάδες Ουστάσι της Κροατίας) σύμμαχοι του Χίτλερ, απετέλεσαν πλούσια δεξαμενή διαβόητων για την αποτρόπαια θηριωδία τους φρουρών των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης και σκόρπισαν τον θάνατο και την οδύνη με τη συμμοριτική τους δράση σε εκτάσεις της νυν νοτιο-ανατολικής Πολωνίας.
Υπάρχει μια αντι-ρωσική εμπάθεια, που φαίνεται να ωθεί στην υπονόμευση όλων των κεκτημένων της προοδευτικής ιδεολογικής και πολιτικής παράδοσης της Δύσης διά μέσου της υποκριτικής τους επίκλησης de jure και της δηλητηριώδους τους μετανοηματοδότησης de facto. Η επιδίωξη της πολιτικής ελευθερίας τρέπεται σε ενθάρρυνση φαινομένων ειδεχθούς συμμορίτικης μαζικής αλητείας, η αυτοδιάθεση των εθνών σε ανενδοίαστη, θρασεία και «νταήδικη» ανάμειξη στις υποθέσεις τους, η αρχή της πλειοψηφίας σε κουρελόχαρτο, το δικαίωμα στη διαφορά σε ενίσχυση των θανάσιμων εχθρών κάθε διαφορετικότητας και κάθε δικαιώματος, η αυτοπροστασία του ρωσικού έθνους σε «επιθετικότητα», την ίδια στιγμή που στρατιωτικές ενέργειες φίλιων στη δυτική πολιτική κρατών επιδοκιμάζονται ή γίνονται ανεκτές από πλευράς διεθνούς δικαίου ως «προληπτική άμυνα». Πρόκειται για μια δομική αμφισημία αρχών της Δύσης, την οποία ο καζινο-καπιταλιστικός της εκφυλισμός απλώς έχει καταστήσει απροκάλυπτη. Όπως το έχει παραστατικά εκφράσει ο Ζίζεκ με αφορμή ένα άλλο συγκείμενο, τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους των ΗΠΑ, η μετοχή στο αμερικανικό ιδεώδες διέρχεται από τη γνωριμία με την ηθική αισχρότητα φαινομένων τύπου Αμπού Γκράιμπ και Γκουαντάναμο.
Υπάρχει μια αντι-ρωσική εμπάθεια, τέλος, στις ίδιες τις απο-πολιτικοποιημένες «μαζανθρωπικές» δυτικές κοινωνίες, τις κυριαρχούμενες από την πολιτιστική βιομηχανία της καθολικής αποηλιθίωσης, όπως την είχε ήδη από δεκαετίες αποκαλέσει με τη σχετική προφητική του διάγνωση ο Αντόρνο. Είναι οι ίδιες κοινωνίες που αποθεώνουν τον «φιλήσυχο» νοικοκύρη - ανθρωπάκο, αλλά και συναινούν σιωπηρά στον ρατσισμό ή το εμπόριο ανθρώπων, όπου οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» αποδέχονται άκριτα τον ολοκληρωτισμό των δικών τους πολιτειών συκοφαντώντας τον λόγο και την πράξη της ριζοσπαστικής-ανατρεπτικής πολιτικής, αλλά ευαισθητοποιούνται με τα «δικαιώματα» των φονταμενταλιστών στη Συρία ή των Τσετσένων σκοταδιστών, δραστών μαζικών εγκλημάτων. Όλοι θυμούνται την 11η Σεπτεμβρίου, ελάχιστοι όμως το Μπεσλάν. Είναι ακόμη οι κοινωνίες όπου ανθούν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις της φιλανθρωπίας και του σεντιμενταλισμού, που μια χαρά βολεύονται με την απόλυτη αταξία και ανομία που οι «δημοκρατίες» τους διαχέουν συστηματικά πλέον στις διεθνείς σχέσεις, από τα Βαλκάνια στη Β. Αφρική και τώρα στον νότο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Και τι κάνει η Ρωσία; Για την ώρα, αμύνεται και επιδιώκει να επικαλείται την (υποτιθέμενη) διεθνή νομιμότητα. Διακηρύσσει αρχές διακρατικής συμπεριφοράς έναντι αντισημιτικών συμμοριτικών ορδών και δυτικών εκβιαστών («οικονομικές κυρώσεις»). Αντιπαραθέτει κλασικό μπαλέτο σε μαχαιροβγάλτες μ' «άσπρο γάντι καθαρό». Σύντομα πιθανώς θα αντιληφθεί ότι η δύναμη έναντι του εθνοφασιστικού ερπετού πρέπει να ασκείται και όχι μόνο να προβάλλεται, ότι η δυτική ιμπεριαλιστική αρπακτικότητα είναι δομική και δεν ανατάσσεται με καλές διακρατικές σχέσεις και «ειρηνικές συνυπάρξεις», ότι, με άλλα λόγια, οφείλει να αναλάβει (και όχι συνεχώς να αναβάλλει) τον κρίσιμο για τις διεθνείς ισορροπίες γεωστρατηγικό της ρόλο σε όλο το εύρος και βάθος του, όπως τον ανέλαβε στον εμφύλιο του 1917 και στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο το 1945, όπου και στις δύο περιπτώσεις δεν ήταν μόνο η Γερμανία, αλλά όλη η «μαύρη» Ευρώπη που της επετέθη. Η Ρωσία (που «ξέχασε», προδίδοντας την ιστορία της, μετά τον Θερμιδώρ του 1989/90) πρέπει να θυμηθεί και πάλι τον Εχθρό και να επαγρυπνεί με ετοιμότητα για τον «καιρό» της νέας Αναμέτρησης. Γιατί στα δυτικά της και πίσω από τα πρόστυχα χαμόγελα πάντα θα υπάρχει μια αντι-ρωσική εμπάθεια...
* Ο Χάρης Παπαχαραλάμπους είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστήμιο Κύπρου
