Σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε, με το έλλειμμα δημοκρατίας να διευρύνεται σε όλη την Ευρώπη, κάθε δράση προς τη διεύρυνση ή έστω τη διατήρηση δημοκρατικών κεκτημένων αποτελεί πεδίο συσπείρωσης Αριστερών πολιτών και άλλων δημοκρατών, έστω κι αν δεν ομνύουν όλοι στον τέως «υπαρκτό» σταλινισμό. Ειδικά όταν το πάνω χέρι στη διακυβέρνηση της χώρας το έχουν χουντικοί, νεοφασίστες και «μεταμελημένοι» ακροδεξιοί τύπου Γεωργιάδη, Βορίδη ή μεταλλαγμένοι πρώην «Αριστεροί» τύπου Χρ. Λαζαρίδη, η αντίσταση είναι αναγκαία, υποχρεωτική, συνταγματικά επιβεβλημένη.
Η κίνηση πολιτών της Θεσσαλονίκης με τίτλο «SOSτε το νερό» να διεκδικήσει δημοψήφισμα για να μείνει το νερό δημόσιο αγαθό και όχι αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης είναι κορυφαία πράξη που η σημασία της θα αναγνωριστεί εν καιρώ όπως συνήθως συμβαίνει. Ήδη, βοηθούσης και της άτυπης προεκλογικής περιόδου, οι δήμαρχοι του πολεοδομικού συγκροτήματος, που ώς τα τώρα σφύριζαν αδιάφορα και περιορίζονταν σε ανέξοδες υποσχέσεις, αναγκάστηκαν να δεσμευτούν ότι θα στηθούν κάλπες την πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Ετσι, στις 18 Μαΐου θα δοθεί η ευκαιρία στους ιθαγενείς να διεκδικήσουν το αυτονόητο: να κρατήσουν την Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ) στον έλεγχο του Ελληνικού Δημοσίου, να συνεχίσουν να απολαμβάνουν το νερό για το δίκτυο του οποίου έχουν επενδυθεί δισεκατομμύρια εδώ και δύο περίπου αιώνες. Εγκαταστάσεις, να θυμίσουμε, που έσωσαν από τους Ναζί οι απελευθερωτές της πόλης (30-10-1944) αντάρτες του ΕΛΑΣ.
Θυμίζω επίσης ότι όταν το 2010 ο δημοτικός σύμβουλος της αγωνιζόμενης Αριστεράς, ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, εισέπραξε μόνον την ψήφο του, αφού ολόκληρο το υπόλοιπο Δημοτικό Συμβούλιο έκανε απλώς την πάπια.
Aίφνης ανένηψαν
Πέρσι, όταν έγινε αισθητή η εξάπλωση του κινήματος «SOSτε το νερό», ξαφνικά όλοι το αγάπησαν: τελευταίοι και καταϊδρωμένοι ο δήμαρχος Μπουτάρης με τους «έτσι κι αλλιώς» συμβούλους του και οι λοιποί δήμαρχοι του πολεοδομικού συγκροτήματος (από τους 14 δήμους υδρεύονται οι 13 από την ΕΥΑΘ).
Φυσικά υπάρχουν και οι αναμενόμενες ενστάσεις:
- Κατά πόσον ένα άτυπο δημοψήφισμα μπορεί να πλήξει μια κυβέρνηση αποφασισμένη να ξεπουλήσει, ακόμη και να χαρίσει, τα πάντα στους προστάτες της;
- Ή, πάλι, μήπως «εκχωρώντας» τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στους δημάρχους και, μάλιστα, ορίζοντας ως χρόνο την πρώτη Κυριακή των δημοτικών εκλογών παίζουμε το παιχνίδι τους και τους χαρίζουμε ψήφους;
Υπάρχει μια απάντηση: με μίζερη λογική εισπράττεις μιζέρια. Δηλαδή, ούτε μπορείς να παρακολουθείς απαθής τα γεγονότα, όταν π.χ. η πρόχειρη συλλογή υπογραφών που κατατέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν διπλάσια σε μέγεθος από το απαιτούμενο, ούτε μια νίκη που εσύ διεκδικείς πιστώνεται σ' όποιον τη στηρίξει. Μόνος κερδισμένος είναι ο λαός. Αλλιώς δεν θα απεργούσαμε, δεν θα αγωνιζόμασταν, θα ακολουθούσαμε και τη λογική του ΚΚΕ περιμένοντας τη Δεύτερη Παρουσία της Επανάστασης και θα καταλήγαμε όλοι μαζί στα αζήτητα της κοινωνίας.
Η μομφή ότι έπρεπε να γίνει σε άλλη ημερομηνία η εκλογή αυτή για να μην καρπωθούν οι μνημονιακοί δήμαρχοι τα οφέλη μόνον ως αφελής μπορεί να καταγραφεί. Δεν υπάρχει άλλος φορέας που μπορεί να κάνει δημοψήφισμα με στοιχειωδώς αξιόπιστους όρους πέραν από τους δήμους. Αυτοί έχουν τους εκλογικούς καταλόγους, δημοτικοί υπάλληλοι στηρίζουν τη διεξαγωγή των εκλογών και -το κυριότερο- άλλη προσέλευση θα είχε ένα δημοψήφισμα στις αρχές Απριλίου, όπως προτάθηκε, και άλλη την ημερομηνία των εκλογών.
Γράφεται Ιστορία
Το γεγονός παραμένει ότι για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά οι κάτοικοι μιας μεγάλης πόλης, εν προκειμένω της Θεσσαλονίκης, πετυχαίνουν να γίνει έστω και άτυπα το όνειρο της συμμετοχικής δημοκρατίας πραγματικότητα: ένα δημοψήφισμα που θα διενεργηθεί με κάλπες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε και στηρίζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος, ανεξάρτητα από τη μη θεσμική κατοχύρωσή του, θεωρεί πολύ ορθά ότι αυτό θα καταδείξει την πραγματική βούληση και τα συμφέροντα της κοινωνίας. Διότι αν σε όλα τα δεινά που μαστίζουν την ήδη καταρρέουσα κοινωνία της Θεσσαλονίκης προστεθεί και η απαγορευτική τιμή του νερού (όπως έγινε όπου πάτησε το πόδι της η Σουέζ), τότε η αναμονή της επανάστασης άλλους θα ωφελήσει.
Τέλος, αν οι δήμαρχοι που συντάχτηκαν με το δημοψήφισμα υπαναχωρήσουν, επικαλούμενοι νομικά τερτίπια, απομένει στις ζωντανές δυνάμεις της πόλης και στην οργανωμένη πρωτοπορία της να αποδείξουν την ιδεολογική τους ηγεμονία: κάλπες ακόμη και έξω από τα εκλογικά κέντρα, με τη συνεργασία των αγωνιζόμενων δημοτικών υπαλλήλων.
Είτε το θέλει η κυβέρνηση και η λαχανί συνιστώσα της είτε όχι, το δημοψήφισμα για το νερό ανοίγει νέο δρόμο για τις λαϊκές διεκδικήσεις και μοιραία διευρύνει τη δημοκρατία, τόσο μισητή στους Σαμαρά - Βενιζέλο και τους φανερούς ακροδεξιούς της κυβέρνησης.
