Επιστολή προς τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ απέστειλε ο Γιάννης Δραγασάκης (καθώς απουσίαζε από την τελευταία συνεδρίαση για λόγους ανεξάρτητους της θέλησής του), με την οποία απαντά σε "ανακριβή" και "ψευδή", όπως ο ίδιος τα χαρακτηρίζει, σχόλια αναφορικά με "τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το λεγόμενο σχέδιο Μάρσαλ". Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο ίδιος εμφανίζονται ως υποστηρικτές και απολογητές του σχεδίου Μάρσαλ, όπως αυτό εφαρμόστηκε κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Ο Γιάννης Δραγασάκης εξηγεί στην επιστολή του τις θέσεις του, με παραπομπές, ας σημειωθεί, σε προηγούμενα άρθρα και συνεντεύξεις του, προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι από την ανάγνωση αυτών "ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του ως προς τις πραγματικές προθέσεις όσων σκόπιμα ή από λάθος καλλιεργούν σύγχυση γύρω από το θέμα αυτό, παρά τις ξεκάθαρες τοποθετήσεις".
Αναλυτικά, ο βουλευτής παραπέμπει σε:
1. Άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή (12.01.2014)
«Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της λιτότητας, απαιτείται ο συνδυασμός τριών τουλάχιστον προϋποθέσεων:
α) Διαγραφή μέρους του συσσωρευμένου χρέους.
β) Μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση στο αρχικό στάδιο.
γ) Ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα.
Είναι τα τρία συστατικά του σχεδίου Μάρσαλ με το οποίο -στο πλαίσιο του τότε Ψυχρού Πολέμου- βοηθήθηκε η Γερμανία το 1953 από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της.
Στις σημερινές συνθήκες, οι παραπάνω προϋποθέσεις θα μπορούσαν να εκπληρωθούν από μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για το χρέος και ένα New Deal για την Ευρώπη» (βλέπε http://www.kathimerini.gr/738440/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/etos-krisimwn-epilogwn).
2. Συνέντευξη στο περιοδικό Unfollow, 06/03/2013:
Στο ερώτημα, ειδικότερα, αν θέλει σχέδιο Μάρσαλ, απαντά ως εξής:
"Προφανώς όχι. Το σχέδιο Μάρσαλ είχε τότε και μια ψυχροπολεμική διάσταση. Το χρησιμοποιήσαμε όμως ως παράδειγμα για να θεμελιώσουμε την αναγκαιότητα αναδιανομής πόρων εντός της Ευρωζώνης ως προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των διευρυνόμενων ανισοτήτων και ως σημείο σύγκλισης με κινήματα και δυνάμεις στην Ευρώπη που υιοθετούν τον ίδιο στόχο" (βλέπε http://www.dragasakis.gr/index.php?id=905&kod=ana).
3. Συνέντευξη στην εφημερίδα Εποχή, 24/12/2011:
Εδώ, στο ερώτημα, "σε κάποια ομιλία σου σημείωσες την ανάγκη ενός τύπου σχεδίου Μάρσαλ. Πώς συνδέεται αυτό με άλλα ζητήματα που θέτουμε;", έδωσε την πιο κάτω απάντηση: "Το θέμα αυτό έχει δύο όψεις. Η μία είναι η διεθνής. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ είχαν δύο λύσεις. Η μια ήταν να δανείσουν τη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να τις έχουν σε διαρκή υποτέλεια. Η άλλη λύση ήταν αυτό που ονομάσθηκε σχέδιο Μάρσαλ. Το σχέδιο αυτό απέρριψε την πιο πάνω λύση. Και, αντί για δάνεια, έδωσε άτοκη βοήθεια.
Σήμερα, μέσα στη Γερμανία, υπάρχουν φωνές που θυμίζουν αυτό το γεγονός. Οικονομολόγοι, όπως ο Μπόφινγκερ και άλλοι, υποστηρίζουν την ανάγκη διαγραφής μεγάλου μέρους των χρεών της Ελλάδας και άλλων χωρών, καθώς και την ανάγκη άτοκης χρηματοδότησης για την ανόρθωσή τους. Έχω τη γνώμη ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε και να στηρίξουμε τέτοιες φωνές, ακόμη και αν δεν συμφωνούμε πλήρως με όλες τις πτυχές της ανάλυσής τους. Αυτό το νόημα είχε η αναφορά μου" (βλέπε http://www.dragasakis.gr/index.php?id=772&kod=ana).
Στην επιστολή του, τέλος, ο Γ. Δραγασάκης αναφέρεται στην πρόταση των γερμανικών συνδικάτων, "με τίτλο: «Ein Marshallplan für Europa», 4/12/2012, (μετ. Ένα Marshall Plan για την Ευρώπη). Πολλοί παράγοντες επίσης της Γερμανίας και τμήματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς επιχειρηματολογούν υπέρ του κουρέματος του ελληνικού χρέους, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τη βοήθεια που δέχτηκε η Γερμανία στο πλαίσιο του σχεδίου Μάρσαλ ή επικαλούμενοι το αντίστοιχο κούρεμα του γερμανικού χρέους κατά τη διάσκεψη του 1953, επιχείρημα που και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρησιμοποιήσει".
