Είναι πλέον εμφανές ότι αυτή η (συν)κυβέρνηση είναι κυβέρνηση εκλογών. Οι τελευταίες προεκλογικές παροχές Σαμαρά (εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις ευκαιρίας, έξοδος στις αγορές, ανάπτυξη από τον Σεπτέμβριο, μοίρασμα του εικονικού πλεονάσματος στον λαό), οι επιθέσεις Βενιζέλου στους ομόσταυλούς του Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους κατηγορεί ως αρχιερείς της μίζας (κάτι θα ξέρει), οι τηλεοπτικές δηλώσεις των γαλαζοπράσινων βουλευτών ότι "άλλα μέτρα δεν περνάνε στη Βουλή", μυρίζουν όλο και πιο έντονα "εκλογική ετοιμότητα". Και όταν λέω εκλογές δεν εννοώ τις προγραμματισμένες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το Ευρωκοινοβούλιο. Ακόμη και η δήλωση του πρωθυπουργού ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2016 επιβεβαιώνει τις υποψίες μου.
Πολλοί θα μου αντιτείνουν ότι, δεδομένων της επιταχυνόμενης κατάρρευσης της Ν.Δ. και της εξαερώσεως του ΠΑΣΟΚ, θα ήταν παράλογο για τον κ. Σαμαρά να πάει σε εκλογική αναμέτρηση στην οποία οι πιθανότητες να χάσει αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Τους απαντώ ότι η ελπίδα στους πολιτικούς πεθαίνει πάντα τελευταία. Αλλά, εκτός από την ελπίδα, υπάρχει και η λογική της παραταξιακής επιβίωσης.
Στη Ν.Δ. είναι πολλοί πλέον που έχουν συνειδητοποιήσει ότι το σύνδρομο του ΠΑΣΟΚ έχει χτυπήσει τη Ν.Δ. Ότι όσο καθυστερούν τόσο τα ποσοστά τους θα προσεγγίζουν αυτά του ΠΑΣΟΚ. Έτσι κι αλλιώς, λένε, οι εκλογές θα γίνουν ώς το τέλος του 2014 (αυτό για το 2016 θυμίζει το "λέμε και καμιά μ... για να περνά η ώρα") με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Γιατί λοιπόν να δώσουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στον Τσίπρα, "γιατί να μας ρίξει ο Τσίπρας", λένε, και να μην την πάρουμε εμείς, αιφνιδιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ;
Μόνο εμπόδιο σε αυτά είναι το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, ή μάλλον ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος προσπαθεί να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία, γνωρίζοντας πως την επομένη των εκλογών η πολιτική του σταδιοδρομία θα τερματισθεί βιαίως.
Τόσο ο Αντ. Σαμαράς όσο και ο Ευ. Βενιζέλος γνωρίζουν πολύ καλά (ως παλιές καραβάνες της πολιτικής) ότι στις εκλογές, είτε αυτές είναι βουλευτικές είτε αυτοδιοικητικές είτε ευρωπαϊκές, κρίνονται κόμματα και αρχηγοί.
Και ότι όσο και αν προσπαθούν να πείσουν πως οι εκλογές του Μαΐου δεν προδικάζουν τίποτα, όσο κι αν προσπαθούν να χαμηλώσουν τον πήχυ του αποτελέσματος με ακροβατισμούς τύπου "πρέπει να κερδίσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση", τόσο εδραιώνεται η πεποίθηση στους ψηφοφόρους πως ετοιμάζονται για την ήττα και στα στελέχη των κομμάτων τους πως είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα κόμματά τους για να σώσουν τον εαυτό τους.
Οι πολίτες το έχουν αντιληφθεί. Αρχίζουν να το αντιλαμβάνονται και τα στελέχη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό σημαίνει ότι η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε.
