Η Ευρωζώνη μπήκε στο 2014 με το... δεξί όσον αφορά τις αγορές και με μια από τα -αποκαρδιωτικά- ίδια όσον αφορά την πραγματική οικονομία και το μείζον πρόβλημα της ανεργίας. Το πάρτι της χρονιάς ξεκίνησε στις αγορές ομολόγων, όταν βγήκε να δοκιμάσει την τύχη της η -τέως μνημονιακή- Ιρλανδία. Πεινασμένοι για σχετικά μεγάλες αποδόσεις, έστω κι αν συνοδεύονται από ρίσκα, όρμησαν οι επενδυτές και αγόρασαν τα ιρλανδικά δεκαετή ομόλογα. Ήταν τόσο μεγάλη η ζήτηση, που συμπαρέσυρε όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ελληνικά, που το επιτόκιό τους στη δευτερογενή αγορά έπεσε κάτω από το 8%. Πετυχημένη ήταν και η προσεκτική έξοδος της Πορτογαλίας στις αγορές -που με τη σειρά της φιλοδοξεί να βγει από το Μνημόνιο στα μέσα του 2014-, αφού και για τα δικά της πενταετή ομόλογα η ζήτηση ήταν μεγάλη και τα επιτόκια ανεκτά χαμηλά.
Αυτό το ράλι που πανηγυρίστηκε δεόντως από τους Financial Times -και με την προφητεία ότι θα καταφέρει και η Ελλάδα να βγει στις αγορές το 2014- δεν εντυπωσίασε τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, ο οποίος προφανώς θεωρεί εξαιρετικά «εύθραυστη» την ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, γι' αυτό και δηλώνει ότι παραμένει με το... όπλο παρά πόδα.
Στην πρώτη συνεδρίαση της νέας χρονιάς η ΕΚΤ διατήρησε το βασικό επιτόκιο του ευρώ στο περίπου μηδενικό 0,25% και ανακοίνωσε ότι θα κρατήσει χαλαρή τη νομισματική της πολιτική - ενώ είναι έτοιμη να την κάνει ακόμη χαλαρότερη εάν χρειαστεί, εάν δηλαδή συνεχιστούν οι αποπληθωριστικές πιέσεις.
Πολύ πιο επώδυνα από την ΕΚΤ, ήρθε η Eurostat να θυμίσει ότι η ευρωκρίση είναι ακόμη εδώ, καθώς η αναιμική ανάκαμψη δεν μπορεί να ξεκολλήσει το ποσοστό της ανεργίας από το ιστορικά υψηλό 12% (για το σύνολο της Ευρωζώνης). Μάλιστα, τα πιο ανησυχητικά δεν είναι τα αστρονομικά ποσοστά ανεργίας της Ελλάδας και της Ισπανίας -που φαίνεται να σταθεροποιούνται στα «απαράδεκτα», όπως επαναλαμβάνουν μονότονα όλοι, επίπεδά τους-, αλλά η συνεχιζόμενη αύξηση της ανεργίας σε ποσοστά ρεκόρ στην τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης, την Ιταλία, και η ανικανότητα της γαλλικής οικονομίας να πάρει επιτέλους μπρος.
Στο εύθραυστο αυτό οικονομικό κλίμα έρχεται να προστεθεί ο περιβόητος «πολιτικός κίνδυνος», καθώς το 2014 είναι χρονιά ευρωεκλογών. Η κυρίαρχη αντίληψη στην Ευρωζώνη είναι ότι η λιτότητα και οι μεταρρυθμίσεις, με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας πρέπει να συνεχιστούν -κι ότι αυτό μακροπρόθεσμα θα φέρει καρπούς. Ωστόσο, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι έτσι -κάτι που μόνο η... νεκροψία μπορεί να το αποδείξει-, καμία κυβέρνηση δεν είναι σε χρονιά εκλογών διατεθειμένη να ξεπεράσει τις αντοχές των πολιτών της. Δεν τυχαίο που η κυβέρνηση Σαμαρά περίπου απειλεί τους εταίρους να μην τη ζορίσουν άλλο, χρησιμοποιώντας ως "μπαμπούλα" το ενδεχόμενο να κερδίσει τις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το ραντεβού των ευρωεκλογών φρενάρει κάθε απόφαση στην Ευρώπη, με εξαίρεση ίσως -κι αυτό μένει να φανεί τους επόμενους μήνες- κάποια «φιλολαϊκή» επιτάχυνση των πρωτοβουλιών για ενίσχυση της απασχόλησης, κυρίως στον ευρωπαϊκό Νότο. Όλες οι κυβερνήσεις θα ήταν ευτυχείς να μπορούν να παρουσιάσουν τον Απρίλιο ή τον Μάιο μια μείωση της ανεργίας, πλην όμως οι αναιμικοί ρυθμοί ανάπτυξης δεν οδηγούν στη δημιουργία πολλών κανονικών θέσεων εργασίας.
