Κάτω από την πίεση του ιατρικού κόσμου, αλλά, κυρίως, από τον φόβο ότι επίκειται ρήγμα των κομμάτων τους με τη μοναδική ηλικιακή κατηγορία, τους συνταξιούχους, όπου προηγούνται έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, Σαμαράς και Βενιζέλος κατάπιαν τη μνημονιακή δέσμευσή τους για το εισιτήριο 25 ευρώ στα νοσοκομεία. Βρήκαν μάλιστα και "δημοσιονομικό ισοδύναμο": φορολογούν τα προϊόντα καπνού, τα οποία όμως είναι ήδη υπερφορολογημένα. Πρόκειται για άδικη, εξ ορισμού, έμμεση φορολογία. Το σκεπτικό, που καταχρηστικά προβάλλεται επί έτη, είναι ότι ο καπνιστής επιβαρύνει, κατά τεκμήριο, περισσότερο το δημόσιο σύστημα υγείας, συνεπώς ας πληρώνει περισσότερα...
Η υποχώρηση Σαμαρά - Βενιζέλου αποκαλύπτει το παιχνίδι με τους ψευδείς υπολογισμούς που χρησιμοποιείται για να υποστηριχθούν οι μνημονιακές αποφάσεις. Μέχρι χθες το μεσημέρι ο ανεκδιήγητος Άδωνις έλεγε ότι το μέτρο θα αποφέρει 30-35 εκατ. ευρώ και δεν μπορούσε να φανταστεί κάποιο "δημοσιονομικό ισοδύναμο". Ο καθηγητής Ηλ. Μόσιαλος (γνωστός απολογητής του Μνημονίου) σε χθεσινό του άρθρο υπολόγιζε το δημοσιονομικό όφελος από το 25ευρο σε μόλις 6-7 εκατ. ευρώ. Είναι πιθανό το δημοσιονομικό ισοδύναμο που επινοήθηκε να αποφέρει πολύ περισσότερα δημόσια έσοδα. Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν αβλεπί ένα μέτρο και δεν αναζήτησαν εξ αρχής δημοσιονομικά ισοδύναμα. Το επιχείρημα του ΠΑΣΟΚ ότι ψήφισε με συνείδηση ότι δεν θα εφαρμοστεί το μέτρο αποτελεί άλλη μια γκροτέσκο εκδοχή της μνημονιακής διαχείρισης.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με το 25ευρο, όπως και με πολλά άλλα μνημονιακά μέτρα που διατηρούνται (π.χ. με την εκποίηση των επιχειρήσεων δημόσιας ωφέλειας και την υποβάθμιση της εκπαίδευσης), επιχειρείται στη χώρα μας, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η κατάργηση του δικαιώματος των πολιτών στα δημόσια αγαθά. Όλα διατιμώνται και εμπορευματοποιούνται, προφανώς εις βάρος των λαϊκών συμφερόντων. Αλλά εις βάρος και του κοινού καλού, τόσο αναγκαίου για την ισόρροπη κοινωνική - οικονομική ανάπτυξη. Φτωχοί και πλούσιοι, πλούσιοι και φτωχοί, σε συνθήκες κοινωνικού κράτους είχαν διασφαλισμένη τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία. Η ικανοποίηση των αυτονόητων δικαιωμάτων μπορεί και πρέπει να γίνει όχι με θετικές ή αρνητικές διακρίσεις ανάλογα με το εισόδημα του πολίτη, αλλά με την επιβολή δίκαιας φορολογίας, που θα δρα ως μηχανισμός αναδιανομής και να διασφαλίζει την ισότητα όλων των πολιτών στη δωρεάν πρόσβαση. Το 25ευρο, λοιπόν, ακόμη και τώρα που καταργήθηκε, συνιστά μέρος μιας αντικοινωνικής αντίληψης που διαβαθμίζει τα δημόσια αγαθά - σε τελευταία ανάλυση υπέρ των προνομιούχων, των ευπόρων και των πλουσίων. Τι άλλο σημαίνει η κατάρρευση των κοινωνικών δαπανών και η δογματική επιδίωξη επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης;
Ν.Φ.
