Το 2013 η Ελλάδα κατάφερε μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Να κλείσει την κρατική τηλεόραση και να διατηρήσει επί μήνες το μαύρο στη συγκεκριμένη συχνότητα των τηλεοπτικών δεκτών.
Μοναδικό πραγματικά. Δεν συνέβη πουθενά αλλού. Η είδηση έγινε πρωτοσέλιδο διεθνώς και κατοχυρώθηκε στα «επιτεύγματα» της σημερινής κυβέρνησης και βεβαίως στα μεγάλα γεγονότα της χρονιάς που πέρασε.
Μετά από μήνες απουσίας το σήμα επανήλθε με έναν μεταβατικό φορέα που ως στόχο είχε να καλύψει την απουσία της δημόσιας τηλεόρασης για το «μικρό» διάστημα που θα απαιτηθεί έως ότου βγει στον αέρα η ναυαρχίδα της ελληνικής ενημέρωσης, η ΝΕΡΙΤ.
Προσωπικά, θα χαιρόμουν πραγματικά να έβλεπα μια δημόσια τηλεόραση που θα λειτουργεί όχι ως κρατική. Θα χαιρόμουν ακόμα περισσότερο να το έβλεπα αυτό σε «ζωντανή μετάδοση» και χωρίς καμία ενδιάμεση μαύρη ή γκρίζα σκιά...
Όμως τα φαινόμενα και το στήσιμο της ΔΤ μέχρις στιγμής δεν προδιαθέτουν για κάτι φωτεινό.
Η ΕΡΤ έκλεισε, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, γιατί αποτελούσε παράδειγμα ανομίας.
Σωστό. Μόνο που όσοι κινούσαν τα νήματα της ανομίας δεν διώχθηκαν ποτέ. Απολύθηκαν κάποιες χιλιάδες υπαλλήλων, αλλά αυτοί δεν εμπλέκονταν ούτε σε αναθέσεις ούτε σε κοστολόγια.
Ο τρόπος επίσης με τον οποίο γίνονται σήμερα οι αναθέσεις και εγκρίνονται οι παραγωγές δεν πείθει στο ελάχιστο ως προς την αιτιολόγηση κλεισίματος της ΕΡΤ.
Όταν θες να πολεμήσεις την ανομία (από όπου κι αν αυτή προέρχεται), δεν ψηφίζεις τροπολογίες που νομιμοποιούν τον ειδικό διαχειριστή για το κλείσιμο της ΕΡΤ να παρανομεί.
Επίσης όταν κλείνεις έναν δημόσιο φορέα και ανοίγεις έναν άλλο, φροντίζεις να αποζημιώσεις τους απολυμένους, να εξοφλήσεις τις όποιες υποχρεώσεις της εταιρείας στην Ελλάδα και το εξωτερικό συνολικά και όχι με επιλεκτικά κριτήρια.
Φροντίζεις κυρίως να περισώσεις κάτι από αξιοπρέπεια που απώλεσες και αφαίρεσες.
Φροντίζεις το καινούργιο να έχει κάτι νέο. Διαφορετικό, άφθαρτο και φωτεινό. Όταν όμως το χτίζεις ξεσκονίζοντας χθεσινά εγχειρίδια, τότε το νέο δεν δικαιολογεί την απόρριψη του παλαιού.
