Πέθανε χθες και κηδεύεται σήμερα Τρίτη στις 11 το πρωί, με πολιτική κηδεία, στο νεκροταφείο Χαλανδρίου, ο αγωνιστής και στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς, Χάρης Κομπολύτης.
Γεννήθηκε σε μία πάμφτωχη οικογένεια του Γκύζη. Εκείνα τα μαύρα και δίσεκτα χρόνια ρίχτηκε από μικρός στη βιοπάλη, κάνοντας διάφορες δουλειές για την επιβίωση και - από νωρίς στην Αριστερά - σε καθημερινή σύγκρουση με τη βία της προδικτατορικής Ασφάλειας και τα κυνηγητά της. Η τοπική ομάδα του Γκυζιακού ήταν η ψυχαγωγία και ο χώρος της κοινωνικής του δράσης. Η Νεολαία της Αριστεράς, η τοπική οργάνωση της ΕΔΑ, το πολιτικό του περιβάλλον, ο χώρος του αγώνα.
Στη δικτατορία φεύγει στη Σουηδία και εκεί, με την αγαπημένη του Καίτη στήνει την οικογένειά του, χωρίς ούτε στιγμή να απουσιάσει από τον αντιδικτατορικό αγώνα των Ελλήνων Μεταναστών.
Στα τέλη του '70 βρεθήκαμε στο τότε Γραφείο της Α΄ Αθήνας, στο οποίο εκείνος ανέλαβε γραμματέας. Ζήσαμε μαζί και με πολλούς άλλους συντρόφους και συντρόφισσες μια πολύχρονη επική εποχή κομματικής δουλειάς για την οργανωτική στήριξη, στο χώρο του Δήμου Αθηναίων, της προσπάθειας που είχε αναλάβει τότε το ΚΚΕ Εσωτερικού για την Ανανέωση της Αριστεράς.
Δεν είναι βέβαια η στιγμή να αποτιμήσουμε όλο εκείνο το εγχείρημα. Θα το κάνει, ελπίζουμε, ο ιστορικός του μέλλοντος με ακριβοδίκαιη και αντικειμενική εκτίμηση των συνθηκών της εποχής. Για μας θα παραμείνει επιλογή ζωής.
Με την καθοδήγηση, τη συνεχή προσωπική παρουσία και συμμετοχή του Χάρη και τι δεν κάναμε εκείνα τα χρόνια, περισσότερο από μία δεκαετία. Τον κόσμο ανάποδα φέρναμε και η περίοδος αυτή μας σημάδεψε όλους όσοι συμμετείχαμε:
Το Ημερολόγιο της ΑΥΓΗΣ κάθε χρόνο, με έργα των σημαντικότερων ζωγράφων της εποχής, που βοηθούσαν εντελώς αφιλοκερδώς τον αγώνα και το διακινούσε όλο το Κόμμα. Την έκδοση της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ, εφημερίδας για τα αυτοδιοικητικά, τη λειτουργία του ΗΜΙΟΡΟΦΟΥ, ενός μικρού αλλά θαυματουργού μαγαζιού με είδη δώρων, βιβλία, δίσκους. Και βέβαια τη δουλειά των οργανώσεων, σε μια συνεχή άμιλλα δραστηριοτήτων και ανάπτυξης. Με σημαντική παρουσία στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας.
Την ίδια εποχή με γραμματείς της Οργάνωσης Αθήνας διαδοχικά τον Τάκη Μπενά, τον Λεωνίδα Τζεφρώνη, τον Μπάμπη Θεοδωρίδη, ο Χάρης συμμετέχει στο Γραφείο της Οργάνωσης και αναλαμβάνει διάφορα καθήκοντα. Τον θυμάμαι, σκαρφαλωμένο στη σκαλωσιά, με ένα σκερπάνι στον ώμο, να στήνει με πολλούς άλλους και άλλες, τα Φεστιβάλ της ΑΥΓΗΣ, στην αρχή στο Άλσος Νέας Σμύρνης και μετά στο Ν. Φάληρο και αλλού.
Να οργανώνει ακόμα συναυλίες και πολιτικές συγκεντρώσεις.
Αξέχαστη η εισήγηση του Μπάμπη Δρακόπουλου για τη συγκρότηση μιας Κεντρικής Επιτροπής: «Προτείνω,είπε ο Μπάμπης, τον Χάρη Κομπολύτη, που κάνει χρόνια εκβραχισμό στην Α΄Αθήνας». Και κάποιοι νόμισαν τότε ότι ο Χάρης δούλευε σε καμιά μπουλντόζα! Ο Δρακόπουλος, φιλόλογος γαρ, εννοούσε βέβαια πολιτικό εκβραχισμό, δημιουργία δηλαδή του κάθε φορά γόνιμου πολιτικού χώρου.
Ο σύντροφος μας έδωσε το παρόν σ' όλη τη συνέχεια της προσπάθειας της Ανανεωτικής Αριστεράς. Πρωτοστάτησε στη συγκρότηση της ΕΑΡ και συμμετείχε στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.
Κάποτε διαφώνησε και αποχώρησε. Πήρε μέρος στην προσπάθεια της ΔΗΜ.ΑΡ., όπου δεν έμεινε για πολύ. Ως ενεργός πολίτης όμως ποτέ δεν έπαψε να ενδιαφέρεται σχεδόν αποκλειστικά για την πορεία της Αριστεράς, ως τις τελευταίες ώρες του.
Γειά σου σύντροφε.. Εμείς που μένουμε θα συνεχίσουμε, ο καθένας όπως νομίζει, πιστεύει και ελπίζει.
Μ. Αναστασιάδης
