Στη σημερινή ιδίως, συγκυρία, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η προσέγγιση του Μανώλη Γλέζου στη φορολογία ακινήτων. Γράφει, λοιπόν: «Η αφόρητη, η βαριά φορολογία που έχει επιβληθεί στον λαό, χαρακτηρίστηκε ως χαράτσωμα και ο φόρος ως χαράτσι. Τον κεφαλικό δηλαδή φόρο που πλήρωναν οι υπήκοοι των κατακτημένων χωρών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δεν ήσαν Μουσουλμάνοι. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο φόρος στα ακίνητα. Ενώ η ιδιοκατοίκηση δεν δημιουργεί εισόδημα, φορολογείται. Όπως, επίσης, και η ιδιόκτητη γη. Εάν την καλλιεργείς, εάν δηλαδή δημιουργείς εισόδημα από την ιδιόκτητη γη σου, τότε να φορολογηθείς. Αλλά όχι να πληρώνεις χαράτσι από την ακαλλιέργητη γη». Ενώ και στην υποσημείωση που συνοδεύει τη συγκεκριμένη αναφορά, ο συγγραφέας θυμίζει: «Η λέξη χαράτσι προέρχεται από την τουρκική λέξη haraç και σημαίνει κεφαλικός φόρος. Επρόκειτο για τον ειδικό φόρο ο οποίος αφορούσε τους υπηκόους των χωρών που κατακτούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δηλαδή, η ύπαρξη και μόνο του προσώπου - υπηκόου αποτελούσε αντικείμενο φορολογίας. Γι' αυτό στην Ελλάδα, η οποιαδήποτε εκτός λογικής, άδικη και απάνθρωπη φορολογία, ονομάζεται χαράτσι. Όπως π.χ. τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το χαράτσι που οι τροϊκανοί επιμένουν να μπει στα ακίνητα ιδιοκατοίκησης και στα χωράφια που δεν έχουν εισόδημα. Είναι ακαταλόγιστο να φορολογείται οτιδήποτε δεν δημιουργεί εισόδημα. Το ιδιόκτητο σπίτι που χρησιμοποιείται για ιδιοκατοίκηση και αποκτήθηκε είτε με κληρονομιά, είτε με μόχθο, είτε με δάνειο από την τράπεζα, δεν επιτρέπεται, είναι αδιανόητο να φορολογείται, διότι δεν αποφέρει εισόδημα».
