Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αδυναμίες του, έχει πετύχει διπλό πολιτικό στόχο. Στο εσωτερικό η συγκρότησή του αποτέλεσε πρωτόγνωρη απόπειρα υπέρβασης της κρίσης της ιστορικής Αριστεράς και έγινε ο βασικός φορέας υπέρβασης της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης. Στο εξωτερικό σύντομα προκάλεσε αίσθηση, δημιουργώντας έναν αξιοσημείωτο διεθνή αντίκτυπο. Προοδευτικοί στοχαστές με σχέση με κινήματα βάσης, ριζοσπάστες της Αριστεράς αλλά και νεοκεϋνσιανοί αναλυτές είδαν με καλό μάτι την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ κόντρα στις ακραίες δυνάμεις της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που προωθούν τη γερμανική γραμμή της επεκτατικής λιτότητας. Η αφετηρία από την οποία προέρχεται η υποστήριξη στο "φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ" ποικίλλει και σε κάθε περίπτωση υπερβαίνει τις "πηγές" της ιστορικής Αριστεράς.
Η υποψηφιότητα Τσίπρα για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έρχεται ως αναγνώριση του "φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ" και της αίγλης του στο εξωτερικό. Σύντομα όμως ίσως αποδειχθεί ότι η υποψηφιότητα Τσίπρα μπορεί να δημιουργήσει ένα "φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ" σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Να υπερβεί, δηλαδή, τα σημερινά όρια της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και να αποτελέσει μια ρεαλιστική εναλλακτική πολιτική πρόταση, στην οποία θα συναντηθούν πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, από διαφορετικές χώρες, που αντιστέκονται στη νεοφιλελεύθερη εξαλλαγή της Ευρωζώνης. Εκπλήξεις μπορεί να υπάρξουν και να είναι μεγάλες. Λίγη υπομονή και θα δούμε...
Αυτή η προοπτική της πιθανής "πυρηνικής έκρηξης" φαίνεται πως ξύπνησε τις ακροδεξιές δυνάμεις στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και με μιαν επιθετική ανακοίνωση επιχειρούν να απαξιώσουν την υποψηφιότητα Τσίπρα, χαρακτηρίζοντας "ακραίες" τις προτάσεις, "περιθωριακά" τα κόμματα και "άξιο υποψήφιο" αυτών τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος, "new deal", αναδιανομή και αλληλεγγύη, κόντρα στη λιτότητα και την ανεργία και βεβαίως θεσμική αναθεμελίωση της Ε.Ε. προτείνει η Αριστερά. Είναι τόσο "ακραία" και "περιθωριακά" όλα αυτά ή μήπως είναι θέμα κοινής λογικής για όποιον δεν έχει εγκλωβιστεί στον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και τη στρατηγική της Μέρκελ;
Η Νέα Δημοκρατία φοβάται τις πιθανές επιπτώσεις της υποψηφιότητας Τσίπρα στο εσωτερικό πεδίο, αφού ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνιστούν στην προσπάθεια αλλαγής της πολιτικής και του χαρακτήρα της Ευρωζώνης την ώρα που το κύριο "επιχείρημα" της ελληνικής Δεξιάς είναι ο υποτιθέμενος αντιευρωπαϊσμός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αντιθέτως εμφανίζεται να ωριμάζει δυναμικά μέσω της Ευρώπης.
Η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ., δεμένη στο άρμα της Μέρκελ, προσδοκά ότι θα καρπωθεί τα πιθανά οφέλη της υποτακτικότητάς της στο Βερολίνο ακόμη κι όταν είναι εξόφθαλμο ότι η επιλογή αυτή βλάπτει τη χώρα και τορπιλίζει την ευρωπαϊκή προοπτική (σ.σ.: Ο Σαμαράς υπερηφανευόταν στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε ότι κατάφερε να περιορίσει τον ΣΥΡΙΖΑ).
Η υποψηφιότητα Τσίπρα εκ των πραγμάτων προσδίδει προοδευτική χροιά στα αιτήματα που σχετίζονται με τον περιορισμό της κυριαρχίας αλλά και την οργή των πολιτών για τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, περιορίζοντας αισθητά τον εκφυλισμό τους από την Ακροδεξιά.
