Την ώρα που η Ελλάδα ασχολείται με τα βασανιστικά εσωτερικά της θέματα, μια νέα σελίδα φαίνεται ότι ανοίγει στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, 35 χρόνια μετά τη βίαιη διακοπή τους. Τεχεράνη και Ουάσιγκτον, Ροχανί και Ομπάμα, χρησιμοποιούν ως όχημα τη Συρία για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις υπέρβασης της λογικής του "απόλυτου εχθρού" και να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές τους σχέσεις.
Βεβαίως, τέτοιου είδους ανατροπές δεν επιτυγχάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Αίγυπτος και Τουρκία εκφράζουν ανησυχία και προβληματισμό.
Η αλήθεια είναι πως ιδιαίτερα επιφυλακτικός είναι και ο Αμερικανός πρόεδρος στην προσέγγιση με το Ιράν. Τα οφέλη της Τεχεράνης είναι συγκεκριμένα και περισσότερα από ό,τι εκείνα που θα αποκομίσουν οι ΗΠΑ από την αναθέρμανση των σχέσεων.
Πρώτον, η ολοκλήρωση ενός μη στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος, δεύτερον η άρση των όποιων κυρώσεων, που έχουν γονατίσει οικονομικά τη χώρα.
Για τον Ομπάμα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ διασφαλίζονται περισσότερο από τη διατήρηση της καλής σχέσης με τις σουνιτικές χώρες. Η συνεργασία για την επίλυση του προβλήματος της Συρίας με την Τεχεράνη δεν είναι ικανός λόγος.
Ωστόσο, μακροπρόθεσμα και με βάση τον σχεδιασμό για την ενεργειακή εσωτερική κι εξωτερική πολιτική της Αμερικής, οι καλές σχέσεις με το Ιράν, η ανεμπόδιστη λειτουργία της πετρελαϊκής γραμμής των Στενών του Ορμούζ και ο έλεγχος της τιμής του πετρελαίου είναι αξία ανεκτίμητη.
Π.Χ.
