«Μόνον ένα πράγμα φοβάμαι στη ζωή, φίλε μου: ότι μια μέρα το μαύρο θα καταπιεί το κόκκινο».
Ο ζωγράφος Μαρκ Ρόθκο, απευθυνόμενος στον νεαρό βοηθό του, Κεν, στο θεατρικό έργο του Τζον Λόγκαν Κόκκινο.
Λέτε να είχε παρακολουθήσει ο υπουργός Επικρατείας το έργο που είχε παιχτεί στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια, όταν στις 18/7 δήλωνε με αφορμή την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την ΕΡΤ: «Δεχόμαστε το μαύρο. Είναι δική μας επιλογή, γιατί εσείς δεν θέλατε το μαύρο, θέλατε το κόκκινο, το αίμα, για να μπορέστε να επικαλεστείτε ότι η κυβέρνηση είναι αυταρχική και εισβάλλει, πού; Στην κρατική περιουσία» (www.ethnos.gr, 18.7.2013 και www.naftemporiki.gr, 18.7.2013).
Κι αν πάλι αγνοεί το έργο ή τους πίνακες του Ρόθκο, μπορεί να εμπνεύστηκε από το μυθιστόρημα του Στεντάλ Το Κόκκινο και το Μαύρο όπου οι ερμηνευτικές απόψεις για τον τίτλο διίστανται, μια και αυτός αρκετά εύκολα επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Ας σταθούμε στο μαύρο του πένθους και στο κόκκινο της έντασης και του πάθους.
Λέτε πράγματι το πένθος να κατισχύσει της έντασης και του πάθους; Η πλειοψηφία των Ελλήνων πράγματι πενθεί για τα δεινά που έχουν επισωρευτεί, αλλά εντείνει το πάθος της για να απαλλαγεί από αυτά κάνοντας να τρίζουν τα σαθρά θεμέλια της αστικής κοινωνίας, όπως έτριζαν και στο μυθιστόρημα του Στεντάλ, και για να εξαφανίσει τον κυνισμό, την υποκρισία, τη διαφθορά, την αυθαιρεσία, την αυταρχικότητα και την απανθρωπιά της. Στη ρουλέτα οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες ανάμεσα στο κόκκινο και το μαύρο, αλλά στη ζωή ας δώσουμε ένα χέρι να κερδίσει το κόκκινο, και χωρίς άλλο άδικο αίμα.
