Συνέντευξη στον Χρήστο Σίμο
Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση Σαμαρά ανέδειξε πως η πολιτική του Μνημονίου δεν επιδέχεται διαπραγμάτευση, αλλά συνολική ακύρωση, υπογραμμίζει ο Γιάννης Αλμπάνης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αυγή" της Κυριακής. Αναλύοντας τα γεγονότα που έχουν να κάνουν με το κλείσιμο της ΕΡΤ, ο Γ. Αλμπάνης επισημαίνει τη βαρύνουσα σημασία του λαϊκού παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις, ενώ, σε ό,τι αφορά το επικείμενο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, θέτει ως βασική προτεραιότητα τη συγκρότηση ενός κόμματος δημοκρατικού, που θα βασίζεται στην εύρυθμη λειτουργία των οργάνων του.
* Υπάρχουν αναλογίες μεταξύ του κινήματος των πλατειών και αυτού της αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ;
Στην ΕΡΤ, όπως παλιότερα στις πλατείες και τις παρελάσεις, βλέπουμε την ορμητική είσοδο του λαϊκού παράγοντα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Είναι η στιγμή που η περιρρέουσα δυσαρέσκεια μετατρέπεται σε μαζική κινητοποίηση. Μια κινητοποίηση που παράγει γεγονότα, αλλάζει τον συσχετισμό δύναμης και διαμορφώνει καινούργια δεδομένα στην πολιτική ζωή. Το βασικό συμπέρασμα από την ΕΡΤ, όπως παλιότερα και από τις πλατείες, είναι ότι ο λαϊκός παράγοντας, με την κινητοποίησή του, έχει αυτόνομο πολιτικό ρόλο και διαθέτει τη δύναμη να εκτρέπει τις εξελίξεις. Δηλαδή, δεν δηλώνει απλά την παρουσία του περιμένοντας υπομονετικά την ώρα της όποιας θεσμικής διαμεσολάβησης. Ωστόσο, υπάρχουν και δύο σοβαρές διαφορές μεταξύ της ΕΡΤ και των πλατειών. Ευθύς εξαρχής στην ΕΡΤ, η κινητοποίηση είχε αριστερό πρόσημο, μιας και δεν αποτελούσε απλά έκρηξη αγανάκτησης, αλλά μια συνειδητή κίνηση υπεράσπισης ενός δημόσιου αγαθού, όπως είναι η δημόσια ραδιοτηλεόραση.
Επιπλέον, στην ΕΡΤ τα κόμματα της Αριστεράς όχι μόνο έχουν δημόσια παρουσία ως τέτοια, πράγμα που δεν συνέβαινε στις πλατείες, αλλά παίζουν κεντρικό ρόλο στη στήριξη και την περιφρούρηση της κινητοποίησης. Η κοινωνικοπολιτική πόλωση που έχει σημειωθεί τα τελευταία δύο χρόνια δημιουργεί νέο πλαίσιο για τα κινήματα. Είναι απίθανο να ζήσουμε αυτούσια επανάληψη των πλατειών.
* Σήμερα ολοκληρώνεται το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Ποιο είναι το κεντρικό του μήνυμα;
Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που μέσα στην κρίση επιμένει να προτάσσει την αλληλεγγύη και την ενότητα, κόντρα στην πολιτική του φόβου, του μίσους και του διχασμού. Η μαζική συμμετοχή, ιδιαίτερα της νεολαίας, στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δείχνει με ενάργεια ότι είμαστε πολλοί αυτοί που θέλουμε να ζήσουμε μαζί με τους μετανάστες-τριες ότι είμαστε πολλοί αυτοί αυτοί που αγωνιζόμαστε για την ενότητα της εργατικής τάξης, ότι είμαστε πολλοί αυτοί που όχι μόνο αποδεχόμαστε, αλλά θεωρούμε θετική την πολυπολιτισμικότητα. Κι επειδή ακριβώς είμαστε πολλοί, πρέπει όλοι να μας λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη...
* Για ποιο λόγο θεωρείς ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. επέλεξε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση;
Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση είναι φυσική απόρροια της πλήρους αποτυχίας του πολιτικού σχεδίου της. Η ΔΗΜ.ΑΡ. μπήκε στην κυβέρνηση με διακηρυγμένους στόχους τη λείανση των πιο αντικοινωνικών πλευρών του Μνημονίου, την προστασία των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων που έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τα προγράμματα λιτότητας, καθώς και τη διάσωση κάποιου είδους κράτους πρόνοιας. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι στον έναν χρόνο συμμετοχής της στην κυβέρνηση, η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν μπόρεσε να επιδείξει ούτε μία επιτυχία, ούτε ένα σημείο στο οποίο να κατάφερε να βελτιώσει τα σχέδια της τρόικας. Υπό το βάρος αυτής της παταγώδους αποτυχίας και μέσα στο κλίμα της λαϊκής κατακραυγής για την ΕΡΤ, η ΔΗΜ.ΑΡ. αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την κυβέρνησης, χωρίς όμως να πάψει να τη στηρίζει. Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, το έχουμε πει ξεκάθαρα και δικαιωνόμαστε πλήρως από τις εξελίξεις: Η τρόικα δεν αφήνει κανένα περιθώριο βελτίωσης ή επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Η κατάργησή του είναι μονόδρομος, η απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για τη διάσωση της κοινωνίας.
* Τι προσδοκάς από το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ως προς την εσωτερική του δομή και λειτουργία;
Νομίζω ότι το συνέδριο θα πρέπει να δώσει έμφαση στους 5 παρακάτω άξονες:
1. Να επικυρώσει πανηγυρικά το άνοιγμα μιας νέας εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ, ως ενιαίο κομματικό φορέα πλέον. Να υπογραμμίσω ότι ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη πραγματικότητα στη βάση και πρέπει απλά αυτό να καταγραφεί σε όλα τα όργανα, με την κατάργηση των αριστίνδην μελών της Κ.Ε. Η αυτοδιάλυση των συνιστωσών είναι ώριμο αίτημα των καιρών που στηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί και πέρα, το να δοθεί ένα ορισμένο χρονικό περιθώριο στις συνιστώσες που δεν είναι έτοιμες να αυτοδιαλυθούν δεν αλλάζει τη μεγάλη εικόνα.
2. Να επιβεβαιώσει τον ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα γειωμένο στην πραγματικότητα, καταστατικό χάρτη του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως εκφράζεται από το Κείμενο των Θέσεων.
3. Να διαμορφώσει ένα ενιαίο συλλογικό πολιτικό κέντρο, μέσω της ψήφισης σχετικά ολιγομελούς και λειτουργικής Πολιτικής Γραμματείας. Η διαιώνιση του σημερινού "συστήματος ΣΥΡΙΖΑ", με τα πολλά κέντρα εξουσίας και τους αλλεπάλληλους κύκλους διαβούλευσης, όχι μόνο φαλκιδεύει τους πραγματικούς συσχετισμούς, αλλά αποτρέπει στην πράξη την οποιαδήποτε διαδικασία λογοδοσίας των ηγετικών κλιμακίων. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς έναν σαφή, σταθερό και κατανοητό από όλους τρόπο λήψης αποφάσεων.
4. Να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα (εναλλαγή στις θέσεις, όχι "φυτευτοί" συντονιστές κ.λπ) για να μεταβιβαστεί περισσότερη ισχύς στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θέλουμε αρχηγικό κόμμα, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλουμε και την "ολιγαρχία" των στελεχών.
5. Να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην οργανωτική ανασυγκρότηση και την αναβάθμιση της εσωτερικής λειτουργίας. Πρέπει η οργανωτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να έρθει σε στοιχειώδη αντιστοιχία με την εκλογική επιρροή του.
* Πώς αντιμετωπίζεις το ζήτημα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με τον σχηματισμό κυβέρνησης;
Γενικά μιλώντας, για να συμμαχήσεις με κάποιον πρέπει από τη μία να συμφωνήσεις μαζί του στο πρόγραμμα και από την άλλη να είναι αξιόπιστος ώστε να έχεις μια κάποια διασφάλιση ότι θα τηρήσει τη συμφωνία. Εξίσου γενικά μιλώντας, ο ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του έχει κάνει σημαία την πρόταση ενότητας στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Πρόταση που παραμένει σε ισχύ. Ωστόσο, οφείλω να παρατηρήσω ότι η συνεχής "συμμαχιολογία" λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Πριν αναζητήσουμε τους δυνάμει συμμάχους, θα πρέπει να διασφαλίσουμε το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Μάλιστα, δεν μας αρκεί ένα οριακό προβάδισμα, μιας και, για να μπορέσουμε να καταργήσουμε το Μνημόνιο, έχουμε ανάγκη από καθαρή λαϊκή εντολή και πλειοψηφικό συσχετισμό στην κοινωνία. Για να πάρουμε, λοιπόν, καθαρό προβάδισμα και να διαμορφώσουμε κοινωνικό συσχετισμό, πρέπει πρώτον ο κόσμος να ξεσηκωθεί, δεύτερον εμείς να έχουμε δημιουργική συμμετοχή σε αυτόν τον ξεσηκωμό, τρίτον να στέλνουμε σταθερά το μήνυμα με την καθημερινή πρακτική μας ότι δεν τα "μαζεύουμε" και ότι δεν αφομοιωνόμαστε από το πολιτικό σύστημα, και τέταρτον να διατυπώνουμε όλοι (ιδιαίτερα αυτοί που μιλάνε δημόσια), με σταθερό τρόπο, την προγραμματική πρότασή μας, που δεν είναι ιδεολογικό ευχολόγιο, άλλα σχέδιο άμεσης εφαρμογής. Αν γίνουν αυτά σωστά, τότε να ανοίξουμε τη συζήτηση για το πού θα βρούμε τους πέντε βουλευτές που θα μας λείπουν - που μπορεί και να μη μας λείπουν...
