Την ώρα που έπεφτε το "μαύρο" στην ΕΡΤ, ενώ ήδη ο κόσμος άρχιζε να κατακλύζει τη Μεσογείων και οι δημοσιογράφοι έβγαζαν αυτοδιαχειριζόμενο πρόγραμμα, μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, σε μια από τις πολλές συναντήσεις τηλεοπτικών και κινηματογραφικών παραγωγών, mail και twitter έπαιρναν φωτιά. "Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι" (που λέει και το τραγούδι του "μαυρισμένου" πλέον για τα καλά Χατζιδάκι), και βέβαια Ιταλοί, προσπαθούσαν να κατανοήσουν κατά πόσο ο "ξαφνικός θάνατος" της ελληνικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ήταν προαναγγελία ενός κάποιου δικού τους θανάτου.
Δεν ήταν ένας τυχαίος πανικός. Ούτε επρόκειτο για στελέχη ευεπίφορα σε θεωρίες συνωμοσίας. Απλώς, οι ασχολούμενοι με τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές των κοινοτικών κειμένων, γνωρίζουν ότι οι σχετικοί προβληματισμοί όσο πάνε και πληθαίνουν. Οι Γάλλοι, λόγου χάρη, έχοντας δώσει με επιτυχία, την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, μια μάχη για να κατοχυρώσουν τον εθνικό τους κινηματογράφο -κάτι που αμέλησαν οι Ιταλοί με αποτέλεσμα τον θάνατο της Τσινετσιτά- βλέπουν ότι οι ΗΠΑ επανέρχονται και ζητάνε από την Κομισιόν, που τείνει ευήκοον ου, να διαπραγματευτούν εκ νέου τις ποσοστώσεις στην προβολή και παραγωγή κινηματογραφικών και τηλεοπτικών προϊόντων που σε μεγάλο βαθμό περνά μέσα από τους δημόσιους ραδιοτηλεπτικούς της Γηραιάς Ηπείρου. Η συρρίκνωση, επομένως, των δημόσιων ραδιοτηλεοράσεων θα τους αφαιρούσε όπλα, θα συρρίκνωνε την αναγκαία χρηματοδότηση, οδηγώντας τελικά την ευρωπαϊκή κινηματογραφική βιομηχανία να γίνει οριστικά ο κομπάρσος του Χόλιγουντ.
Παράλληλα, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες γνωρίζουν ότι η ψηφιοποίηση του τηλεοπτικού σήματος και γενικά η τεχνολογική εξέλιξη στον ραδιοτηλεοπτικό τομέα συμβαδίζουν με την προώθηση της συνδρομητικής τηλεόρασης, αυξάνοντας τα περιθώρια κέρδους για όποιον μπει στην αγορά και, βέβαια, το κόστος για το κάθε νοικοκυριό. Κάπως έτσι, παρασκηνιακά, ανοίγει σε όλη την Ευρώπη η συζήτηση για τη συρρίκνωση έως πλήρη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ραδιοτηλεοράσεων. Κι αν αυτό φαντάζει πιο μακρινό -αλλά έντονα φορτισμένο ιδεολογικά- για το BBC, για την ιταλική RAI βγήκε "στον αέρα" αμέσως μετά την έναρξη της περιπέτειας της ΕΡΤ. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η συζήτηση ξεκίνησε σε μια χώρα με υψηλό δημόσιο χρέος, για την οποία μάλιστα κυκλοφόρησαν φήμες από τις "γνωστές άγνωστες" αγορές για επικείμενη χρεωκοπία...
Σε αυτό το κλίμα, και ενώ τα δημοσιεύματα παραλλήλιζαν συνεχώς τη RAI με την ΕΡΤ, δημοσιοποιήθηκε "ξαφνικά" η έκθεση των αναλυτών μιας τράπεζας, της Mediobanca, που αποτίμησαν την πώληση - ιδιωτικοποίηση της RAI στα 2,47 δισ. ευρώ (μείον 360 εκατ. Χρέη, μας κάνει 2,1 δισ., έσπευσαν να πουν)... Το γεγονός ότι στους μετόχους της τράπεζας περιλαμβάνεται η Fininvest, η holding του -και τηλεοπτικού μεγιστάνα- Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μόνο συμπτωματικό δεν θεωρήθηκε από τα συνδικάτα. Την ίδια ώρα, άλλωστε, επισημαίνοντας πόσο μεγάλη ανάσα για το χρέος θα ήταν αυτά τα 2 δισ., ο πολιτικός κόσμος περιοριζόταν σε αντιδράσεις που ξεκινούσαν από το "δεν ξεπουλιέται η RAI" για να καταλήξουν στη διατύπωση προβληματισμών για το όφελος από την πώληση υποδομών ή και κάποιων καναλιών. Κάτι σαν το "σχέδιο Μόσιαλου" που ο αρμόδιος υφυπουργός Π. Καψής επανέφερε στο τραπέζι...
Μικρό χωριό η ευρωπαϊκή τηλεοπτική αγορά, με γνωστούς, και λίγους, τους ενδιαφερόμενους που, παράλληλα με το κέρδος τους, θέλουν να καθοδηγήσουν, πέρα από την ενημέρωση και τον πολιτισμό μετατρέποντάς τον σε απλή (και συχνά ευτελή) ψυχαγωγία...
