Με πείσμα μικρού παιδιού η κυβέρνηση αρνείται μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να συμμορφωθεί με την απόφαση του ΣτΕ και να σταματήσει το μαύρο στις συχνότητες της ΕΡΤ. Δεν παρανομεί απλώς, δεν αγνοεί απλώς μια δικαστική απόφαση, αλλά αδιαφορεί και γι' αυτό που ζητούν πάνω από τα δύο τρίτα των Ελλήνων, όπως έδειξαν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους δημοσκοπήσεις. Αλλά είναι μόνο πείσμα ή μήπως κάτι παραπάνω;
Το αίτημα για "στοπ στο μαύρο" θα ήταν απλό να ικανοποιηθεί, αν το έβλεπε κανείς μόνο σαν ένα τεχνικό ζήτημα. Αλλά το αίτημα αυτό είναι πια ένα αίτημα του χθες. Αυτοί που επιμένουν να βλέπουν και να ακούν ΕΡΤ, έστω και μέσω Ίντερνετ, δεν περιμένουν πια απλώς την επιστροφή στη παλιά, όπως ήταν μέχρι την προηγούμενη Τρίτη. Ζητούν μια πραγματικά δημόσια τηλεόραση. Συνειδητοποίησαν ότι η ΕΡΤ μπορεί να ανοίξει στους πολίτες και να γίνει βήμα αληθινού διαλόγου και όχι παρουσίασης "σκετς" από εκπαιδευμένους τηλεαστέρες. Άρχισαν να καταλαβαίνουν τι παιχνίδια παίζονται με τους παρόχους ψηφιακών συχνοτήτων και γιατί τα ιδιωτικά κανάλια με τόσο μίσος επιτέθηκαν στη δημόσια τηλεόραση. Γιατί προσπάθησαν να φρενάρουν την ΕΡΤ από τη μετάβαση στην ψηφιακή τηλεόραση και στην τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας. Έμαθαν που πάνε αυτά τα 4,24 ευρώ, που ξαφνικά έγιναν "χαράτσι" επειδή έτσι τα βάφτισαν κάποια επιτελεία. Θορυβήθηκαν όταν είδαν πως κάποιοι σκοτεινοί κύκλοι μπορούν με διαρροές και διευκρινίσεις να αλλάζουν ακόμα και το νόημα των λέξεων σε δικαστικές αποφάσεις. Όλα αυτά θα τα είχε μάθει και το 99% του ελληνικού λαού αν η ΕΡΤ συνέχιζε να εκπέμπει ακόμα κανονικά. Γιατί μόνο η ΕΡΤ νοιαζόταν να φτάνει το σήμα της έως την τελευταία γωνιά της χώρας.
Δεν είναι λοιπόν απλά θέμα μαύρου ή μπάρας. Είναι θέμα δημοκρατίας. Πώς μπορεί λοιπόν να είναι πραγματικά δημόσια η τηλεόρασή μας, ποιοι το επιθυμούν και ποιοι μπορούν να το εγγυηθούν αυτό; Αυτοί που αποφάσισαν να μας στείλουν στο σκοτάδι μέσα σε έξι ώρες; Αυτοί που ισοπεδωτικά κατηγόρησαν όλους τους εργαζόμενους ως "βολεμένους"; Αυτοί που βλέπουν τις τηλεοπτικές συχνότητες ως ιδιοκτησία τους; Αυτοί που προσπαθούν να στήσουν "φορέα" με λίγους "επίλεκτους" μέσα σε λίγες ώρες, χωρίς νόμους, χωρίς διάλογο, χωρίς την παραμικρή διαφάνεια;
Το αίτημα για μια άλλη ΕΡΤ, ανοικτή, δημοκρατική, μακριά από κόμματα, αποδείχθηκε, έστω και με τις αδυναμίες του, ότι μπορεί να περπατήσει. Και αυτό είναι που κάνει τους πραγματικά "βολεμένους" να τρέμουν στην ιδέα ότι αυτή η ΕΡΤ θα εκπέμψει ξανά ελεύθερα. Αλλιώς θα αξιοποιούσαν την ανοικτή ΕΡΤ για έναν πραγματικά ουσιαστικό διάλογο για το μέλλον της. Αλλά αυτό μάλλον δεν τους βόλευε.
