Νά λοιπόν που ο Σαμαράς μάς προκύπτει Βοναπάρτης. Με τον Μητσοτάκη είχαμε συνδέσει τη βοναπαρτική Δεξιά, ο Σαμαράς αποδεικνύεται θιασώτης μιας οιονεί δικτατορικής λογικής, που επικαλείται τη λαϊκή εντολή και χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τη ρομφαία της διαφάνειας και της κάθαρσης. Ο βοναπαρτισμός προσιδιάζει στη λογική της δικτατορίας, δεν είναι δικτατορία με την κλασική έννοια, δηλαδή τανκς, απαγόρευση των ελευθεριών κ.ά. Επικαλείται την θέληση του λαού για να περιορίσει τελικά την προοπτική της άσκησης της εξουσίας από τον ίδιο τον λαό. Ο ηγέτης, εκφράζοντας -υποτίθεται- τους λαϊκούς πόθους, αφυδατώνει τις ελευθερίες και αποστερεί από τους δημοκρατικούς θεσμούς το κατεξοχήν κοινωνικό τους περιεχόμενο, στοιχείο που είναι αναγκαίο για τη διαρκή ανανέωσή τους. Η κοινωνική λειτουργία των θεσμών είναι απόρροια των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών και βεβαίως απόρροια της εισβολής του λαϊκού παράγοντα στην πολιτική διαδικασία.
Εδώ όμως ο Σαμαράς, με τον ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ, δεν αγνοεί μόνο την κοινωνία, αγνοεί και τους άλλους δύο εταίρους του στην τρικομματική κυβέρνηση. Αγνοεί, επίσης, και τη βασική αρχή του δημοκρατικού καθεστώτος, την αρχή της δεδηλωμένης, εκβιάζοντας συνεχώς τους εταίρους του προκειμένου να υποταχθούν στα διλήμματα, που θέτει.
Ποια είναι όμως τα διλήμματα που θέτει ο Σαμαράς εν ονόματι του λαού, ο οποίος, υποτίθεται, συμφωνεί και επιδοκιμάζει; Ο ίδιος εμφανίζεται ως "ο μεγάλος μεταρρυθμιστής", ενώ οι άλλοι αποτελούν "μια μεγάλη συμμαχία προνομιούχων και βολεμένων". Εύπεπτο μανιχαιστικό σχήμα για να είναι και αληθινό και πειστικό. Αυτός είναι ο "καλός", οι άλλοι οι "εχθροί". Κι αυτό την ώρα που ακόμη και οι πιο αδαείς γνωρίζουν ότι εφαρμόζει ένα πρόγραμμα - σοκ, το οποίο αμφισβητείται ακόμη και από τους εμπνευστές του, μηδέ του ιδίου εξαιρουμένου, τουλάχιστον στα λόγια.
Το μαύρο στην ΕΡΤ είναι για τον ίδιο μια παρωνυχίδα, ενώ η καταπολέμηση της διαφθοράς το μείζον. Το μαύρο στην τηλεοπτική οθόνη όμως βάλλει ευθέως κατά της ελευθερίας της έκφρασης, αποτελεί πλήγμα στην ελευθεροτυπία ενώ με τη μονομερή αυτή πράξη, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να θεωρεί προσωπική του ιδιοκτησία ένα δημόσιο αγαθό: την πλουραλιστική ενημέρωση. Η καταπολέμηση της διαφθοράς, για την οποία κόπτεται, έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα των διοικήσεων που η κυβέρνησή του ή άλλες κυβερνήσεις διόρισαν με κύριο προσόν το κομματικό κολλητηλίκι και την εξυπηρέτηση ημετέρων. Γι' αυτό δεν είναι πειστικός ο Σαμαράς με τον λεοντή του μεταρρυθμιστή, αν και επιχειρεί να εκφράσει ένα ισχυρό αναθεωρητικό ρεύμα, μια συντηρητική αναδίπλωση μέσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, κάτι που δεν πρέπει να υποτιμάται.
