Το επεισόδιο με τον χρυσαυγίτη Η. Κασιδιάρη στη Βουλή (με την άρνηση του Ολοκαυτώματος) είναι μόνον προεόρτιο. Και αν δεν υπάρξει σοβαρή, υπεύθυνη, αποφασιστική συνεννόηση των συνταγματικών κομμάτων τα επόμενα θα είναι πολύ χειρότερα. Έως πότε η ταλάντευση;
Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που οδηγούν στην πρόβλεψη ότι θα έχουμε συνεχή επιδείνωση : Ο πρώτος είναι το ιδεολογικό πάθος, η επιμονή της ηγεσίας της Χ.Α. στις απόψεις της, στη διάδοσή τους - εξού και η εικόνα ριζοσπαστισμού. Ο δεύτερος λόγος είναι η αίσθηση που έχουν ότι μπορούν να τα κάνουν χωρίς κόστος - θέαμα παράγεται, τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις καλά πάνε, μέτρα δεν λαμβάνονται, ενώ πολλοί τους φοβούνται. Άρα ο εχθρός της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, των αξιών είναι παρών, ισχυροποιείται, δεν του έχουν τεθεί όρια.
Έχει σημασία τι λέει και τι πράττει κάθε πολιτική δύναμη, αλλά το καθοριστικό είναι η συνισταμένη: τι πράττει τελικά η δημοκρατία ή τι δεν πράττει, ασχέτως καλών ή ιδιοτελών προθέσεων των πολιτικών δυνάμεων. Ας προσέξουμε το επεισόδιο στη Βουλή. Εκδηλώθηκε πάλι η αμηχανία της δημοκρατίας. Έπρεπε να μιλήσει ο βουλευτής Β. Οικονόμου (ΔΗΜ.ΑΡ.) - που είχε το δικαίωμα στη διαδικασία - για να απαντηθεί η ναζιστική προσβολή στους νεκρούς των κρεματορίων. Ο υπουργός αναπληρωτής Εσωτερικών δεν απάντησε στον Κασιδιάρη, ούτε η προεδρεύουσα αντιπρόεδρος.
Είναι επιτακτική ανάγκη να καλυφθεί το νομοθετικό κενό. Χωρίς μισόλογα ή ερμηνείες, καθαρά. Ώστε κάθε σχετική - και χειρότερη - συμπεριφορά και στάση στο μέλλον να είναι σαφές ότι είναι παράνομη. Και στη Βουλή, και στον στρατό και στην αστυνομία και στα σχολεία. Για να είναι υποχρεωμένοι οι φορείς κρατικής εξουσίας να προστατεύουν τους θεσμούς από τις (νεο-φιλο) ναζιστικές επιθέσεις.
Η Ελλάδα έχει καθυστερήσει. Στις δεκαετίες του '80 και '90 γιατί κυριαρχούσε επανάπαυση. Αλλά οι ρίζες είναι παλιότερες. Λόγω του εμφυλίου και της φύσης του καθεστώτος που διαμορφώθηκε τα ιδεολογικά, μακροπρόθεσμα μηνύματα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης ψαλιδίστηκαν - περιορίστηκαν στα αναγκαία και επιβαλλόμενα. Οι φιλοναζιστικές, φιλοδικτατορικές δυνάμεις μετά τη συντριβή του Γ' Ράιχ κρύφτηκαν στο μετεμφυλιακό κράτος, αλλά προσπάθησαν να κυριαρχήσουν με τη χούντα. Μετά την προδοσία βούλιαξαν στη γενική απαξίωση χωρίς σημαντικά στηρίγματα και τώρα προσπαθούν να κερδίσουν τον τρίτο γύρο. Για μια ακόμη φορά να νικήσουν τη δημοκρατία. Εκείνοι το ξέρουν. Το καταλαβαίνουν όλοι οι άλλοι;
Η δημοκρατία δεν είναι θεσμός μόνον για τις "καλές" μέρες, με πολλά δανεικά και επιδεικτικές σπατάλες των εχόντων. Είναι και για την αντιμετώπιση των κρίσεων - η δημοκρατία και όχι τα αυταρχικά καθεστώτα. Βεβαίως, αποσταθεροποιείται, καλείται να βρει τους δρόμους για τη στροφή και την ανασύνταξη, με δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, με νομιμότητα. Οι ναζιστές είναι οι ακραίοι φορείς του εκφασισμού, της καλλιέργειας της λατρείας της βίας.
Ο φραγμός που πρέπει να μπει είναι υπόθεση και των δεξιών και των αριστερών και των κεντροαριστερών, των πολιτών πέρα από κομματικές επιλογές. Με την κοινή στάση, αλλά και χωρίς ταλαντεύσεις. Αποφασιστικά εφαρμόζοντας παντού όσα συμφωνούνται. Οι ναζιστές μόνο με τη διαίρεση των συνταγματικών κομμάτων μπορούν να δρουν και να δυναμώνουν.
