Από την πρώτη στιγμή του ανέλαβε τα ηνία του ΚΚΕ ο Δ. Κουτσούμπας δείχνει ότι δεν αποτελεί τομή στην πορεία του πιο ιστορικού πολιτικού κόμματος της χώρας, αλλά συνέχεια. Ασφαλώς ο δρόμος που θα ακολουθήσει το ΚΚΕ είναι υπόθεση δική του και δεν πέφτει λόγος σε τρίτους. Ωστόσο οι ιστορικές στιγμές που διανύει ο τόπος και οι κατακλυσμιαίες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους οφείλουν να προβληματίσουν τις πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν να πρόκειται για κανονική περίοδο.
Η ηγεσία του ΚΚΕ επιμένει να υποβαθμίζει τις κατακλυσμιαίες επιπτώσεις στους εργαζόμενους και συνακόλουθα να υποβαθμίζει την ανάγκη για κοινή δράση των δυνάμεων της εργασίας, πολιτικών και κοινωνικών, προκειμένου να μπει επιτέλους ένας φραγμός. Η ηγεσία του ΚΚΕ επιχειρεί να βαθύνει τη διάσπαση των δυνάμεων της εργασίας εξισώνοντας την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με τη στρατηγική των αστικών δυνάμεων.
Κατά τον Δημήτρη Κουτσούμπα, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία συνιστούν την ίδια "αντιλαϊκή διαχείριση της κρίσης" με "κοινή αφετηρία" τον ευρωμονόδρομο και την εξυπηρέτηση των μονοπωλίων. Βαριές κουβέντες, σαν βόλια, τα λόγια του νέου γραμματέα του ΚΚΕ. Αυτή η κουλτούρα δεν ταιριάζει σε ένα ιστορικό κόμμα, το οποίο υποβαθμίζει την ιστορικότητα της περιόδου που περνά η χώρα για να διαχωρίσει τη στάση του από τη ριζοσπαστική Αριστερά, όχι μόνο σε επίπεδο κυβερνητικής προοπτικής, αλλά και σε επίπεδο κοινής δράσης στα κρίσιμα κοινωνικά μέτωπα. Μόλις, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Σαμαρά εξέφρασε την πρόθεση να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση όχι μόνο του κρίσιμου τομέα της ενέργειας, αλλά ακόμη και των δικτύων της ΔΕΗ, το ΚΚΕ βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή, υποτίθεται, τάσσεται υπέρ της απελευθέρωσης!
Η γραμμή του περίκλειστου κάστρου, την οποία συνεχίζει και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, δεν αντιστοιχεί στις κοινωνικές ανάγκες των δυνάμεων της εργασίας, που αποτελούν την κοινωνική του βάση, ενώ βρίσκεται σε εμφανή αντίφαση με την ιστορική βαρύτητα του κόμματος. Είναι ιστορικός αναχρονισμός να αγνοείς τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των δυνάμεων της εργασίας και να επιμένεις σε μια γραμμή απομονωτισμού αναντίστοιχη με την περίοδο που διανύουμε. Η γραμμή του απομονωτισμού μπορεί να κρατήσει για λίγο το ΚΚΕ "αμόλυντο" και ενδεχομένως να αποδώσει κάποια μικρά κέρδη, ανακόπτοντας την εκλογική του συρρίκνωση. Τις κορυφαίες στιγμές όμως, τα κόμματα κρίνονται από τις τολμηρές τους αποφάσεις και όχι από την τακτική του σκαντζόχοιρου, που δεν ταιριάζει στον ιστορικό τους χαρακτήρα.
