Η δημοσκοπική υποχώρηση της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την περιδίνηση στην οποία έχει περιέλθει το σύστημα εξουσίας ως συνέπεια των σκανδάλων προκαλούν την πολιτική αποσταθεροποίηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και ενεργοποιούν διεργασίες και αναζητήσεις για την επόμενη ημέρα εντός και εκτός Ν.Δ.
Η επιστολή των πέντε βουλευτών της Ν.Δ. αντανακλά την εσωκομματική του αποδυνάμωση και την απώλεια ελέγχου. Δεν ήταν μια συνήθης κίνηση, όπως παλαιότερες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις για επιμέρους θέματα, αμφισβητούσε τον πυρήνα και το θεμέλιο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη που είναι το επιτελικό κράτος. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις των βουλευτών και από το αν και τι συνέχεια θα δώσουν, εκφράζει τη διάχυτη ανησυχία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, όχι μόνο για την προσωπική πολιτική τους επιβίωση, αλλά και αν ο Κ. Μητσοτάκης θα συμπαρασύρει όλο το κόμμα στην αποδρομή του. Γι’ αυτό και με το περιεχόμενο της επιστολής συμφωνούν τα δύο τρίτα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όπως έλεγε έμπειρος κοινοβουλευτικός. Οι βουλευτές, εν ολίγοις, είπαν ότι το προσωποπαγές και συγκεντρωτικό επιτελικό κράτος -το οποίο βέβαια δεν το χρεώνουν στον Άκη Σκέρτσο που είναι το σαμάρι- απέτυχε και ευθύνεται για τα συμπτώματα παρακμής και του ζήτησαν να επιστρέψει σε ένα μοντέλο με μεγαλύτερη αυτονομία των υπουργών και διασύνδεση με τους βουλευτές και την κομματική βάση. Εν ολίγοις, να μοιραστεί την εξουσία μαζί τους. Δύσκολο, αν όχι αδύνατο.
Καθεστώς
Ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε μια συνολική νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και παράλληλα να διαμορφώσει ένα προσωποπαγές καθεστώς, τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, με ορίζοντα περισσότερων τετραετιών. Συγκέντρωσε την κυβερνητική εξουσία στο Μαξίμου παράλληλα με τον απόλυτο έλεγχο της Βουλής και τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης. Προϋπόθεση βέβαια ήταν η συμφωνία των παραγόντων της δεξιάς παράταξης, σε συνδυασμό με την ταύτιση των ισχυρών κύκλων της οικονομικής ολιγαρχίας και η μετατροπή των ΜΜΕ και των δημοσκοπικών εταιρειών σε μέρος του προπαγανδιστικού μηχανισμού του Μεγάρου Μαξίμου. Ο Κ. Μητσοτάκης άσκησε την εξουσία του με έναν συνδυασμό θεσμικών και παρακρατικών μεθόδων που κατέληξε στην παραβίαση του πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Μέρος του σχεδιασμού ήταν η διάλυση και αποδόμηση της αντιπολίτευσης με την εχθρική τους αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ και τον στρατό των πληρωμένων τρολ στο Διαδίκτυο που αποκαλύπτονται τώρα από τη Δικαιοσύνη, για την οποία βέβαια έχουν τεράστιες ευθύνες τα ίδια τα κόμματα.
Η πραγματικότητα εκδικείται
Δεν ήταν μόνο τα τυχαία γεγονότα των Τεμπών, της αποκάλυψης των υποκλοπών και του τεράστιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ που ανέτρεψαν τον σχεδιασμό του Μητσοτάκη να περάσει στην Ιστορία ως μακροβιότερος πρωθυπουργός (και ο Βενιζέλος του 21ου αιώνα) αλλά και η αποτυχία του οικονομικού του μοντέλου. Παρότι η χώρα εισήλθε σταθερά σε περίοδο ανάπτυξης (σωρευτικά περί το 12% από το 2019), το επίπεδο διαβίωσης της πλειονότητας του πληθυσμού υποβαθμίστηκε, ενώ προέκυψαν νέες μορφές φτώχειας λόγω της υπερβολικής αύξησης των τιμών ενέργειας και της στεγαστικής κρίσης. Ο Κ. Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, ώστε μέσω της επιδοματικής πολιτικής να κάνει συλλογικά ρουσφέτια για μεγάλες εκλογικές πελατείες, ενώ ανακάλυψαν νέες μορφές ρουσφετιών με τη διασύνδεση δημόσιου χρήματος με τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά ακόμη και αυτό εξαντλήθηκε, οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αποδοκιμάζει την οικονομική πολιτική, ενώ συνδέει τα σκάνδαλα και την οικονομική υποβάθμιση.
Σε αποδρομή
Ενώ οι αντιδράσεις των βουλευτών του είναι ενδεικτικές της αποδυνάμωσης του Κ. Μητσοτάκη μέσα στο κόμμα του, η κριτική που του ασκούν πλέον ακόμη και συστημικά μέσα ενημέρωσης (παρά τα προσωπικά ραντεβού με τους ισχυρούς ιδιοκτήτες) είναι ενδεικτική της ευρύτερης πολιτικής αποσταθεροποίησης. Μέχρι και πριν από έναν χρόνο η κριτική ήταν περιορισμένη σε περιφερειακά μέσα ενημέρωσης. Όσο για τους βουλευτές, δεν θα σκέπτονταν καν να στραφούν ευθέως κατά του αρχηγού και μόνο από τον φόβο των αντιποίνων. Τώρα διαπραγματεύονται μαζί του. Τα προσυνέδρια της Ν.Δ. εκπέμπουν αίσθηση παρακμής, ενώ το Συνέδριο στις 15-17 Μαΐου θα είναι στημένη φιέστα με τοποθετημένους συνέδρους για να αποθεώνουν τον αρχηγό. Το αν θα πετύχει να δώσει μήνυμα ενότητας και ευρύτερης αποδοχής του Κ. Μητσοτάκη είναι αμφίβολο.
21%-23%
Ακόμη και οι γαλαντόμες με το Μέγαρο Μαξίμου δημοσκοπικές δίνουν στη Ν.Δ. ποσοστό μεταξύ 21%-23%. Αν αφαιρέσει κανείς το περιθώριο στατιστικού λάθους, είναι ακόμη πιο χαμηλά. Με την εμφάνιση των νέων κομμάτων, πιθανότατα μέσα στον Μάιο, θα πέσει ακόμη πιο χαμηλά, ανεξάρτητα από το πώς θα διαμορφωθούν τα ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Συνολική ανάκαμψη από παρόμοια θέση δεν έχει καταγραφεί ιστορικά. Πιο πιθανό, αν και όχι βέβαιο, είναι να ακολουθήσει ανεξέλεγκτη κατάρρευση που θα συμπαρασύρει όχι μόνο τους προερχόμενους από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και το ακραίο Κέντρο, αλλά και την παραδοσιακή Ν.Δ. Μία λύση στο απόλυτο αδιέξοδο που ο Κ. Μητσοτάκης έχει δημιουργήσει είναι να αποχωρήσει ο ίδιος από την ηγεσία του κόμματος πριν ή μετά τις εκλογές ώστε να ανοίξει ο δρόμος της διαδοχής στο εσωτερικό της Ν.Δ. και των συμμαχικών κυβερνήσεων στην πολιτική σκηνή.
Οι δελφίνοι
Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο έχουν αρχίσει και κινούνται οι επίδοξοι διάδοχοι. Ως αντίπαλο δέος του Νίκου Δένδια εμφανίζεται ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Με τις ευλογίες του πρωθυπουργού κινείται δραστήρια, στήνει προσωπικό μηχανισμό στο κόμμα και στον δημοσιογραφικό χώρο και κάνει συμμαχίες με πολιτικούς, οικονομικούς και μιντιακούς παράγοντες. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, έχει προσεγγίσει τον Κωστή Χατζηδάκη όπως και τον Γρηγόρη Δημητριάδη - που διατηρεί ερείσματα μέσα στο κόμμα και θα φανεί στο Συνέδριο. Μία τέτοια εξέλιξη θα επιτρέψει στον Κ. Μητσοτάκη να διατηρήσει επιρροή μετά την αποχώρησή του και κάλυψη από τη Ν.Δ. για τα πεπραγμένα του. Ωστόσο, διεκδίκηση της ηγεσίας από τον Κ. Πιερρακάκη εκτιμάται ότι μπορεί να έχει ως συνέπεια τη διάσπαση της Ν.Δ. Άλλωστε, ο Αντώνης Σαμαράς με την ίδρυση κόμματος αποσκοπεί στη συνολική επανατοποθέτηση της δεξιάς παράταξης μετά τη μητσοτακική μετάλλαξη.
