Μάλλον σε σαφή προειδοποίηση παρά σε χρησμό παραπέμπει η αναφορά της Λάουρα Κοβέσι από το Φόρουμ των Δελφών (23.4.25) σε «πολλές εκκρεμείς υποθέσεις», οι οποίες βρίσκονται υπό διερεύνηση από το Γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Αθήνα. Και δεν χρειάζεται να μασήσει κανείς φύλλα δάφνης για μαντέψει ότι το Μέγαρο Μαξίμου ήλπιζε η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να χρησιμοποιήσει πιο ήπιες και γενικόλογες αναφορές για την κατάσταση στην Ελλάδα. Και να μην καταγγείλει συγκεκριμένα εγκλήματα («κατάχρηση εξουσίας, απάτη, εμπόριο επιρροής»), τα οποία «κανείς δεν μπορεί να την πείσει» ότι «αποτελούν μέρος της περιγραφής της θέσης εργασίας (job description) των πολιτικών εδώ στην Ελλάδα ή κάπου στην Ε.Ε.».
Το Μαξίμου παραμένει υπό καθεστώς πανικού, ενόψει των νέων αποκαλύψεων για το γαλάζιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με αποτέλεσμα οι σπασμωδικές κινήσεις και τα θεσμικά ατοπήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο. Απαξίωση και απειλές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και «κανονικοποίηση» του ρουσφετιού ως αναπόσπαστου μέρους του «ρόλου» του βουλευτή είναι τα σαθρά, λασπώδη, θεμέλια πάνω στα οποία η κυβέρνηση χτίζει κακήν κακώς μια γραμμή οχύρωσης απέναντι στις κρυστάλλινες αιχμές της Κοβέσι. Αλλά κυρίως απέναντι στην κοινωνική κατακραυγή για το οργανωμένο σχέδιο διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων επί Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ντεμέκ ευρωπαϊστές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
Στην πρώτη γραμμή των ανοίκειων επιθέσεων κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η Σοφία Βούλτεψη κατάφερε να ξεπεράσει σε ιλαρότητα ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη. Η βουλεύτρια της Νέας Δημοκρατίας κατηγόρησε τη Λ. Κοβέσι ότι είναι επηρεασμένη από το... καθεστώς Τσαουσέσκου (όπου «τα παιδιά ρουφιάνευαν τους γονείς τους μέσα στο σπίτι τους») καθώς «προέρχεται από μια χώρα η οποία δεν έχει παράδοση στη διάκριση των εξουσιών». Γι’ αυτό και «προσπάθησε να πετύχει ανανέωση εκτός Δικαστικού Συμβουλίου, όπως έγινε στη δική της πατρίδα προχθές, μέσω του εαυτού της» (ΣΚΑΪ, 22.4.26).
Η δήλωση Βούλτεψη -την οποία «άδειασε» κομψά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (23.4.26)- δεν πρέπει να αναγνωστεί μόνο ως μια γραφική απόπειρα αποπροσανατολισμού: όπως ανέλυσε η ΑΥΓΗ την περασμένη Κυριακή (19.4.26), η στοχοποίηση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από την κυβέρνηση, έχει ως ορίζοντα την αποπομπή της Ευρωπαίας εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου από το κλιμάκιο που ερευνά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Καθώς μέσα στον Μάιο θα γίνουν οι κρίσεις του 15μελούς Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου σχετικά με την ανανέωση της θητείας των Ελλήνων εντεταλμένων Ευρωπαίων εισαγγελέων.
Η Λ. Κοβέσι τοποθετήθηκε με σαφήνεια για το ζήτημα από τους Δελφούς ξεκαθαρίζοντας ότι δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα υπάρξει διαφορετική εξέλιξη από την ανανέωση. Παράλληλα, εξέφρασε την εμπιστοσύνη της στη Δικαιοσύνη: «Πιστεύω απόλυτα ότι το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο θα κάνει ό,τι είναι σωστό. Οι δικαστές-μέλη του είναι ανεξάρτητοι και δεν θα ακολουθήσουν αυτόν τον θόρυβο και το τι λένε οι πολιτικοί». Πρόσθεσε πως «δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσουν την ισχύουσα διαδικασία». Και ξεκαθάρισε ότι «οι συνάδελφοί μου εδώ στην Ελλάδα έκαναν εξαιρετική δουλειά».
Θυμίζουμε ότι το Κολέγιο των Ευρωπαίων Εισαγγελέων έχει αποφασίσει ομοφώνως την ανανέωση της θητείας των Ευρωπαίων εισαγγελέων στην Ελλάδα. Ακόμη κι αν ο Άρειος Πάγος διαφωνήσει με την παράταση της απόσπασης των εισαγγελέων (όπως υπονοούν οι «διαρροές» από την πλευρά της κυβέρνησης και ο Άδ. Γεωργιάδης), δεν μπορεί κανείς να τους μετακινήσει από τη θέση τους αν δεν συμφωνήσει η επικεφαλής της ΕΡΡΟ και το Κολέγιο των Επιτρόπων. Αυτό έσπευσε να υπενθυμίσει και η ίδια η Λ. Κοβέσι, παραπέμποντας «όποιον διαφωνεί» με την ανανέωση των θητειών «εξαιρετικών εισαγγελέων» στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, «το οποίο εδρεύει στο Λουξεμβούργο». Διερωτώμενη με νόημα: «Ποιος έχει συμφέρον οι εισαγγελείς που εργάζονται στην υπόθεση Τεμπών και στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠ να μην ανανεωθούν;». Εξού και η ειρωνική «απάντηση» του αμετανόητου Άδ. Γεωργιάδη, επίσης από το Φόρουμ των Δελφών: «Όσο μας επιτρέπει η κυρία Κοβέσι, έχουμε ακόμη Δημοκρατία».
Ο ελεγχόμενος παριστάνει τον διώκτη
Οι κωμικοτραγικές αναφορές των Βούλτεψη και Γεωργιάδη λειτούργησαν ως καύσιμη ύλη για τις ευθείες απειλές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από ένα κατά τεκμήριο πιο «σοβαρό» στέλεχος της Ν.Δ., τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης και νυν βουλευτή -και ελεγχόμενο για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ- Χαράλαμπο Αθανασίου. Με την αδιαμφισβήτητη βαρύτητα που έχουν τα λεγόμενά του, δεδομένου ότι ο Χ. Αθανασίου έχει διατελέσει και πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος (2008-2012), την περασμένη Πέμπτη ξεστόμισε το αδιανόητο (Open), ότι «η Kοβέσι έρχεται στην Ελλάδα για να καταργήσει στην ουσία με έμμεσο ή άμεσο τρόπο το Σύνταγμά μας» (!). Ενώ την Τετάρτη 22.4.26 κατά την τοποθέτησή του στην Ολομέλεια, στη συζήτηση για τις 13 άρσεις ασυλίας (μεταξύ αυτών και της δικής του), ο Χ. Αθανασίου έφτασε στο σημείο να καταλογίσει στους εισαγγελείς που συνέταξαν τη δικογραφία που αφορά τον ίδιο (και τον Τάσο Χατζηβασιλείου) το αδίκημα της κατάχρησης εξουσίας. Και διερωτήθηκε «αν τέτοιοι εισαγγελείς μπορούν να εκπροσωπούν ως εντεταλμένοι Έλληνες, Ευρωπαίοι εισαγγελείς. Διότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι θεσμός σοβαρός και χρήσιμος για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε. και την πάταξη της διαφθοράς και όχι την ενοχοποίηση αθώων». Πρόκειται για ευθείες απειλές από έναν πρώην δικαστικό λειτουργό κατά των Ευρωπαίων εισαγγελέων, οι οποίες δεν περνούν απαρατήρητες ενόψει των εξελίξεων που προαναφέραμε.
Ωδή στο ρουσφέτι
Ενώ η Λ. Κοβέσι επαναλαμβάνει ότι το ακρωνύμιο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει καταστεί συνώνυμο της διαφθοράς, ενώ επισημαίνει ότι πράξεις όπως η κατάχρηση εξουσίας και η απάτη «αποτελούν σαφώς ποινικά αδικήματα», ο Χ. Αθανασίου και οι άλλοι 12 συνάδελφοί του αποπειράθηκαν να μας πείσουν από βήματος Ολομέλειας (22.4.26) ότι τα ρουσφέτια εντάσσονται στο... job description του βουλευτή. Και οι 13 εμπλεκόμενοι, που πλέον θα τεθούν υπό την κρίση της Δικαιοσύνης, εμφάνισαν εαυτούς ως θύματα μιας διαδικασίας που απειλεί να αλλοιώσει τον ρόλο τους βουλευτή, όπως τουλάχιστον τον έχουν οι συγκεκριμένοι στο μυαλό τους. Και έκριναν ότι στις δικογραφίες δεν στοιχειοθετούνται αδικήματα, καθώς όσα περιγράφονται συνιστούν νόμιμες πολιτικές διαμεσολαβήσεις.
Με τα λόγια του Νότη Μηταράκη, «η μεταφορά αιτήματος είναι πολιτική δραστηριότητα» καθώς «πρώτος συνήγορος του πολίτη είναι ο βουλευτής». Ακόμα πιο εύγλωττα το έθεσε ο Δημήτρης Βαρτζόπουλος, ο οποίος παρουσίασε ως «δουλειά» των βουλευτών να βοηθούν τους πολίτες, διότι έτσι «κερδίζουν τον σταυρό». Και εξήγησε ανερυθρίαστα ότι «κατά την πορεία, σταυρός είναι αμοιβή (σ.σ.: του βουλευτή). Είναι δώρο. Άρα ο αιρετός είναι μεροληπτικός και ο πολίτης ο οποίος τον τιμάει με την ψήφο του είναι δωροδότης. [...] Η διαδικασία η οποία οδηγεί σε αυτή τη συναλλαγή λέγεται εκλογές».
Κατά τους 13 βουλευτές και τους συναδέλφους τους στην Κ.Ο. της Ν.Δ. που τους καταχειροκροτούσαν, στα καθήκοντα ενός πολιτικού περιλαμβάνονται και τα αιτήματα για παράνομες ή παράτυπες «μεσολαβήσεις» προκειμένου να αποκομίσει οφέλη η κομματική τους «πελατεία» (άραγε με ποιο αντάλλαγμα, πέρα από το «δώρο» του σταυρού;).
«Έκανα αυτό που οφείλει να κάνει ένας βουλευτής, να ακούει τον πολίτη και να διαβιβάζει το αίτημά του όταν αυτό είναι νόμιμο και δίκαιο» εξήγησε με τον δικό της τρόπο η βουλεύτρια Τρικάλων Κατερίνα Παπακώστα, η οποία καταψήφισε όλα τα αιτήματα για τις άρσεις ασυλίας εκτός από το δικό της. Έτσι μάλλον «μεταφράζει» όσα ανατριχιαστικά ακούγονται στις νόμιμες επισυνδέσεις, όπου οι γαλάζιοι πιέζουν για «εξυπηρετήσεις» ημετέρων. Η δημόσια υπεράσπιση των ρουσφετιών (τα οποία κατά τον Άδ. Γεωργιάδη «δεν είναι κατ’ ανάγκη παράνομα») και η παρουσίαση των ελεγχόμενων ως θυμάτων πιστοποιούν τον πανικό για τον οποίο κάναμε λόγο. Αλλά κυρίως εκτρέπει τη συζήτηση από την ουσία του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ: Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε «οργανωμένη σύμπραξη κομματικών στελεχών» για τη λήψη παράνομων ενισχύσεων από τρίτους ωφελούμενους παραγωγούς και «ιδίως για τη λεηλασία του Εθνικού Αποθέματος». Αναφέρεται επίσης σε εξωσυστημικές και χειρόγραφες εγκρίσεις πληρωμών με παράκαμψη του Πληροφοριακού Συστήματος (τα γνωστά «χεράτα») και σε προσπάθεια συγκάλυψης και αλλοίωσης του αποτελέσματος επιτόπιων ελέγχων. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάποια μεμονωμένα ρουσφέτια που φέρνουν στον νου τον συμπαθή -αν τον συγκρίνουμε με τους σημερινούς νοσταλγούς του- Μαυρογιαλούρο της ταινίας «Υπάρχει και φιλότιμο». Αλλά για μια μεθοδευμένη, άνωθεν οργανωμένη και κεντρικά καθοδηγούμενη λεηλασία ευρωπαϊκών κονδυλίων. Μια υπόθεση κακουργηματικής απάτης και απιστίας σε βάρος του Δημοσίου. Και για να συντελεστεί αυτή, μάλλον το φιλότιμο εκλείπει.
Ένα όνομα αδειανό, χωρίς το οποίο θα ήταν ο «κανένας»
Με αφορμή την άρση ασυλίας 13 γαλάζιων βουλευτών, η Ευρωπαία γενική εισαγγελέας δήλωσε ικανοποιημένη και διευκρίνισε -το αυτονόητο- ότι η διαδικασία αυτή δεν προδικάζει ενοχή. «Δεν σημαίνει ότι είναι ένοχοι. Είναι ένα βήμα υποχρεωτικό για μας ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την έρευνα», είπε. Και τόνισε ότι χωρίς την άρση ασυλίας «δεν μπορούμε να εξετάσουμε πολιτικά πρόσωπα ούτε να συλλέξουμε στοιχεία».
Κι όμως, αυτή η εξέλιξη ερμηνεύτηκε ως «στοχοποίηση» από έναν εκ των εμπλεκομένων ο οποίος ελέγχεται (όπως και η Κ. Παπακώστα) για κακουργηματικού χαρακτήρα αδίκημα: τον Κώστα Αχ. Καραμανλή, ο οποίος ευθέως απέδωσε την έρευνα σε βάρος του στο «επώνυμο» που φέρει, για να εισπράξει (ξανά) το θερμό χειροκρότημα των βουλευτών της Ν.Δ. Με απλά λόγια, τον κυνηγούν γιατί είναι «Καραμανλής»! Πράγματι, αυτό «είναι» ο συγκεκριμένος πολιτικός. Δεν έχει να επιδείξει καμία άλλη ιδιότητα ή κάποια προσφορά στα κοινά πέρα από το όνομα που «κληρονόμησε», χάρη στο οποίο έγινε βουλευτής και υπουργός. Ο Κώστας Καραμανλής είναι ένα σκέτο όνομα, δίχως περιεχόμενο. Και χωρίς αυτό το όνομα δεν θα ήταν τίποτα, όπως περίπου σχολίασε οργισμένος ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών Παύλος Ασλανίδης (23.4.26).
Δεν ξέρουμε αν είναι το «βαρύ επώνυμο» ή η αλαζονεία της νεομητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας που επιτρέπει στον Κ. Καραμανλή να διατυπώνει ακόμα και σήμερα, 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, το ανήκουστο: «Βρίσκομαι εδώ γιατί οι συμπατριώτες μου με τίμησαν με την ψήφο τους. Προέρχομαι από μια σχολή πολιτικής σκέψης που προτάσσει το καθήκον προς την πατρίδα. Δεν εισήλθα στην πολιτική για ίδιον όφελος» (sic). Είπαμε, φιλότιμο δεν υπάρχει. Απουσιάζει όμως και η στοιχειώδης ενσυναίσθηση...
