Σχοινοβατεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προσπαθώντας να ισορροπήσει στη χαοτική και επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργεί ο Τραμπ και η άκρως εγκληματική πρακτική του Νετανιάχου. Προσπαθεί να ισορροπήσει, είναι η αλήθεια, σε μια στιγμή γρήγορων μετακινήσεων με απρόβλεπτες συνέπειες.
Την ίδια ώρα, όμως, ηγέτες της Μεσογείου και της Ε.Ε., όπως ο Ισπανός Σάντσεθ και η Ιταλίδα Τζόρτζια Μελόνι, έχουν χαράξει γραμμή· έχουν πάρει τις αποστάσεις τους από Τραμπ και Νετανιάχου. Όχι μόνο ο σοσιαλιστής Σάντσεθ αλλά και ακραία δεξιά Μελόνι. Και είναι αυτά τα παραδείγματα που δείχνουν πώς αρχηγοί κρατών, ανεξαρτήτως της αφετηρίας του καθενός (ιδεολογίας, πολιτικών απόψεων κ.λπ.), διαχειρίζονται το συμφέρον των χωρών τους.
Οι συνθήκες δεν είναι τόσο διαφορετικές από αυτές που καλείται να διαχειριστεί ο Κ. Μητσοτάκης. Μιλάμε για χώρες ευρωπαϊκές, για χώρες μεσογειακές, που έχουν σχέση όλες (όπως και η Ελλάδα) με τον αραβικό κόσμο, με την Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Μιλάμε για χώρες που έχουν κάθε λόγο να στηρίζουν και να στηρίζονται στο Διεθνές Δίκαιο. Για χώρες που ωφελούνται από τη σταθερότητα, από τις γενικές αρχές που συμφωνήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι χώρες του μεγέθους της Ισπανίας ή της Ιταλίας θα είχαν λόγους να είναι τυχοδιωκτικές, αναζητώντας ευκαιρίες μέσα στο χάος που προκαλεί ο Τραμπ. Και όμως, βλέπουν το όφελός τους στην αντίθεση κατεύθυνση.
Τι κάνει την ίδια ώρα ο Κ. Μητσοτάκης; Αναζητά λύσεις στο πλευρό του Νετανιάχου· υιοθετεί δηλαδή εμμέσως την αρχή «ειρήνη δια της ισχύος». Μα, αυτό ακριβώς μπορεί να το ισχυριστεί και ο Ερντογάν. Το επιχείρημα (το γράφουμε συνεχώς): «Το Ισραήλ είναι ο εχθρός του εχθρού μου, δηλαδή της Τουρκίας», είναι απλοϊκό, είναι προπαγανδιστικό και καθόλου ρεαλιστικό. Κανένα Ισραήλ δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Ποτέ, σε οποιαδήποτε εκδοχή, η αντιπαράθεση Ισραήλ-Τουρκίας δεν θα ωφελήσει τη χώρα μας. Αντιθέτως, υπάρχει κίνδυνος να εμπλακούμε σε περιφερειακές συρράξεις, από τις οποίες έχουμε μόνο να χάσουμε.
Άγκυρα: Στο ίδιο τσουβάλι Ισραήλ και Ελλάδα
Το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα προχωρά σε φραστικές απειλές κατά της Ελλάδας, σε συνδυασμό με αυτές κατά του Ισραήλ. Το νέο στοιχείο της τουρκικής τακτικής είναι ότι εμπλέκει την Ελλάδα και την Κύπρο με το Ισραήλ· τους βάζει στο ίδιο τσουβάλι, παρουσιάζοντας πλέον τις τρεις χώρες (και όχι μόνο το Ισραήλ) ως μια ενιαία απειλή κατά της Τουρκίας. Το επιχείρημά της (το τσουβάλιασμα) στηρίζεται στην πολιτική Μητσοτάκη που ενσωματώνει την Ελλάδα στον στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αδυνατώντας να κάνει διακριτή τη θέση της στον ασταθή κόσμο.
Η Άγκυρα θυμίζει τις σταθερές της. Αντιπαλότητα και διεκδικήσεις και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρωτίστως σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Τονίζοντας και πάλι ότι έχει δικαίωμα στον πλούτο της θάλασσας. Δείχνει και με αυτό τον τρόπο μία ακόμα σταθερά: Το δικαίωμά της να έχει σχέσεις και με τη Δύση (Ευρώπη-Αμερική αλλά και με τον αραβικό κόσμο, όπως και με τις ανερχόμενες δυνάμεις του πλανήτη (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κ.λπ.)
Υπό άλλες συνθήκες (μιας σχετικής ομαλότητας π.χ.) θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι καλώς η Ελλάδα αναπτύσσει σχέσεις με το Ισραήλ, ενισχύοντας και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Μόνο που Αμερική και Ισραήλ αναποδογυρίζουν όλο το τραπέζι. Δεν αφήνουν καμία σταθερά. Το βλέπουν λοιπόν αυτό και ο Σάντσεθ από το Γιβραλτάρ, η Μελόνι, όπως και η Τουρκία. Ο μόνος που δείχνει να μην το βλέπει είναι ο Κ. Μητσοτάκης.
Πριν το Ορμούζ είναι η Κάσος
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ένας από τους 40 αρχηγούς κρατών που πήραν μέρος στη Διάσκεψη για το Στενό του Ορμούζ, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία Μακρόν και Στάρμερ στο Παρίσι.
Η διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στο Στενό είναι ένα ζήτημα για το οποίο η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να δηλώνει παρούσα. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή η ελληνική κυβέρνηση να μας πει τι ακριβώς γίνεται με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας μεταξύ Κάσου και Κύπρου. Εδώ, στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Τουρκία εμποδίζει τα πλοία να ποντίσουν ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης της Ελλάδας με την Κύπρο. Να μας πει αν θα θέσει επιτέλους το ζήτημα στην Ευρώπη, ώστε να ληφθούν πρακτικά μέτρα που θα φέρουν ένα αποτέλεσμα. Δηλαδή, όχι απλώς να θέσει το πρόβλημα ως τέτοιο, αλλά να ζητήσει και μέτρα για να υπάρξει πρακτικό αποτέλεσμα.
Η Τουρκία παρανόμως εμποδίζει μία πράξη -την πόντιση καλωδίου- η οποία διασφαλίζεται παντοιοτρόπως από το Διεθνές Δίκαιο. Εδώ και καιρό η κυβέρνηση κάνει την πάπια ότι δεν υπάρχει θέμα. Ο κ. Γεραπετρίτης έχει δηλώσει ότι οι προεργασίες έχουν ολοκληρωθεί και μετά ότι το έργο θα ολοκληρωθεί όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Οι Κύπριοι, βεβαίως, δεν συμφωνούν. Δηλώνουν επισήμως και δημοσίως ότι είναι ευθύνη της Αθήνας που δεν προχωρά το έργο της διασύνδεσης, γιατί η Αθήνα δεν μπορεί να ξεπεράσει τα εμπόδια που βάζει η Άγκυρα.
Την ώρα που είναι ανοικτά τόσα θέματα, λόγω της γενικής κατάστασης στη Μέση Ανατολή, την ώρα που ο κ. Μητσοτάκης είναι κοντά στον κ. Νετανιάχου, την ώρα που η Ευρώπη συζητά και αναζητά τη στρατηγική της αυτονομία, τι τον εμποδίζει να μιλήσει για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στην Ανατολική Μεσόγειο;
