«Όσοι χρόνια κολυμπάτε
αμέριμνα μέσα στα μάτια μου
κάποτε θα βάλω τα κλάματα
και θα σας πνίξω»
Γιάννης Βαρβέρης
Αντιγράφω από άρθρο του Γιώργου Παπασωτηρίου που δημοσιεύτηκε (31/1/2026) στο πάντοτε ευαίσθητο στους κραδασμούς της οδύνης Arti News: «Πάνω από 200 είναι οι νεκροί σε ορυχείο κολτανίου που κατέρρευσε στην περιοχή Rubaya του Ανατολικού Κονγκό. Δεν είναι η πρώτη φορά. Τον περασμένο Νοέμβριο 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο ορυχείο χαλκού και κοβαλτίου στην επαρχία Lualaba. Τον Ιούνιο του 2025 μια άλλη κατολίσθηση στην περιοχή Bibatama (επίσης κοντά στη Rubaya) είχε οδηγήσει στο θάνατο 300 εργάτες. Στα ορυχεία αυτά δουλεύουν άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά με μεροκάματα πείνας». Να σημειώσουμε -χωρίς άλλες λεπτομέρειες- ότι το κολτάνιο είναι απαραίτητο για την παραγωγή κινητών τηλεφώνων και υπολογιστών. Τα ορυχεία λοιπόν ελέγχονται από μεγάλες πολυεθνικές, όπως Bayer, Nokia, Samsung, LG κ.ά., που χρηματοδοτούν ένοπλες συμμορίες για να ελέγχουν την κατάσταση. Να σημειώσουμε επίσης ότι τα ορυχεία κολτανίου είναι ένα από τα αντώνυμα της κόλασης όπου προτιμώνται τα μικρά παιδιά λόγω του ότι είναι μικρόσωμα. Αντιλαμβάνεσθε... Οι εταιρείες, φυσικά, διαδίδουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν την «εποχή στην κόλαση» για τα παιδάκια και ότι η περιοχή ελέγχεται από τους αντάρτες. «Υπάρχει αίμα σ’ αυτή τη συσκευή» θα πει ο Mark-Olivier Herman κρατώντας ένα κινητό τηλέφωνο.
Είναι το αίμα της ανωνυμίας που τρέχει ασταμάτητα (κυριολεκτικά), ποτάμια ολόκληρα από την κόλαση για να αρδεύσει τον παράδεισο της κοινωνίας της πληροφορίας που δεν περιέχει καμιά πληροφορία για τις αλλεπάλληλες εκατόμβες των ανθρώπινων πλασμάτων που πνίγονται μέσα στις διαφημίσεις των νέων μοντέλων κινητής τηλεφωνίας. Είναι το αίμα της ανωνυμίας που αρδεύει τον παράδεισο του δυτικού πολιτισμού, του Διαφωτισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενός τρόπου ζωής που πρέπει (γιατί άραγε;) να παραμείνει αμόλυντος μέσα στην κτηνωδία της καθαρής του συνείδησης, μέσα στην κτηνωδία της άμωμης άγνοιάς του για το αίμα που φωτίζει άπλετα τις οθόνες των έξυπνων μηχανών του.
Κατά δεκάδες χιλιάδες χάνονται τα ανθρώπινα πλάσματα σ’ ένα απέραντο Άουσβιτς όπου η εργασία «απελευθερώνει» από τη ζωή και άλλες δεκάδες χιλιάδες χάνονται επίσης όταν προσπαθούν να δραπετεύσουν μάταια από την κόλαση, αφού πάντοτε ισχύει η φρίκη που περιγράφει ο Δάντης στη «Θεία Κωμωδία»: «Αφήστε κάθε ελπίδα εσείς που μπαίνετε». Και το πιο φοβερό απ’ όλα; Όλος αυτός ο θάνατος εξαχνώνεται θαμμένος μέσα στον ομαδικό θάνατο της ανωνυμίας που συνθλίβει όλα τα πρόσωπα, όλο τον Λόγο: «Κατέχουμε μόνο τα ονόματα» είχε πει πολύ σωστά ο Ουμπέρτο Έκο και είχε δίκιο. Ξέρουμε όσα έχουμε ονοματίσει. Γι’ αυτό στον φασισμό των στρατοπέδων εργασίας υπάρχουν μόνο αριθμοί. Γι’ αυτό οι νεκροί της αποικιοκρατίας του ιμπεριαλισμού, οι νεκροί κάθε σφαγής δεν έχουν όνομα. Γιατί χωρίς όνομα δεν είναι άγνωστοι, είναι ανύπαρκτοι. Αριθμοί χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Αριθμοί κάποιου ανοϊκού αναρίθμητου, που το φροντίζουν με ιδιαίτερη επιμέλεια όλοι οι σφαγείς είτε κρατούν όπλο, είτε κρατούν πληκτρολόγιο, είτε φορούν στολή είτε φορούν αμφίκοπους λαιμοδέτες.
Διακόσιοι νεκροί, 50 νεκροί, 300 νεκροί, 10.000 πνιγμένοι στη Μεσόγειο, 15 κατακρεουργημένοι στη Χίο, 600 πνιγμένοι στην Πύλο. Οι διακινητές, λέει, παίρνουν 4.000-5.000 το κεφάλι και εξαφανίζονται. Το κεφάλι. Ποιο κεφάλι; Δεν υπάρχει άνθρωπος. Υπάρχει το «κεφάλι», το «κομμάτι», το «res» του Ρωμαϊκού Δικαίου, ο «homo sacer», το γυμνό τίποτα που λάμπει όπως κρέμεται από τις λέξεις κι από τα δόντια του κάθε κανίβαλου. «Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου» γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης, και είναι αυτή η φοβερή αγωνία να μάθεις το όνομα της απουσίας, δηλαδή το νόημά της, το γιατί δεν είναι ο άνθρωπος εδώ, ένας τιτάνιος αγώνας για να βγούμε από την κόλαση που κάποια στιγμή θα μας πνίξει. Όλους ανεξαιρέτως.
Ας ονομάσουμε την αγάπη όπως ο καρδινάλιος Ματέο Ζούπι. Τον Αύγουστο του 2025, σε μια συγκλονιστική λειτουργία που κράτησε επτά ώρες, διάβασε τα 12.211 ονόματα των σφαγμένων παιδιών της Παλαιστίνης.
Αν αυτό δεν είναι επαναστατημένη αγάπη, τότε τι είναι;
