Η ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου χρειάζεται καθαρή στρατηγική, συνεργασίες με περιεχόμενο και πολιτικές που απαντούν στις ανισότητες, τονίζει ο βουλευτής Ροδόπης της Νέας Αριστεράς, Οζγκιούρ Φερχάτ στην «Αυγή της Κυριακής». Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η αποδιοργάνωση του ΕΣΥ είναι δύο βασικοί παράμετροι που εξηγούν γιατί η κοινωνία ζητά πολιτική αλλαγή. Πιστεύει επίσης ότι απαιτείται σκληρή δουλειά ώστε να υπάρξουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και εξελίξεις που θα ικανοποιήσουν την «απαίτηση της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή έτσι ώστε η χώρα να αποκτήσει εκ νέου μια δημοκρατική διακυβέρνηση».
Ο πολυκερματισμός της Αριστεράς δίνει το περιθώριο στη Ν.Δ. να διεκδικεί και τρίτη θητεία. Πιστεύετε ότι υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων;
Ο πολυκερματισμός της Αριστεράς, πράγματι δημιουργεί ένα ευνοϊκό πεδίο για τη Νέα Δημοκρατία. Επειδή όμως, το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό, οι προοδευτικές δυνάμεις καλούνται να αναγνωρίσουν τις κοινές τους προτεραιότητες. Στη χώρα υπάρχουν αναγκαίες προϋποθέσεις για μια ουσιαστική συνεργασία:
* Η κοινωνική κόπωση από τις πολιτικές ανισότητας και την ακρίβεια, που πλήττουν διαχρονικά τα χαμηλά και μεσαία στρώματα.
* Η ανάγκη υπεράσπισης των θεσμών, της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους.
* Η σαφής απαίτηση της κοινωνίας για πολιτική σταθερότητα με κοινωνικό πρόσημο.
Αυτό που λείπει δεν είναι οι προϋποθέσεις, είναι η πολιτική βούληση. Πρέπει να ξεπεραστούν παλιές καχυποψίες και μικροκομματικές στρατηγικές. Οι προοδευτικές δυνάμεις να μιλήσουν με ειλικρίνεια για τα σημεία σύγκλισης και να δεσμευτούν σε ένα προγραμματικό πλαίσιο που να δίνει λύσεις στη βάση συγκεκριμένου και εφαρμόσιμου σχεδίου για την εργασία, το κοινωνικό κράτος, τη δημοκρατική λογοδοσία, την προστασία του περιβάλλοντος και τη μείωση των ανισοτήτων.
Η κοινωνία ζητά ένα αξιόπιστο δημοκρατικό αντίβαρο, μια εναλλακτική που αφορά στην καθημερινότητα, στους μισθούς, στην υγεία, στο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Αν οι προοδευτικές δυνάμεις ανταποκριθούν σε αυτό, τότε ναι, υπάρχουν και οι προϋποθέσεις και η ιστορική αναγκαιότητα για μια ουσιαστική συνεργασία. Επομένως, με πολιτικό θάρρος και προγραμματική σοβαρότητα υπάρχουν οι προϋποθέσεις· το ζητούμενο είναι να αξιοποιηθούν.
Δεν σέβονται τον αγρότη
Ο αγροτικός κόσμος μοιάζει με καζάνι που βράζει. Από τη μία η αγρότισσα με τη Φεράρι και οι Φραπέδες από την άλλη, η οικονομική εξόντωση των αγροτών που περιμένουν ακόμα τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το πλήγμα αξιοπιστίας για την κυβέρνηση είναι τεράστιο και οι αγρότες κατεβαίνουν σε κινητοποιήσεις… Πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος;
Ο αγροτικός κόσμος βρίσκεται σε οριακό σημείο. Δεν είναι μόνο οι εικόνες που προσβάλλουν το κοινό αίσθημα, αλλά και η πραγματική οικονομική ασφυξία χιλιάδων αγροτών, που παραμένουν απλήρωτοι από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αντιμετωπίζουν αυξανόμενο κόστος παραγωγής και βλέπουν τις καλλιέργειές τους να απαξιώνονται.
Το πλήγμα στην αξιοπιστία της κυβέρνησης δεν είναι επικοινωνιακό, είναι ουσιαστικό. Όταν ο αγρότης βλέπει ότι οι υποσχέσεις καθυστερούν, ότι οι μικροί και μεσαίοι παραγωγοί πιέζονται μέχρι εξόντωσης, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι εκμεταλλεύονται το σύστημα, νιώθει, δικαίως, ότι το κράτος δεν τον σέβεται.
Για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη χρειάζεται απόλυτη διαφάνεια στον τρόπο που δίνονται οι επιδοτήσεις. Δικαιοσύνη και ίση μεταχείριση. Προτεραιότητα στους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς, που κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο. Πρακτική στήριξη με εξόφληση των οφειλόμενων ενισχύσεων, μείωση του κόστους παραγωγής, πρόσβαση σε εργαλεία και τεχνολογία και ουσιαστική αναθεώρηση του παραγωγικού μοντέλου.
Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν σεβασμό, προβλεψιμότητα και ένα κράτος που λειτουργεί. Από τη στιγμή που η Πολιτεία δείχνει ότι δεν μπορεί να παράξει δικαιοσύνη και σταθερότητα, οι κινητοποιήσεις θα είναι μόνο η αρχή. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ξεκινά με την αλήθεια, τη διαφάνεια και την ευθύνη απέναντι σε αυτούς που πραγματικά μοχθούν.
Κρίση δημόσιας υγείας
Παρόλο που το ΕΣΥ παραπαίει, ο υπουργός Υγείας δεν χάνει ευκαιρία να πανηγυρίζει για «ψηφιακό μετασχηματισμό» και ρομποτικά χειρουργεία. Τελικά, η υγεία από δημόσιο αγαθό θα αφορά λίγους και εκλεκτούς που έχουν χρήματα;
Η κατάσταση στο ΕΣΥ δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς. Όταν η Eurostat καταγράφει ότι ένας στους πέντε πολίτες δεν έχει πρόσβαση ούτε στην απαραίτητη περίθαλψη, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο, αλλά για μια βαθιά κρίση δημόσιας υγείας. Την ώρα που ο υπουργός Υγείας επιλέγει να προβάλει ψηφιακούς μετασχηματισμούς και ρομποτικά χειρουργεία, η πραγματικότητα στα νοσοκομεία της χώρας είναι ελλείψεις προσωπικού, κλειστά τμήματα, εξαντλημένοι επαγγελματίες και ασθενείς που περιμένουν μήνες για ραντεβού.
Η τεχνολογία είναι καλοδεχούμενη, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι για την υποχώρηση του δημόσιου συστήματος υγείας. Αν δεν ενισχυθούν οι δομές, αν δεν στηριχθεί το υγειονομικό προσωπικό, αν δεν υπάρξει πρόσβαση για όλους, ανεξάρτητα από εισόδημα, περιοχή ή ασφαλιστική κάλυψη, τότε η υγεία μετατρέπεται από δημόσιο αγαθό σε προνόμιο λίγων.
Η απάντηση είναι ένα ισχυρό, καθολικό, δημόσιο ΕΣΥ που δεν αφήνει κανέναν πίσω.
Με προσλήψεις προσωπικού, ουσιαστική χρηματοδότηση, ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας φροντίδας και αξιοπρεπείς συνθήκες για τους ανθρώπους που το στηρίζουν. Μόνο έτσι η τεχνολογία θα γίνει εργαλείο προόδου και όχι βιτρίνα που καλύπτει τις ανισότητες.
Η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα. Και το κράτος έχει υποχρέωση να το διασφαλίσει για όλους, όχι μόνο για όσους μπορούν να το πληρώσουν.
«Ιθάκη»: Ανοίγει το ζήτημα της ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου
Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα έχει δημιουργήσει πληθώρα συζητήσεων. Το διαβάσατε; Πιστεύετε ότι σηματοδοτεί εξελίξεις στον προοδευτικό χώρο;
Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, το πήρα από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας και θεωρώ ότι αποτελεί μια σημαντική συμβολή στον δημόσιο διάλογο. Όχι μόνο γιατί αποτυπώνει κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, αλλά και γιατί επιχειρεί μια συνολική αποτίμηση των επιλογών, των επιτυχιών και των λαθών σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν περιορίζεται σε μια προσωπική αφήγηση. Θέτει ζητήματα στρατηγικής, ιδεολογικής κατεύθυνσης και πολιτικής ταυτότητας, τα οποία αφορούν ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με επιμέρους εκτιμήσεις του, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει ότι καλεί σε μια συζήτηση πιο ώριμη, πιο αυτοκριτική και περισσότερο στραμμένη στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Το αν το βιβλίο σηματοδοτεί εξελίξεις, θα το δείξει ο χρόνος. Προσωπικά, πιστεύω ότι πρέπει επιτακτικά να γίνει αυτό και οφείλουμε να εργαστούμε σκληρά έτσι ώστε να πυροδοτηθούν εξελίξεις με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε συνάρτηση και με την απαίτηση της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή, έτσι ώστε η χώρα να αποκτήσει εκ νέου μια δημοκρατική διακυβέρνηση.
Είναι όμως σαφές ότι ανοίγει το ζήτημα της ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου, ενός χώρου που σήμερα χρειάζεται καθαρή στρατηγική, συνεργασίες με περιεχόμενο και πολιτικές που απαντούν στις ανισότητες, την ανασφάλεια και τη δημοκρατική υποχώρηση.
Και αν κάτι λείπει από την προοδευτική παράταξη είναι η ικανότητα να μετατρέψει την εμπειρία του παρελθόντος σε συνεκτικό σχέδιο για το μέλλον. Σε αυτό, το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για έναν πιο ουσιαστικό διάλογο.
Άλλωστε όσον αφορά στον συγγραφέα, έχει την απαραίτητη εμπειρία, γνώση και πολιτική οξυδέρκεια έτσι ώστε με όρους ειλικρίνειας, αντικειμενικότητας, αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης να συμβάλλει με τον μέγιστο δυνατό τρόπο προς την προοδευτική κατεύθυνση και να καθορίσει τις εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.
