Την «Εβδομάδα Αντικομμουνισμού» στην Αμερική εγκαινίασε ο Ντόναλντ Τραμπ, σε μια αναβίωση εμπνευσμένη από την εποχή του μακαρθισμού, δείχνοντας τα «δόντια» της λευκής αρσενικής φυλής των νεοακροδεξιών του στους σοσιαλιστές, στους δημοκράτες, στους αριστερούς και στους μετανάστες που αναθάρρησαν με τη νίκη Μαμντάνι.
Ο Τραμπ ανασύρει την αντικομμουνιστική υστερία πατώντας σε συνταγές δοκιμασμένες, αφού μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του αμερικανικού πολιτικού συστήματος είναι ότι με την κομμουνιστοφαγία τόσων δεκαετιών έχει εξαφανίσει τα αριστερά κόμματα και έχει διαβρώσει τα συνδικάτα, εμπεδώνοντας μια ανεστραμμένη εκδοχή πολιτικής ελευθερίας. Ταυτόχρονα, η κοινωνία χρησιμεύει στον ασύδοτο νεοφιλελευθερισμό μόνο ως μια κατ’ ανάγκη συνθήκη. Θεωρείται βάρος.
Ένα βάρος πολυέξοδο και περιττό. Ο καπιταλισμός ειδικά την εποχή της AΙ θεωρεί ότι δεν χρειάζεται την κοινωνία, γι’ αυτό κάνει γι’ αυτήν τα ελάχιστα. Για παράδειγμα, καταργεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τη δημόσια Παιδεία, την ασφάλιση, ενώ τα δημόσια αγαθά παύουν και ως έννοια να υπάρχουν. Ο ασύδοτος νεοφιλελευθερισμός χρειάζεται μόνο καταναλωτές και ψηφοφόρους, όχι κοινωνικό σώμα, θεσμούς και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ούτε καν κόμματα. Οι συνεκτικοί κοινωνικοί δεσμοί εκλαμβάνονται ως απειλή, ενώ οι άνθρωποι ως μονάδες είναι ευάλωτοι και πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμοι.
Δεν χρειάζεται καν κάποιο εμπνευσμένο ιδεώδες αέναης ανάπτυξης (αφού ξέρουν ότι δεν τους αφορά), αρκεί μια αόριστη επίκληση ελευθερίας, ένα ακόμα πιο αόριστο αλλά συναισθηματικά φορτισμένο ιδεώδες ανωτερότητας έναντι των πληθυσμιακών ομάδων που θεωρούνται «ξένες, εχθρικές, μισητές». Τόσο απλά, τόσο παραδοσιακά, τόσο ακροδεξιά, όσο γνώρισε ο κόσμος στα χρόνια των μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων, δικτατοριών που επέβαλε το αφήγημα του αμερικανικού επεκτατισμού.
Και ο Άδωνης Γεωργιάδης χειροκροτεί. Ο καλύτερος εγχώριος μαθητής του τραμπισμού χειροκροτεί διαδικτυακά και προωθεί, ως άξιος γνώστης της τέχνης της πώλησης, την αναβίωση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, σε έναν ακήρυχτο αλλά προφανώς ιδεολογικό πόλεμο. Χρειάζεται εσπευσμένα τη νίκη κατά κράτος. Το προφανές του γκεμπελισμού σε συνδυασμό με τη δήλωσή του υπέρ της νόμιμης οπλοκατοχής αποτελεί μια σαφέστατη απειλή κατά των πολιτικών αντιπάλων της Ν.Δ., κάτι που ξεφεύγει από τα κοινοβουλευτικά όρια μιας έστω έντονης, αλλά πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ο υπουργός Υγείας αντιγράφει πιστά τον Τραμπ, οικοδομώντας το πολιτικό προφίλ του ως «δυναμικός» δεξιός και μιλώντας στους ακροδεξιούς ψηφοφόρους στη γλώσσα που ακούνε. Γι’ αυτό βιάστηκε να βάλει στη θέση του κάθε νυν «εχθρό», ακόμα και αν είναι πρώην αγαπημένος φίλος του, όπως ο Αντώνης Σαμαράς.
Το πυροτέχνημα της νόμιμης οπλοκατοχής διχάζει, αλλά ταυτόχρονα ενσταλάζει το μίσος σε μια κοινωνία που φτωχαίνει με ραγδαίους ρυθμούς και όλα της φταίνε. Η δήλωση αυτή, πριν καν κοπάσει ο θρήνος για το μακελειό στην Κρήτη, προωθεί την αυτοδικία με κάθε κόστος. Ταυτόχρονα υποστηρίζει δημόσια τους οπλισμένους «μάγκες», ακολουθώντας την πάγια τακτική των δεξιών πολιτικών στο νησί που για χρόνια κάνουν τα στραβά μάτια για να έχουν καλές σχέσεις με τους «κουμπουροφόρους». Πώς να τον αδειάσει, λοιπόν, ο Μητσοτάκης; Άρα ο Γεωργιάδης και τα όπλα νομιμοποιεί και τους στόχους δείχνει και απενοχοποιεί ιδεολογικά τους επίδοξους εγκληματίες. Και όλα αυτά από τον θώκο του υπουργού Υγείας! Μαύρο χιούμορ. Μεταφορικά και πραγματικά.
Την ίδια ώρα που το μανιφέστο του τραμπισμού εισάγεται λέξη προς λέξη στη χώρα, ο Μητσοτάκης την εκχωρεί ακόμα περισσότερο στους Αμερικανούς, δένοντας τη με νέες συμφωνίες, χαρίζοντας προνόμια εκμετάλλευσης και παραχωρώντας εκδουλεύσεις για τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ.
Μέρες που είναι, ας κοιτάξουμε ξανά τις πύλες του Πολυτεχνείου… «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ» έγραφαν, εκφράζοντας τον αντιαμερικανισμό της ελληνικής κοινωνίας ως μια σύμφυτη αντίδραση στη Χούντα. Μέρες δικής μας ιστορικής μνήμης είναι αυτές, όταν ο λαϊκός παράγοντας έβαλε φραγμό και όρισε από την αρχή τα πολιτικά πράγματα στη Μεταπολίτευση, που τόσο αδημονούν να «θάψουν» οι αρνητές του Πολυτεχνείου.
Και το βέβαιο είναι ότι, παρά τα υπουργικά πόστα τους, εξίμισι χρόνια τώρα που διοικούν αγκαλιά με τους νεοφιλελεύθερους μεταρρυθμιστές και τους εκσυγχρονιστές, τους εκ του ΠΑΣΟΚ εκπορευόμενους, που τους «καθαγιάζουν», καθόλου δεν άλλαξε η αντικομμουνιστική, μετεμφυλιακή μαύρη ψυχή τους.
