Το οκτάωρο έγινε και θεσμικά ένα μακρινό όνειρο για τις επόμενες γενιές. Οι πολύχρονοι και αιματοβαμμένοι εργατικοί αγώνες για την καθιέρωσή του διαγράφηκαν για πάντα με ένα νομοσχέδιο της Ν.Δ. μια φθινοπωρινή μέρα.
Το 13ωρο είναι ακόμα μία υποχώρηση από τα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι άνθρωποι της δουλειάς και ο νεοφιλελευθερισμός τα καταργεί ένα προς ένα, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αναδεικνύεται σε πρωτοπόρο «οδοστρωτήρα» των εργασιακών δικαιωμάτων, όπως ακριβώς είχε υποσχεθεί πριν αναλάβει τον πρωθυπουργικό θώκο. Η θέσπιση του 13ώρου και του ευέλικτου ωραρίου συνεπάγεται την υποδούλωση των εργαζομένων στους εργοδότες τους. Ελεύθερος χρόνος δεν θα υπάρχει. Ο προσωπικός χρόνος ουσιαστικά καταργείται όταν οι άνθρωποι θα τρέχουν από δουλειά σε δουλειά γιατί μπορεί να εργάζονται ένα τετράωρο εδώ και ένα εκεί… (από επιλογή πάντα, σύμφωνα με τη Δεξιά) για να επιβιώσουν ή αν είναι από τους «τυχερούς» που έχουν σύμβαση, θα πρέπει να εργάζονται από το πρωί ως το βράδυ.
«Αυτό συμβαίνει ήδη» είναι ο αντίλογος… Και επειδή συμβαίνει κατά παράβαση των συμβάσεων από τους εργοδότες, η Ν.Δ. έρχεται ουσιαστικά και νομιμοποιεί την παρανομία των αφεντικών αντί να σταθεί υπερασπιστικά στο πλευρό των εργαζομένων, τόσο απλά. Ο νεοφιλελευθερισμός πρώτα αφήνει το εργασιακό τοπίο ανεξέλεγκτο και αρρύθμιστο, ώστε κάθε εργοδότης να κάνει ό,τι θεωρεί αποδοτικότερο και με περισσότερο κέρδος για την εταιρεία και τον ίδιο, και μετά έρχεται και «νομοθετεί» την καταστρατήγηση των κανόνων. Κάνει νόμο την παρανομία και απαιτούν από πάνω να τους χειροκροτήσουμε γιατί εντέλει παρενέβησαν θεσμικά… Προς όφελος ποιων, είναι πασιφανές.
Δίνουν κάποια ψίχουλα (υπερωρίες) ώστε να φανεί ότι κερδίζουν κάτι και οι εργαζόμενοι και πάνε παρακάτω… Το παρακάτω θα είναι φυσικά το Ασφαλιστικό και η αύξηση των ορίων ηλικίας στα 72 έτη. Ήδη υπάρχουν δημοσιεύματα που προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμα ένα επίτευγμα του «εκσυχρονισμού». Όπου εκσυγχρονισμός βάλτε «αντιστροφή της Μεταπολίτευσης».
Γιατί όλα γίνονται στο όνομα αυτού του ιδεολογικού ευρήματος, που θερίζει κατακτήσεις και σπέρνει Μεσαίωνα...
Εργασία, Παιδεία, Υγεία δέχθηκαν απανωτά χτυπήματα τα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Νομοθέτησε την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ. Κατάργησε το άσυλο στα πανεπιστήμια. Αφήνει τα σχολεία να μαραζώνουν με ελάχιστη χρηματοδότηση, οδηγώντας τα στην παρακμή και στο κλείσιμο.
Διαλύει τη δημόσια Υγεία, περιορίζοντας τους πόρους για τα νοσοκομεία. Κατάργησε τις δομές Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης. Θέσπισε τα απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία για Υγεία «πολλών ταχυτήτων» και ανισοτήτων.
Παράλληλα σφίγγει τα οικονομικά δεσμά στη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, αφήνοντας ανεξέλεγκτη την ακρίβεια να εξαφανίζει μισθούς και συντάξεις, ενώ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού οδηγούνται σε κατάσταση φτώχειας.
Η μεγάλη, όμως, επιτυχία του πρωθυπουργού δεν είναι όλα τα αντεργατικά και αντικοινωνικά επιτεύγματά του. Για αυτό που μπορεί να υπερηφανεύεται είναι ο απόλυτος έλεγχος που έχει πετύχει σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας. Από τα ΜΜΕ ως τη Δικαιοσύνη, η κυβέρνηση ελέγχει τα πάντα. Οι δημοκρατικοί θεσμοί οδηγούνται σε παράλυση. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που μακροημερεύει, παρά το στυγνά αντικοινωνικό προφίλ της, τη διαφθορά και τα μεγάλα σκάνδαλα.
Η ακραία ρητορική του αυταρχισμού και η στοχοποίηση της άλλης άποψης, ο στιγματισμός της νίκης του Πάνου Ρούτσι είναι μια πρακτική χειραγώγησης και προληπτικής αντιμετώπισης στο ενδεχόμενο και άλλων αντιστάσεων… Ταυτόχρονα, η δαιμονοποίηση της αλληλεγγύης στο πρόσωπο των ανθρώπων του στόλου ανθρωπιστικής βοήθειας στην Παλαιστίνη αποσκοπεί σε μια κοινωνική έρημο, όπου κανείς δεν θα βοηθά κανένα. Για να μπορούν να επιβάλλονται οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί των αγορών και των συμφερόντων, δηλαδή οι σύγχρονες δεξιές κυβερνήσεις, οι κοινωνικοί δεσμοί πρέπει είναι διαρρηγμένοι… Το αποτέλεσμα; Η κοινωνία ασφυκτιά και βουλιάζει στην απαισιοδοξία.
Η Αριστερά οφείλει να ξεπεράσει την πολυδιάσπαση και να παίξει τον ιστορικό της ρόλο στο πλευρό των ανθρώπων που βάλλονται, αλλιώς θα καταδικαστεί για πάντα στην απαξίωση και η στροφή στην εύπεπτη δαιμονοποίηση της πολιτικής και των πολιτικών θα είναι μοιραία...
